Zaterdag 21 oktober

Bebouwde kom!

 Graag en met een grote regelmaat denk ik terug aan de waanzinnige sessies die Ernst en ik in maart van dit jaar meemaakten. We vingen toen een idiote hoeveelheid baars, en we hadden een geweldige lol. De vis lag opgestapeld voor onze voeten.
Steeds als ik Ernst weer zie, komt het bewuste weekend ter sprake. De ene keer kort, de andere keer weer in een lang verhaal. De herinneringen zitten nog steeds vers in ons geheugen en dat zal de komende jaren wel zo blijven. Vergeten zullen we in elk geval nooit!
Afgelopen weekend zocht ik Ernst weer thuis op. Na een pittig weekje studeren was voor hem ook eindelijk het weekend aangebroken, en voor deze dagen hadden we weer een tweetal vissessies gepland. In stedelijk gebied, welteverstaan! We hoopten dat veel vis al het warmere water tussen de huizen had opgezocht.

Na een redelijk ontspannen ontbijt moeten we alsnog haasten om op tijd op de fietsen te zitten. Ook als je denkt alles keurig gepland te hebben, ontkom je bijna niet aan dat ritueel. Wij in elk geval niet, het is altijd weer raak. En we moeten toch écht op tijd die trein halen, een herhaling van die missers in maart willen we niet!
De ouders van Ernst zijn blijkbaar wakker geworden en omdat ze het bij nader inzien niet vertrouwen de fietsen een dag op het station te laten staan, wordt het plan aangepast. ‘Ik breng jullie wel even met de auto', is de boodschap van Ernst z'n vader. Dat is 'n dikke meevaller! Met een duffe kop stappen we in de auto en als ook onze spullen een plaats hebben gekregen, start de motor. Op naar die trein!
Het spreekt voor zich dat we nu veel te vroeg op het station staan. Toch? Dat blijkt mee te vallen! We zitten een dikke tien minuten als een tweetal zombies op een bankje (en Ernst tovert een treinkaartje uit de automaat), maar dan komt toch echt al de trein aanrijden. Mijn hemel, zouden we die wel gehaald hebben als we met de fiets gegaan waren? Niet over nadenken, instappen en op weg. Op weg naar het jachtterrein van vandaag!

De laatste voorbereidingen worden onderweg getroffen

Aankomst op het station, eindelijk. Uitstappen en op zoek naar de bus, als het goed is hebben we meer dan voldoende overstaptijd. De juiste halte is snel gevonden. Inderdaad: nog even wachten. Als de bus aan komt rijden staan twee kwijlende baarsvissers voor de opengaande deuren te wachten. Nog één busritje en dan mogen we! Het is pas een uur of acht, we gaan een lange dag maken.
In de bus geniet ik van de rust, en van de luxe stoelen. Die zullen we vandaag niet tegenkomen! De spaarzame medepassagiers kijken enigszins verbaasd naar onze hengels en het andere materiaal, maar sukkelen dan ook weg in hun eigen gedachten. Wat wil je, in al die vroegte.
Het weer oogt druilerig en zeker vanuit de verlichte bus ziet het er buiten niet aantrekkelijk uit. Veel wolken, ook aardig wat wind en het miezert zelfs licht. Hondenweer. Maar als we onze plaats van bestemming naderen wordt de drang om uit te stappen toch erg groot! De buschauffeur stopt, geeft ons nog vriendelijke enkele aanwijzingen en dan wordt definitief de frisse buitenlucht weer ingeademd. Heerlijk, vissen!
Het water is snel gevonden en na een paar minuutjes lopen zie ik een hoekje bij een kade dat gewoon niet overgeslagen mág worden. Ernst geeft toe en de eerste dansjes van de shads zijn een feit. Maar ze worden met rust gelaten.
De hoek om, en we zien een brede steiger tegen de kant liggen. Daar moet gewoon baars onder liggen. Ernst krijgt meteen een paar volgers en het vermoeden is bevestigd. ‘Een grote school twintigers!' Nog meer gekwijl, hopen op die eerste vissen. Ernst schakelt over op een hornetje, ik ga nog even door met m'n shadje van Mann's. Kan me niet voorstellen dat ze die met rust laten. Toch laten de eerste baarzen op zich wachten. Dan eindelijk die eerste vis, voor Ernst dit keer. Super! De voedselnijd barst los en ook mijn shadje wordt gegrepen. Dubbelvangst, wat een start!

De eerste vissen zijn vrij snel gevangen

Eén van de baarzen spuugt een half verteerd visje uit. Het is niet eens meer goed te zien wat het geweest is. Een jong baarsje? Het lijkt erop. In elk geval twijfel ik geen moment en ik zoek in mijn tas naar m'n etuitje met fireballs. Snel gevonden. Ik kies voor een licht loodkopje en monteer het visje. Eens kijken of ze dit met rust kunnen laten!
Daar lijkt het wel op, want op dezelfde plek blijft het stil. Ernst loopt al door, ik geef nog niet op. Hier moet een baars te vangen zijn. Pas na een kleine tien minuten krijg ik gelijk. Een droge knal op het visje als ik hem traag onder de steiger doortrek. Het is ondiep, dus meteen gespette in het wateroppervlak. Lekker, de fireball heeft gewerkt! Een fraaie baars van 29 centimeter mag poseren.

Improviseren loont!

Met een tevreden gevoel berg ik de fireball weer op. Rubber belandt opnieuw in de wartel. Ik moet een heel stuk lopen om bij mijn maat te komen. Die heeft haast! Bij navraag blijkt dat hij inderdaad wat meer de pas erin wil houden. ‘Ander blijven we overal hangen en er is nog hele veel water om af te vissen'. Hij heeft groot gelijk.
Na een vruchteloos kwartiertje komen we aan bij een brug die er bijzonder geschikt uitziet. Dit zijn typisch van die stekken waar je behoorlijke verwachtingen bij hebt, maar waarvan je toch altijd weer moet afwachten of ze daar ook aan voldoen. Soms valt het gewoon vies tegen! Dit keer is het echter goed raak. Werpend met m'n shadje haak ik vrijwel meteen de eerste stevige baars, en Ernst volgt al snel. We blijken zelfs onder de brug te kunnen komen en van die mogelijkheid maken we dan ook meteen gretig gebruik. Er volgen nog een aantal vissen; in korte tijd loopt de teller fors op.

Dan lijkt het enigszins stil te vallen. Aanbeten krijgen we nog wel, maar een drukte van belang is het niet meer. Typerend voor deze tijd van het jaar; écht grote scholen baars vormen zich nog niet en de vissen liggen ook nog niet vaak ‘vastgeplakt' aan één stek. Het is nog steeds vaak een kwestie van blijven zoeken.
Ernst gaat over tot het werpen en zoekt zijn heil verder van de brug. Dat levert hem een paar vissen op, waarvan de laatste een wel érg mooie is. Een fraaie baars van 35 centimeter is zijn deel na een leuke dril.

Dik verdiende vis die uit ‘open water' kwam

Bij de brug blijft het verder vrij stil en ik besluit door te lopen. Ernst blijft nog even doorvissen in de hoop op meer baarzen. Bij hem loopt het ook nét wat soepeler, dus ik begrijp die keuze volledig. Ik kom uit bij een bijzonder goed ogende jachthaven. Lukraak begin ik vanaf de kant te gooien met een klein Kopyto shadje en de eerste twee vissen melden zich meteen. De tweede is een leuke twintiger.
Dan hoor ik Ernst roepen. Ik houd rekening met een mooie vangst, maar zie dat hij me wenkt om het centrum in te gaan. Juist: die wil even batterijen halen. Een kwartier geleden bleken die leeg en dus moesten er nieuwe gehaald worden. Ik baal wel, want ik sta net lekker te vissen op deze stek.
De batterijen zijn er gelukkig binnen vijf minuten en we zijn snel terug in de jachthaven. Hier vangen we nog enkele visjes, maar anders dan ik verwacht had blijft het verder vrij stil. Écht veel vis ligt hier niet, al doen de talloze futen iets anders vermoeden. Vooral Ernst verbaast zich er bijzonder over.
Na een dikke tien baarzen besluiten we door te lopen. Het is drukker geworden in de stad. Toeristen en ‘locals' lopen kriskras door elkaar en regelmatig zien we verbaasde blikken. Hengels? Vissen? De gemiddelde mens is er natuurlijk totaal niet mee bezig. ‘Zit hier vis dan?' Ja mevrouw, die zit er.

In een rustiger deel van de stad blijkt een mooie jachthaven te liggen. Ik ga hier aan de slag met softbaits, maar weet de baarzen nauwelijks te vinden. Ernst haakt met een hornetje echter de ene na de andere vis. Hij staat een steiger verderop en ik zie hoe hij vrijwel élke worp prijs heeft. Wel zijn het kleinere visjes.
Ik besluit ook over te stappen op een fopvisje en hang een klein Redhead Mosa plugje in de speld. Inderdaad, ik vang nu ook vrij snel enkele baarzen maar groot zijn ze niet. En verdomd, ik krijg ook veel twijfelende volgers! Die stellen me niet gerust. Als ik bij Ernst sta verandert er niet veel. Nog steeds loopt het bij hem om één of andere reden beter en krijg ik volgers. Ik stap over op een hornetje en begin beter te vangen. Wel verspeel ik helaas een van mijn trouwste hornetjes doordat een forse baars de lijn doorschuurt langs een steigerpaal. De aantallen lopen nu wel stevig op.

Ernst op dreef met de hornet

Vrijwel alleen kleine baars. Maar wel veel. Véél!

We lopen door en komen aan bij een aangemeerde boot. We staan aan de rand van de jacht haven en werpen richting de boten. Weer volop vis op de plug! Maar ook dichterbij, langs de kade en de boot, is vis te vinden. De plugjes selecteren de kleinere vissen, spinnertjes en softbaits lijken gereserveerd voor de wat grotere exemplaren. We vermaken ons kostelijk!

Felgeel blijft het goed doen

Een van de grotere vissen op de Blue Fox spinnertjes

Fin- S in de kleinste maat, óók succesvol

Strakke vissen, mooie sport!

Tijdens de ingelaste lunch moeten we constateren dat we samen de 100 baarzen alweer gepasseerd zijn. Abnormaal eigenlijk! Het mogen dan wel kleinere vissen zijn, het is toch een belachelijk aantal.
Na de jachthaven nog even vanuit een andere hoek te hebben bestookt, wordt het tijd om terug te keren naar een van de eerdere stekken. Ernst wil het heel graag nog even bij de brug van vanochtend proberen, zelf neig ik vooral naar de jachthaven met zijn futen. Daar moet meer uit kunnen komen, zo vermoed ik. De brug is als eerste aan de beurt, maar levert niet heel veel meer op. We stomen daarom door naar de jachthaven en gaan gerichter met plugjes aan de slag.
Vooral Ernst vindt de vis weer met succes. Zelf vang ik de baarzen ook wel, maar om een bepaalde reden is dat hornetje van mijn maat vandaag favoriet. Misschien ligt het aan de wat langere, soepelere hengel? Dat zorgt toch voor een andere manier van binnenvissen.
Hoe dan ook, duidelijk wordt dat de middag in het algemeen gewoon minder vis oplevert. Ook in deze jachthaven is het stiller geworden en de vangsten zijn niet overdonderend meer. Ernst beleeft nog een dipje door een grote baars te lossen en het aantal staartbijters nog verder te zien stijgen. Mijn hemel, wat een idiote hoeveelheid shadjes heeft hij er doorheen gejaagd vandaag. Tien? Vijftien? Dat wordt een duur dagje vriend!

Ook 's middags nog fraaie baarzen…

…en wederom is de hornet favoriet

Gezonde vissen speelden vandaag de hoofdrol

Aan het eind van dag, in de bus, blikken we terug op een succesvolle dag. Succesvol, want het is ons alweer gelukt om een flinke partij baars te vangen. Ernst is koning met 94 baarzen, maar zelf doe ik daar met 77 vissen niet enorm voor onder. Het was die verrekte hornet die mijn maat dat streepje voor gaf. Dik verdiend verder, klasse gedaan! Het formaat van de vissen was overigens niet enorm.

's Avonds op de bank kakken we gigantisch in, maar van de verfrissende douche kikker ik weer wat op. We besluiten er zelfs nog een filmpje doorheen te jagen. En dán is het toch echt tijd om te gaan pitten. Morgen gaan we namelijk weer op pad!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger