Zondag 7 januari

Vleugels!

Eindelijk, een dag samen met Pieter-Bas op stap. Ik leerde hem enkele weken geleden kennen en we besloten toen meteen om ‘binnenkort' eens samen achter de baarzen aan te gaan. Want het klikte direct! Pieter-Bas zou me thuis ophalen met de auto en vervolgens zouden we doorrijden naar de plaats van bestemming. Een prachtige jachthaven met bewezen potentie. Met andere woorden: grote baarzen! Daarvoor sla ik de dekens graag wat vroeger van me af. En zo geschiedde.

Want het is behoorlijk vroeg, zeker voor een zondagochtend. Gelukkig barst ik van de motivatie en wankel ik geen moment als ik naar de wastafel loop. Het ochtendritueel is begonnen.
Buiten zet ik alle spullen vast klaar, zelfs de thermoskan met hete thee. Pieter-Bas zal er zo wel zijn. Dan gaat mijn telefoon. ‘Nou mag je me nog één keer vertellen waar ik ook alweer moet zijn.' Ik geef snel enkele aanwijzingen en dat is voldoende. In de verte, achter een wal, zie ik koplampen oplichten. Precies op de plaats waar ik hem verwachte komt Pieter-Bas aanrijden. De twee handen die ik in de lucht steek, moeten alle twijfels voor mijn vismaat wegnemen. En dat lukt. Eén minuut vertraging is geen reden tot klagen. ‘Goedemorgen!' De spullen worden snel ingeladen en we gaan op weg.

Het is een stukje rijden, maar de gezelligheid maakt alles goed. Uiteraard wordt er honderduit gepraat over het vissen. Over de verwachtingen voor vandaag, over het bizarre weer en over de hoop dat we nog een winter krijgen. Én ook over nieuwe ideeën binnen het sportvissen, zelf bedachte vistechnieken. Pieter-Bas en ik blijken allebei erg open te staan voor aparte visserijen. Voor dat soort dingen heb ik blijkbaar een prima vismaat gevonden.

Aankomst op de parkeerplaats bij de jachthaven. Het is licht geworden en het is fris. Geen wonder, want het is helder weer. Dat wordt een mooie zonsopkomst! Als we vrijwel helemaal klaar zijn stopt er achter ons nog een auto. Het is Hein, de vismaat van Pieter-Bas. Een korte groet, dan maakt ook hij zijn spullen in orde en kunnen we de steigers op. Het kriebelt, ik heb er zin in!

Het vissen begint meteen. We lopen niet een eind door, proberen het niet verderop maar beginnen zodra de steiger zich boven het water bevindt. Bootjes en steigerpalen genoeg hier. Waarom zouden ze hier niet liggen? Pieter-Bas begint wel heel overtuigend. Zijn eerste worp levert meteen vis op! Waar we eerst rekenden op een forse blankvoorn – die willen ook wel eens op een shadje duiken -, komt toch een stevige baars mokkend naar de oppervlakte. Helaas lost de vis het attractor shadje nét voordat de lipgreep de vangst kan veilig stellen. Pieter-Bas baalt stevig, maar heeft tegelijkertijd een grijns op zijn gezicht. ‘De eerste worp, dat belooft wat!'

Pieter-Bas in actie

Toch duurt het even voor we weer actie hebben. Wederom is het Pieter-Bas die met een kromme hengel staat. Een leuke baars kon het shadje niet weerstaan en veegde de nul van onze teller. Het was éven zoeken, maar de kop is eraf!

Strakke eerste vis

Honger!

Het doet me goed een paar plaatjes te kunnen schieten. Sfeerfoto's zijn mooi, maar bij een visdag hoort eigenlijk ook vis. En omdat dat lang niet altijd een vanzelfsprekendheid is, worden de eerste vangsten vrijwel altijd meteen vastgelegd. Je zult het niet doen en vervolgens niets meer vangen!
Dit keer gaat het gelukkig niet zo, want weer roept Pieter-Bas dat hij vis gehaakt heeft. Hein en ik lopen meteen naar hem toe zodra we zien dat het dit keer om meer dan een ‘maats exemplaar' gaat. De vis knokt stevig en tovert een paar bescheiden vreugdekreten uit de mond van Pieter-Bas. De eerste veertiger, nu al? Het meetlint stopt precies bij de kritische grens. Niet te geloven, soms kan het snel gaan.

Kapitale baarzen: ultieme schoonheid

Dit moest vaker gebeuren!

Na nog enkele gemiste beten voor Pieter-Bas en één of twee daadwerkelijk gevangen vissen gaat het St. Croix stokje opnieuw goed krom. Zeg maar gerust dat we hier met een grote vis van doen hebben! De hengeltop moet onder water om te voorkomen dat de lijn langs boten en steigerpalen schuurt. Hein en ik staan alweer hoofdschuddend bij de zwoegende Pieter-Bas, die het wel héél erg naar zijn zin heeft. ‘Ze moeten alleen dat shadje van jou hebben kerel, hoe kan dat?' Hein berust iets meer in zijn lot en laat weten dat het vaker zo gaat als hij met Pieter-Bas vist. Maar daar leg ik me niet bij neer, hier is meer aan de hand dan dom geluk. Eerst eens die vis landen! Ik bied mijn hulp aan en land de fraaie snoekbaars die nu eindelijk is uitgeknokt.

Pieter-Bas krijgt vleugels!

Tandjes op elkaar

Na een overtuigende release – de vis zwemt keurig weer weg – vind ik het tijd voor een grondige analyse. Wat is hier nu aan de hand? Sowieso wordt maar weer eens bewezen dat het vissen in jachthavens geenszins een saaie of zelfs makkelijke bedoening is. Dat kán het zijn, maar dat geldt voor elke visserij. Dit is een visserij waarbij details zwaar kunnen tellen. En met dat idee werp ik nog eens een aandachtige blik op het profiblinker shadje van Pieter-Bas. Gemonteerd op een klein, licht loodkopje en zelf aangebrachte baarsstreepjes. Zouden die het verschil maken? Ik vermoed dat het de combinatie is van het kleine aasje en het lichte loodkopje: makkelijk te grijpen aas dat traag over de bodem zweeft. Het kunstaas van Hein en mij is ook klein, maar maakt fellere sprongen over de bodem. En dat willen ze niet vandaag, het moet heel traag. Het is waarschijnlijk het verschil tussen vangen en niet vangen.

Wat een wijsheid! Of niet? Dat valt best mee. Het blijven sowieso speculaties, maar na een aantal jaar fanatiek vissen ga je wel meer op je gedachten vertrouwen. Je kunt er in elk geval naar handelen! En dat doe ik dus. Ik kies een nóg kleiner shadje dat op een lichter loodkopje zit. Helaas heb ik geen 5- grams loodkopjes bij me. Het zij zo, 7 gram dan maar.

Ondertussen een geweldige sfeer. Wel veel wind!

Nadat Pieter-Bas nog twee baarzen gevangen heeft haak ik een klein snoekbaarsje. In het oppervlak schiet hij los en Pieter-Bas denkt de verklaring te hebben: ‘Je eerste vis van 2007 mag natuurlijk geen snoekbaars zijn hè?' Ik vind het een mooie gedachte.
Dan valt het even stil. We besluiten naar een andere steiger te lopen, waar de nodige witvissers ons groeten. Ze melden dat de gevangen voorn vandaag klein is. ‘En de baarzen?' We melden dat het redelijk gaat.
Aan het eind van de steiger droom ik al verticalend langzaam weg. Ik ben ik gedachten verzonken, denk aan vanalles behalve aan het shadje enkele meters onder mijn voeten. Wham! Sodeju, ik schrik plotseling wakker. Pak mijn hengel snel over en dril de vis uit. Een mooie baars spettert uit protest. Ik verbaas me weer eens over de knal waarmee zulke vissen op je aas kunnen duiken. Schitterende sport. En de eerste vis van 2007 is een feit!

2007: ingeluid met een 32 centimeter harde knal!

Als we teruglopen naar het begin van de steiger, probeer ik het nog éven tussen de eerste twee boten. De talloze tikjes duiden op een grote school vis. Waarschijnlijk kleine baars of voorn, maar de grotere jongens moeten er ook liggen. Toch blijft mijn shadje onberoerd. Met de nadruk op míjn! Want als Pieter-Bas het na mij nog even probeert worden zijn vleugeltjes van vandaag weer zichtbaar. Hangen! Een prachtige, sterke baars, wederom 40 centimeter lang, doet ons weer even zwijgen van bewondering. En alsof de koek niet op kan volgt in de eerstvolgende worp een vis van 42 centimeter ! De camera draait overuren, mijn speekselklieren ook.

Gestreepte baksteen..

..en zijn grote broer!

Nu is het genoeg geweest. Althans, volgens Pieter-Bas. Hij wil de proef op de som nemen en geeft Hein en mij ook een shadje. Nét een slagje kleiner dan de shadjes van mij (overigens exact dezelfde) en gemonteerd op een iets lichter loodkopje. Ik ben benieuwd! De eerst worp op precies dezelfde plek. Af laten zinken en dan optikken. Maar nee hoor, het is al raak! Uiteraard blijken de veertigers al door Pieter-Bas gevangen en moet ik tevreden zijn met een iets kleinere baars. Maar dat ben ik ook, ruimschoots!

Details kunnen bepalend zijn

Witvissers voldoende in deze haven, maar roofvissers een stuk minder! Dat is natuurlijk iets om blij mee te zijn, want het voorkomt dressuur. In de verte zien we een collega lopen. Aan de korte hengel te zien heeft hij het ook op baars voorzien. Onze blikken vinden elkaar maar ik kan niet zien wie het is. Laat staan dat ik iemand herken. Maar even later komt de persoon aanlopen. En eenmaal bij ons herkennen we elkaar. Dit is Jelle van Opstal! Hij staat zo nu en dan bij de vangstberichten op Total Fishing en is ook een fanatieke roofvisser. ‘Een aangename kennismaking', zo omschrijft hij het zelf. En daar ben ik het volledig mee eens! We besluiten met z'n vieren verder te vissen en ondertussen wat bij te praten over ieders ervaringen. Altijd leuk en buitengewoon interessant. Er worden nog een paar vissen bijgevangen, maar het wordt een stuk taaier.

Jelle ving ze ook

Prachtige plaat van één van de weinigen

De enige dubbelvangst van de dag voor Pieter-Bas en Hein

Vlak voor de lunch gaat Jelle er even vandoor. Hij heeft warme soep bij zich en gaat daar alvast van genieten. Wij besluiten hem later weer op de steigers aan te treffen en willen nog éven een poging doen bij de hotspot van vandaag. Misschien liggen er inmiddels weer een paar grote vissen.
Er gebeurt helemaal niets met de shadjes van Pieter-Bas en Hein, maar als ik mijn lepeltje voor de tweede keer tussen de boten werp en laat afzinken krijg ik een aanbeet van jewelste. Mijn korte hengeltje klapt compleet dubbel en de slip begint meteen te gieren als een idioot. ‘Wat krijgen we nou?' Pieter-Bas en Hein staan al naast me en kijken toe hoe ik het verticaalstokje vrijwel tot aan het handvat onder water steek. Ik kan niet anders, dit is een waanzinnig moeilijk gevecht waarbij alles uit de kast gehaald moet worden. De vis doet enkele verwoede pogingen om onder de boten weg te vluchten. Maar nadat ik die gekeerd heb wordt duidelijk dat ik als winnaar uit de strijd ga komen. Langzaam nadert de massa de steiger, waar drie gespannen vissers in het water turen. Een brede rug wordt zichtbaar..een kalf van een snoek! Het landen van de vis lukt niet in een keer, maar de derde poging is het raak. Ik heb het gevoel dat ik een kilo of 15 til, maar aan schattingen waag ik me eigenlijk liever niet. Er worden meteen een paar foto's gemaakt en de vis wordt opgemeten. 98 centimeter roofzucht blijkt in mijn handen te liggen. Geweldig, want een schepsel is dit. Ik zet haar voorzichtig terug en met een krachtige staartslag nemen we afscheid.

Kerngezonde wintergigant

Aan voedsel was duidelijk geen gebrek

De lunch is aangebroken, en dat is maar goed ook. We zijn uitgehongerd! De opgewarmde worsten smaken geweldig, maar ze doen me ook weer eens realiseren dat de winter momenteel toch echt ver te zoeken is. Dat maakt het vissen vandaag ook apart, het voelt een beetje raar met dat supermilde weer. Want echte kou vind ik juist één van de mooie aspecten van de jachthavenvisserij op baars. Vorst zelfs het liefst, zodat alleen de echte doorzetters nog de waterkant opzoeken. Een schrale oostenwind of besneeuwde steigers. Beleving, sfeer. Niet alleen vis vangen. Tot nu toe moeten we het zonder de winter stellen.

Eten, veel eten!

Deze jongen had het druk vandaag, er stond aardig wat wind!

Na de lunch vissen we verder en Jelle voegt zich weer bij ons. Maar zelfs met vier man sterk weten we dik twee uur lang niet eens meer aanbeten te forceren. De impuls die de geweldige snoek aan de dag gaf, deed niets af aan het feit dat het een erg taaie visserij is geworden. De vele foto's geven dat beeld natuurlijk niet.

Tegen het donker leeft het onder water weer even op, precies zoals ik had verwacht. Vaak wordt de vis ook in de winter op dat moment weer actiever en dat zijn dan vaak vooral de snoekbaarzen. We krijgen eindelijk weer aanbeten. In totaal vangen we nog een stuk of acht snoekbaarsjes bij ons dagtotaal. Enkele plaatjes in het donker geven de sfeer aan het eind van de dag goed weer.

Jelle die als eerste weer leven ontdekte

Soepele landing

Tandjes!

De lampjes op de steigers gaan aan, lichtpuntjes sieren de jachthaven. Ze zijn typerend, die lichtpuntjes. Ze sierden ook onze dag. De witvissers zijn al vertrokken, Jelle gaat er ook vandoor en neemt afscheid van ons. Pieter-Bas en ik vissen nog even door en Hein, die het bijltje er al een poosje geleden bij neer heeft gegooid, kijkt toe. Hij ziet hoe we nog een paar vissen vangen. En dan is het tijd om er vandoor te gaan.

Lekker sfeertje

In de auto dommel ik weg. Achter ons ligt een interessante dag. Ik ving mijn eerste vissen van 2007, mocht kapitale baarzen aanschouwen maar niet vangen, maar toverde wel een kalf van een wintersnoek tevoorschijn. Én ik viste voor het eerst met Pieter-Bas. Voor het eerst, want dat zal in de toekomst wel vaker gaan gebeuren. Van deze jongen gaan we nog vaker horen!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger