Zondag 19 november

Combineren!

Sinds ruim vier maanden is er een nieuwe passie in mijn leven verschenen. Naast het struinen in de natuur, vissen en mijn studie is mijn vriendin Anne nu ook permanent aanwezig in mijn gedachten. Zoals velen van jullie weten is de combinatie tussen een vriendin en vissen soms een lastige. Er is gewoonweg geen tijd om alles evenveel aandacht te geven. Daarom schiet het vissen er vaak bij in. Zou het geen droom zijn om deze beiden liefdes te kunnen combineren in een gezellig middagje aan het water?

Meteen na de mooie maar vermoeiende sessie die ik met Bernd en Bard heb genoten vertrek ik naar het Zuiden om Anne weer te zien. Uiteraard niet voordat ik beiden heren de hand heb geschud! Anne heeft nog nooit gevist en laat mij regelmatig weten dat zij mijn hobby een keer met mij wil delen. Als ik uit de trein stap merk ik aan de hoeveelheid materiaal die ik meedraag dat dit inderdaad geen normale rendez-vous gaat worden. Een vistas en een foedraal zijn kenmerkend voor een naderende visdag. Morgen staat er namelijk een primeurtje op het programma: een middagje met Anne op zoek naar monsterbaarzen in de jachthaven.

De baarzen verhuizen momenteel in grote getale naar hun winterdomein

Na een gezellige feestavond ontwaken wij de volgende “morgen” om een uur of twaalf. Ik kijk even zuchtend naar buiten. Daar speelt zich een typisch gevalletje hondenweer af. Grijze lucht, motregen en alles is doorweekt met herfstneerslag. Niet door laten ontmoedigen! Eerst samen even een lekker ontbijtje in elkaar knutselen en daarna zien we wel weer verder. Het is half twee eer we eindelijk per fiets het rotweer trotseren op weg naar de jachthaven. Op het moment dat we de poort van de jachthaven passeren begint het bij mij te kriebelen. Gisteren had ik Bard en Bernd beloofd dat ik vandaag die veertiger wel zou strikken. Zou ik deze grootpraat wel kunnen waarmaken vandaag? Totaal willekeurig slaan we een zijpaadje in en kiezen we een goede stek om te beginnen.

De eerste hengel is snel paraat en spoedig suist een Mann's shadje richting de bodem. Terwijl ik mijn beugel nog open heb leg ik uit dat het bepalen van de diepte erg belangrijk is. Als ik mijn beugel dichtklap wil ik beginnen met de “dansvoorstelling” van mijn shadje. Wacht even? Waarom krijg ik geen contact met mijn aas? Ik haal een vijftal slagen binnen en ontdek het probleem. Harde beuken duiden op de eerste vis. Zo te voelen is het nog een beste ook! Binnen een paar tellen ligt de eerste kapitale vis protesterend voor onze voeten. Mijn mond valt open van verbazing. Dit is niet normaal! Aan haar twijfelende blik te zien is dit de eerste keer dat Anne wordt geconfronteerd met een overenthousiaste baarsvisser. Na het onthaken blijkt dat dit haantje de voorste 38 centimeter meet! Helaas zijn de batterijen van mijn camera leeg en we besluiten de baars zonder foto's meteen zijn vrijheid terug te geven. Met trillende vingers van opwinding verwissel ik de batterijen. Ik weet niet hoe snel ik het aasje weer te water moet laten.

Baarsvissen in de winter: geconcentreerd peuteren!

 Likkebaardend volg ik de afdaling van het stukje rubber. Ineens een tikje! In mijn enthousiasme zie ik de bodem aan voor vis en haal uit. Kom nou jongen! Even rustig en gestructureerd aan het werk. Ik verwacht ieder moment weer een aanbeet, maar deze blijft uit. Anne laat weten dat zij het nu ook wel wil proberen. Terwijl ze voor de eerste keer een shadje dansles geeft maak ik de tweede hengel klaar. Na wat aanwijzingen en aanbevelingen staan we kort daarna met z'n tweeën verticalend op de steiger.

Hoewel de verwachtingen hoog zijn gebeurt er het volgende uurtje niets. Helemaal niets! Wat een anticlimax na zo'n overdonderend begin. Het begint weer te regenen en het ziet er niet al te best uit. Ach, is dat niet de uitdaging van onze hobby? Natuurlijk is ontzettend veel grote vissen vangen mooi, maar de beste visdagen zijn die dagen met een omslag. Die dagen waarin de uitzichtloosheid wordt overwonnen, en het uiteindelijke resultaat de overwinning twee keer zo zoet maakt. Het is een mooie gedachte, alhoewel het soms wel moeilijk te geloven is als je staat te vernikkelen in de kou aan de waterkant. Na een tijd van doorbijten is er bij mij dan eindelijk weer leven. Een scherpe tik op de lijn duidt aan dat het shadje onder water weer de kaken van een rover heeft gevonden. Een hoop snelheid onder water en weinig gewicht resulteren in een klein snoekje dat onvrijwillig tijdelijk in mijn handen beland.

Een klein snoekje doorbreekt gelukkig de stilte

Net nadat ik het visje zijn vrijheid heb teruggegeven horen we vreemde geluiden van het water komen. We kunnen haast zweren dat het sinterklaasliedjes zijn. Ja hoor! We horen het nu goed. Een horde kinderen en ouders verzamelen zich achter ons en beginnen te joelen wanneer de stoomboot in zicht komt. We besluiten aan de kant te gaan om de intocht van de goedheiligman niet te belemmeren. We beginnen het allebei redelijk frisjes te krijgen en besluiten over niet al te lange tijd een pauze in te lassen om weer op te warmen. We proberen op de plek waar we heen “gevlucht” zijn nog even een visje te strikken.

Geduldig staan we te verticalen als ik Anne plotseling hoor roepen dat ze beet heeft. Ik zie het hoepelkromme hengeltje op en neer stuiteren onder het geweld van de gehaakte vis. Anne weet niet zo goed wat ze met dit geweld aanmoet. Daarom assisteer ik haar bij de dril. De vis neemt met een hoop kracht een aantal runs. De dril is prachtig, omdat de vis van vier meter diepte omhoog moet komen en dus alle tijd krijgt zich te verzetten. Mijn mond valt spontaan open wanneer ik de dikke veertiger voor het eerst in het water kan zien. Met knikkende knieën kniel ik op de steiger om de vis te verzilveren. Vol ongeloof kan ik Anne de eerste baars van haar leven tonen. Het bakbeest meet 43 centimeter ! Ik denk niet dat veel mensen dit kunnen zeggen. Anne stelt voor dat ik met de vis poseer.

Nog nooit een vis gevangen, en dan meteen de heilige graal der baarvissers toe-eigenen! Grote klasse!

Het is toch even spannend omdat de vis het aas erg diep genomen heeft. Gelukkig verloopt de “operatie” zonder problemen en spoedig zet het slagschip weer koers naar de bodem. Anne geniet duidelijk van het feit dat ik nog steeds met een bek vol tanden sta en begint weer vrolijk te vissen. Ik heb natuurlijk wel mijn eer hoog te houden en stort mijn ook op de stek. Binnen een paar tellen ook op mijn hengel een harde ram, gevolgd door het krakend doorbuigen van mijn hengel. Meteen weet ik dat het nu voor mij raak is en ik sta al te juichen op de steiger. Onder mij zie ik de olijfgroene vlek al groeien, en spoedig voelt opnieuw een monsterlijke vis de buitenlucht.

Na de eerste zet van Anne weet ik met een veertiger te antwoorden

Na de foto kan ook deze buffel weer zonder problemen te water. Prachtig om deze gigant te zien afdalen in het diepe, heldere water onder onze voeten. Hoewel mijn vis qua lengte in de buurt kwam spant Anne nog steeds de kroon met haar vangst. Wanneer opnieuw mijn hengel tot in het handvat krom schiet lijkt het er even op dat ik toch nog de grootste vis van vandaag ga claimen. Het bakbeest verzet zich hevig onder water en laat me goed zwoegen. Net een dubbeldekker zo hoog!

Met 42 centimeter toch één van de grootste vissen die ik in mijn leven kon verzilveren

Met een zucht van voldoening laat ik na de onthaking het beest zijn broeders opzoeken in het koude water. Met trillende handen en een hartslag van 120 leg ik Anne uit dat dit over het algemeen niet de norm is van het baarsvissen. Drie dikke veertigers binnen een kwartier vangen is gewoonweg waanzin! Nadat ik er niet in slaag om een erg harde tik op mijn hengel te beantwoorden besluiten we om een even lekker op te warmen in het jachthavencafé. Nadat we ons tussen de Sint zijn aanhang hebben doorgeworsteld nemen we plaats aan een tafeltje om te genieten van een welverdiend warm drankje.

Even lekker opwarmen in de winterse kou

We blijven lekker lang hangen in ons warme onderkomen omdat de dag toch al gemaakt is. Ik kijk naar buiten en stel voor om in het nu al vallende duister nog even aan de slag te gaan. Als we buiten komen laat het zonnetje zich voor de laatste keer zien voordat ze achter het wolkendek verdwijnt.

De laatste stuiptrekkingen

We lopen linea recta weer naar de stek waar het vandaag allemaal gebeurde. Helaas is het sprookje hier definitief afgelopen. Na een kwartier vruchteloos werk zoeken we een andere stek op. Dat Anne de smaak nog steeds goed te pakken heeft blijkt wanner ze mij opnieuw met een kromme hengel meldt dat ze beet heeft. Een prachtige vis van 35 centimeter is het resultaat van hard werken. Nog nooit heb ik zo een goede gemiddelde kwaliteit van een baarsbestand in een water meegemaakt. Er worden geen grote hoeveelheden vis op de kant getakeld, maar dit gemis wordt ruimschoots goedgemaakt door het formaat van de baarzen. Anne mist helaas twee aanbeten. Zelf weet ik nog een tweetal dertigers te strikken.

In tegenstelling tot de foto is de boodschap wél haarscherp

Na deze vissen begint de duisternis goed toe te slaan. De beet valt weg onder water, en we besluiten er voor vandaag een punt achter te zetten. In de paar uurtjes die we bezig zijn geweest met pionieren hebben we een ongekend goede score neergezet. Anne vertelt me dat ze het prima naar haar zin heeft gehad en dat het geheel voor herhaling vatbaar is. We besluiten om nog één drankje te nuttigen in het café en het immer duister wordende domein weer na te laten aan de stekelridders.

Middeleeuws baarzenhabitat

Op het moment dat we door de poort van de jachthaven het terrein verlaten kijk ik nog één keer over mijn schouder, gevolgd door een blik naar de dame die naast mij fietst. Op de manier waarop ze mij terug aankijkt merk ik dat deze combinatie zeker voor herhaling vatbaar is!

Anne, ik wil jou heel erg bedanken dat je een dagje met me mee bent geweest. Ik heb het geweldig naar mijn zin gehad, en ik hoop dat we nog een keer met een hengel in de hand een dagje kunnen delen aan de waterkant.

Vriendelijke baarsgroet,
Ernst Schrijver