Zaterdag 2 december

Het gouden taludje

Bah, het is weer zo'n stressweek. Talloze afspraken en opdrachten die in mijn agenda staan, een stuk of twintig tijdstippen die ik moet onthouden. Vergaderingetje hier, college daar. De helft van de tijd zit ik deze week op de fiets. Continu onderweg. O ja, ook nog even boodschappen doen. En 's avonds nog even dat artikel lezen. Eigenlijk geen energie meer voor, laat staan zin in. Maar het moet nu eenmaal. Ik meen mij te herinneren dat studeren ook leuk kon zijn.

Halverwege de week is er een lichtpuntje. Han belt op met de vraag of ik zin en tijd heb om zaterdag de rivier op te gaan. De hoge waterstand zou goed moeten zijn, zeker ook voor de snoekbaars. Verticalen met shads en trollen met grote pluggen. ‘Nou Han, en of ik daar zin in heb!' Het telefoongesprek duurt nog wel even; we hebben elkaar weer een tijdje niet gesproken. De thuissituaties zijn eventjes onderwerp van gesprek, maar dan gaat het onvermijdelijk weer volop over de sportvisserij. Geen verheffende berichten van beide kanten, maar het voelt goed om weer eens op volle kracht te discussiëren over die prachtige hobby. ‘Vrijdag bellen we nog wel even voor de laatste afspraken.' ‘Akkoord!'

Zaterdagochtend, kwart over zeven. Ik hoor twee beschaafde tikjes op het raam en begrijp dat Han er al is. ‘Wat ben jij vroeg!' Het afgesproken tijdstip van half 8 kon blijkbaar niet winnen van het enthousiasme om eerder te gaan. Han moest en zou eerder vertrekken.
Ik heb er weinig moeite mee, laat mijn gast nog even binnen en pak mijn spullen bij elkaar. Die stonden natuurlijk al allemaal klaar, dus we kunnen snel gaan. Buiten het vertrouwde beeld van de boot met het zeil erover, achter de auto. Ziet er weer strak en goed voorbereid uit. Heerlijk, die voorpret!

De route naar de trailerhelling voert over een hobbelig weggetje. Haasten is hier uit den boze en gelukkig vraagt de sfeer daar ook helemaal niet om. We kijken uit over de prachtige, licht glooiende uiterwaarden van de rivier. De zon, nog net niet boven de horizon geklommen, kleurt de lucht fabelachtig paars en goud. Elke tien seconden ziet het er anders uit.

Doorademen graag

Als de boot in het water ligt hoor ik verderop stemmen. Han – die de auto met trailer net weggezet heeft – begroet Piet en de rest. Wachtend bij de boot kan ik niet veel meer doen dan een hand opsteken naar het clubje. Een begroeting op afstand zonder woorden. Die zien we straks op het water wel.
Een kwartiertje later dobberen twee boten op het water. De derde moet nog volgen, maar het vissen kan al beginnen. Hier, vlakbij de trailerhelling, ving Han een tijdje geleden immers nog een leuke snoekbaars. ‘Toen viste ik met Yvo en ik dacht: gewoon meteen even proberen. Meteen een leuke snoekbaars van 'n centimeter of vijftig toen. Dat was ongeveer hier.' Han kijkt geconcentreerd op de dieptemeter, die elk hobbeltje op de bodem keurig weergeeft. ‘Ja, hier staan een paar vissen.' Wham! Han haalt uit maar slaat mis. Dat was de eerste beet al. Vijf minuten later – voor de derde keer drijven we over de plek – is het raak. Een leuke snoekbaars knokt er stevig op los en stelt het nieuwe verticaalhengeltje op de proef. Han is er enorm over te spreken. Een prima aanschaf!

Stekels in de vroege morgen

Piet en Björn varen rustig naar ons toe en informeren over de vroege vangst. Wie had ‘m? Han geeft het antwoord en grijnst op de woorden van Piet. ‘Geluksvogel!' Ik weet dat dit soort opmerkingen Han alleen maar plezier doen en tien minuten later volgt dan ook de tweede vangst. En leuke baars, waarschijnlijk net in de dertig centimeter, mag kort poseren.

Han op dreef

Waar is de rest? Afgunst? Schaamte? Het waren vast en zeker andere redenen om weg te varen. Feit is dat de twee boten zich niet bij ons hebben gevoegd, maar zelf hun plan hebben getrokken. Piet en Björn zien we een heel eind verderop. Ze zijn blijkbaar slepend begonnen. Het derde tweetal, nu ook in zicht, zoekt de vis recht onder de boot. Kort informeren leert ons dat er nog geen vis gevangen is.
Piet kent dit stuk water goed en hij meldt ons dat we een eindje stroomopwaarts ook verticalend aan de slag kunnen. Even doorvaren dus. Maar in het half uurtje dat volgt blijft het akelig stil. Terwijl de vis er volgens de dieptemeter wel degelijk ligt!
Slepend proberen we de vis alsnog te vinden. Enkele honderden meters water worden afgevist, maar ook dit blijft zonder resultaat. De Super Shadraps en de rubberen monsters van Han (wat een apparaten!) worden met rust gelaten. Misschien moet het toch subtieler vandaag.

We melden Piet en Björn dat we de brug verderop gaan opzoeken. Daar willen we langs de pijler slepen en verticalen. En wellicht, in navolging van Yvo een tijdje terug, een fraaie snoekbaars strikken.
Maar dat wil niet lukken! De omgeving rond de pijler lijkt levenloos. Verticaal noch slepend is de vis wakker te schudden. Het prachtige stroomnaadje dat aan weerszijden van de brug gevormd wordt, stinkt echter naar snoekbaars. ‘Ze willen gewoon niet.' En om dat te bewijzen, gaat er toch even een snoekbaars aan mijn shad hangen. Hij schiet meteen weer los en laat mij balend achter. Stroomopwaarts van de brug spenderen we een uur aan het slepen met groot kunstaas en aan verticalen en werpen met shads. Het zou een goed stuk moeten zijn voor snoekbaars. Maar ook hier worden we te kijk gezet. Han kijkt steeds moeilijker naar de dieptemeter. ‘Waar blijft die dreun?' Zelf wil ik vooral van mijn nul af en de gedachten aan een visloze sessie worden steeds serieuzer.

Wisten zij ze wél te vinden?

Knopen doorhakken, plannen maken. Dat is wat we nu moeten doen. We raadplegen de tijd en zien dat we nog 'n paar uur te gaan hebben. Meer dan genoeg dus, maar wat is de volgende stap? Han weet de monding van een industriehaven te liggen, een eind verderop. We besluiten die op te zoeken en er een regen van shads op los te laten. Kijken of er leven te vinden is.

We naderen de bewuste stek langzaam, want Han wil graag naar de eerste kop toe verticalen. Volledig mee eens. Twee staartjes verdwijnen de diepte in en het spelletje is begonnen. Ik vis erg geconcentreerd en kijk ondertussen goed om me heen. Ben hier nog niet eerder geweest en probeer de stek te ‘lezen'. Een vrij smalle monding met een zachte bodem. Mooi talud van ongeveer naar 3 naar 6 a 7 meter. Ik kijk over het water, voel de shad neerkomen en hoor Han de diepte doorgeven. Mooi hoe al die informatiebronnen samen het plaatje scheppen. En naast al die wijsheid toch vooral die ‘simpele' vangdrang.
‘Pok!' Ik schrik wakker. Ja ehhh..hup, uithalen dus! Ik heb wel eens sneller gereageerd, maar moest weer even wennen aan het gevoel van een goede aanbeet. Gelukkig ben ik niet te laat! De vis hangt, maar het is geen grote. Leuk knokpartijtje en dan een fraaie baars die in de boot wordt getild. Yeah! Weg met de nul! Een gevoel van grote tevredenheid en blijdschap komt in mij op. Dus toch nog vis vandaag, ook voor mij.

Overtuigend genomen

De vis is snel teruggezet, temeer omdat Han laat weten dat hij nu toch echt heel wat vis op de dieptemeter ziet. ‘Hier liggen ze!' Ik kan de shad niet snel genoeg terug bij de bodem krijgen. De lijn stopt met aflopen. Strak draaien en optikken dat rubber. Toch? Jemig, meteen weer vis! Een klein snoekbaarsje wilde niet wachten op het dansje van de shad. Ik heb er geen bezwaar tegen. De vis wordt meteen teruggezet en we vissen verder.
De wind duwt de boot verder voor de monding van de haven. Iets de rivier op zelfs, maar Han stuurt de boot bij met de elektromotor. Gaat keurig zo, 17 gram volstaat. Recht voor de monding is het alweer raak. Een trage beet luidt het begin in van een fraaie dril op het bescheiden verticaalstokje. Licht materiaal blijft lekker. Een leuk snoekbaarsje ligt even later naast de boot. De trage beet deed al vermoeden dat het een glasoog was.

Strakke vissen vol agressie. Altijd welkom!

We drijven richting de andere kop, waar we een ander taludje vinden. Ziet er ook mooi uit en er ligt ook wat vis, maar er gebeurt hier weinig. Han wil graag weer terug naar de andere kant van de monding. Ik denk hetzelfde.
Hier is de volgende vis voor Han. En nu mag zelfs het boeitje wel overboord. Want dit is gewoon dé stek. Een schooltje hapgrage stekelrovers lijkt geconcentreerd rond de vier meter diepte te huizen. De shads vallen bij ze in de smaak.
Nu gaat het even echt goed los. Met hulp van de dieptemeter kan Han de beten soms vrijwel op de seconde aankondigen en dubbelvangsten zijn geen uitzondering meer. Leuke baarzen melden zich net zo vaak als de snoekbaarsjes. Zou er nog een veertiger in zitten hier? Baarzen van dat formaat liggen er vast en zeker bij. We vermaken ons kostelijk.

En toen ging het los...

Geel viel in de smaak!

Straatvechtertje

We genoten met volle teugen...

...zeker van de dubbelvangsten!

Ik weet al de hele dag dat Han graag ook nog even een nabijgelegen plas opzoekt om er te slepen op snoek. Monsters van vissen zwemmen er rond, en daarom begrijp ik zijn plan volledig. Maar toch stellen we dit nog even uit. We willen eerst nog wat meer kunnen genieten van dit geweldige taludje en zijn bewoners.
Het boeitje trekt ons steeds weer als een magneet naar zich toe als we wat zijn afgedreven. En steeds weer komen daar inderdaad de vissen vandaan. Geweldig hoe secuur deze visserij kan zijn! Na nog een paar vissen – ook twee kleinere baarzen dit keer – krijg ik weer een wat flauwere aanbeet. De vis voelt vrij stevig aan en blijft diep. Snoekbaars, zo vermoed ik daarom. Maar niets is minder waar! Er verschijnt een zeer fraaie baars onder de boot, en hij komt langzaam omhoog. Dikke vis! Hij zit goed gehaakt en gaat duidelijk niet meer losschieten. Het pan-netje is dan ook overbodig; de lipgreep volstaat.

Met 39 centimeter nét niet de veertiger waar we op hoopten, maar toch een prachtige en forse baars

De plas zal er nu toch echt aan moeten geloven. Boeitje ophalen en snel doorvaren. We hebben niet heel veel tijd meer. Het water strekt zich voor ons uit en ik heb geen idee waar we het beste kunnen beginnen. Han weet er gelukkig meer raad mee, want hij is hier vaker geweest en heeft informatie van Piet gekregen. We slepen honderden meters oever af – op een diepte van 4 a 5 meter – maar die hartverlammende dreun blijft uit. Geen oerkreten, geen rokende slip en geen krakende hengels. Nog even verticalen dan maar? Ergens vrijwel midden op de plas hadden we een mooi taludje met vis gevonden op zo'n 8 meter diepte. Het boeitje werd toen meteen overboord gegooid, maar nu we terug zijn lijkt het plekje haast verdwenen. Han kijkt aandachtig op de dieptemeter, maar de veelbelovende bananen lijken opgegaan in het niets. Onvindbaar.
We besluiten nog even bij de monding van de plas te gaan vissen. Verticaal vissen we de kop van de monding uit, maar alleen Han krijgt een aanbeet. Nog een kwartiertje hebben we. Het kriebelt bij ons allebei. Juist: nog éven terug naar ons superstekje.

Twee kleine baarsjes gaan na een paar minuscule aanbeten eindelijk aan onze staartdregjes hangen. Een dubbelvangst van peuters. Han heeft nu 8 vissen gevangen, zelf heb ik er 7. Onvoorstelbaar dat het op een dag zo taai kan zijn, en dat vervolgens vrijwel alle vis van één zo'n plek afkomt. 13 vissen toverden we tot nu toe van deze enkele vierkante meters vandaan. Stilletjes hoop ik op die achtste vis, misschien een fraaie snoekbaars als afsluiter.
Een ferme dreun en een behoorlijk gewicht dat eventjes hangt. Dat is het deel van de droom dat ik mag meemaken. Maar meer ook niet. Ik baal werkelijk als een stekker en heb een poosje nodig om mijn concentratie te herwinnen. Nog een laatste poging dan. Eventjes werpen met die shad. Het ding verdwijnt richting monding en ik vis hem met sprongen over de bodem naar me toe. Dan een vrij log gewicht dat meekomt. Hangen! De vis gaat zelfs even door de slip en knokt behoorlijk. Blijft ook diep. Dit is snoekbaars, dat kan niet anders. De grootste vis van onze dag ligt even later in mijn handen. Nog een paar foto's, en dan mag de vis weer zwemmen. Éventjes kijk ik hem nog goed in de ogen. Wat ‘n geweldig schepsel.

Heerlijke afsluiter

Na een paar pogingen van Han om een dikke baars te vangen, slepend met een plugje, verlaten we de stek definitief. Bijna onbewust is het toch weer later geworden en we kunnen ouderwets haasten. Nostalgie? Het scheelt niet veel.
Terwijl we over het water blazen kijk ik terug op een erg mooie en bijzondere sessie. Ik heb genoten. De trailerhelling komt in zicht en ik weet dat ik straks met een ander gevoel aan land stap. Aan deze dag was ik dringend toe.

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger