Zaterdag 14 oktober
Valse start !
Nu de koudere maanden van het jaar eraan komen, begint de vis zich te verplaatsen. De passiever wordende witvis trekt - vaak massaal - naar diepere, beschutte plekken om de winter door te brengen. En de roofvis migreert wijselijk mee.
Ook de baars vinden we de komende maanden steeds vaker op stille, beschutte plekken. Jachthavens zijn daar een prachtig voorbeeld van. Onder de boten en steigers vinden deze rovers genoeg plekken om zich te verschuilen. Er wordt minder vaak en actief gejaagd dan in de zomermaanden. Maar toch is het ook nu af en toe etenstijd…
Samen met Jeroen Karstens ga ik vandaag op zoek naar enkele vroege ‘passievelingen', de baarzen en snoekbaarzen die al de jachthavens opgezocht hebben. Daar zullen we vandaag namelijk te vinden zijn: tussen de boten en op de steigers. Er gaat relatief licht materiaal mee, en veel is het ook niet. Bewapend met één hengeltje en een klein molentje met daarop een lichte lijn stappen we in de auto. Een lading kunstaas ligt op de achterbank; de verleiding om het allemaal mee te nemen was te groot om een kleiner arsenaal voor vandaag te selecteren.
Met Jeroen weet ik mij vergezeld van een man die zijn stekken goed kent. Tijdens de gesprekken in de auto blijkt dat maar weer eens. Jeroen vertelt dat hij al zijn vangsten nauwkeurig bijhoudt en hij weet bij elk verhaal - en dat zijn er heel wat - heel precies te vertellen waar en wanneer het was. Dit is niet iemand die zomaar wat aanmoddert. Dit is een fanatieke visser die zijn hobby serieus neemt. De resultaten zijn er dan ook naar; hopelijk is het vandaag niet anders!
In het donker komen we aan bij de eerste stek. Hij ligt er rustig en verlaten bij, maar het tijdstip van de dag verklaart dit waarschijnlijk voor het grootste deel. Jeroen is niet voor niets eerst naar deze jachthaven gereden. 's Ochtends vroeg kunnen we hier in alle rust vissen, terwijl we overdag zeer waarschijnlijk zeurende mensen tegen zullen komen. Havenmeesters en vissers liggen elkaar niet zo. En het is jammer maar ook begrijpelijk dat vissers die zich prima gedragen niet getolereerd worden. Als havenmeester moet je nu eenmaal consequent zijn.
Jeroen gaat van start met zijn vertrouwde Mann's shadjes. Met deze kunstaasjes vangt hij tot nu toe vrijwel al zijn vissen en daarom heeft hij enkele reden om er niet mee te vissen. Ze doen het gewoon, ze leveren vis op! Zelf ben ik iets speelser ingesteld en dus experimenteer ik vaker met ander kunstaas. Vandaag zal ik meerdere shadjes in gaan zetten en ik begin met een kleintje van Mister Twister.
Mijn vismaat heeft al snel pech als hij vast komt te zitten. Het gebeurde hem al een paar keer, maar nu blijft het shadje definitief achter op de bodem. Materiaalverlies, bah! Na een half uur vissen hebben we nog steeds niets anders gezien dan kilo's actieve witvis.
Zoeken...
De wetenschap dat Jeroen hier dit seizoen al vis heeft weten te vangen stelt me gerust. En dat is maar goed ook, want geduld is en blijft een noodzaak. Die vis komt wel, zo gaat het door mijn hoofd. En binnen tien minuten word die instelling beloond. Jeroen en ik dwingen tegelijkertijd een aanbeet af vlak bij de kant. Beiden lossen we de baarzen helaas en we zijn blij dat het geen grote vissen waren. Even later, als ik in m'n eentje naar het einde van een steiger ben gelopen, krijg ik een harde aanbeet. Ik voel heel wat gewicht en binnen enkele seconden ligt een mooie snoekbaars in het wateroppervlak. Even landen…of toch niet! De vis schudt nog 'n paar keer met zijn kop en lost het shadje. Balen! Toch is dit weer goed nieuws voor Jeroen, die duidelijk zijn draai nog moet vinden.
We besluiten door te lopen naar het einde van de havenarm. Hier heeft Jeroen tot nu toe vrijwel al zijn vissen gevangen en ik zie hem dan ook hoopvol de eerste worpen maken. Maar het blijft stil en een treurige blik van mijn vismaat naar het laagstaande water spreekt boekdelen. ‘Het zal geen gemakkelijke dag worden.' Toch vangt Jeroen een paar worpen later de eerste baars van de dag. Het is een mooie dertiger, die helaas iets te snel weer in het water ligt. Terwijl ik klaar zat met de camera in mijn handen floepte de baars uit Jeroens handen. Dan maar hopen op een snelle tweede vis!
Het wordt lichter en de roofvis begint losser te raken. We krijgen nog een paar voorzichtige aanbeten en dan hangt er bij Jeroen een zware vis aan de shad. Tussen een woonboot en een steiger moet hij deze agressieveling temmen, en dan valt bepaald niet mee. De vis blijft diep en schiet alle kanten op. Onder de steiger, nóg verder zelfs! Ik durf nauwelijks te kijken maar doe het toch. De lijn schuurt langs de balk onder de steiger…kijk uit Jeroen! Dan springt de hengeltop terug en wordt het stil.
Jeroen baalt als een stekker, temeer omdat de vis zich nog niet had laten zien. Was het een grote baars of misschien een snoekbaars? We gaan van het eerste uit, maar even later ga ik twijfelen. Inmiddels danst mijn blauwe finshadje namelijk met felle sprongen over de bodem en onder water stoort men zich daaraan. Hoe ik dat weet? Door een loeiharde ram! Er staat één, hooguit anderhalve meter water onder mijn voeten en de aanbeet komt als een donderslag bij heldere hemel. De vis hangt ook nog! Ik pomp veel gewicht naar boven, maar de vis schiet al snel weer los. Ik zie nog nét een grote staart verdwijnen. Snoekbaars, overduidelijk. Aghhh!! Ik kijk om en zie Jeroen zijn hoofd schudden. Die heeft het ook niet meer…
De wraak komt snel, maar onverwacht. Terwijl we staan te overleggen over ons programma voor vandaag, voel ik namelijk een voorzichtige aanbeet. Ik zet de haak stevig en dril een forse vis uit. Wat heet, deze jongen vecht wel erg hard! We zien een onbeschrijflijk mooie snoekbaars verschijnen; ik land hem snel zonder problemen. Eindelijk hebben we zo'n bengel te pakken! En wat een beauty is het…pikzwart!
De eerste vis van de dag mag er wezen! 59 centimeter en een schoonheid van jewelste
Topvangst op de Finshad!
Als de vis is teruggezet ben ik door het dolle heen. Een valse start, vooral voor Jeroen, maar deze schitterende snoekbaars maakt voor mij alles goed! Niet veel later vang ik een hele fraaie baars op een plek waar we eerder veel aanbeten kregen. Het begint te lopen bij mij.
In korte tijd een zeer fraai vervolg
Jeroen is duidelijk nog steeds niet tevreden en heeft behoefte aan succes. Op de tweede stek, bij een lange kade, lijkt die er te komen. Na een paar aanbeten begint de bodem (‘Vast. Godsamme!') namelijk traag te bewegen en even later laat een mooie snoekbaars zich zien. Misschien is hij nog groter dan mijn vis van vanochtend! Ik zit klaar om de vis te scheppen, maar dan is plotseling het shadje losgekomen. Ik wacht op een stortvloed aan gevloek, maar het blijft muisstil. Pas dan volgen kalme woorden over de frustraties van deze ochtend. ‘Kop op Jeroen!' Een klein snoekbaarsje tovert zowaar een bescheiden glimlach op het gezicht van de pechvogel.
Geen échte goedmaker
En nú begint het te lopen. Want na nog een paar aanbeten voor Jeroen en mij, hoor ik mijn naam geroepen worden. Inderdaad: verderop staat Jeroen met het schepnet in zijn handen. ‘Dat hoekje verderop' heeft dus weer baars opgeleverd. Lang leve de stekkennis!
Op de vaste plekjes ligt vrijwel altijd baars
We vissen deze hoopvolle stek secuur uit en vangen zowaar nog een paar leuke baarzen. Stiekem begin ik te hopen op een groter exemplaar, misschien zelfs een veertiger. Ze liggen er, zoveel is zeker. Ik krijg een paar twijfelachtige aanbeten en voel een paar keer hoe een zwaardere vis even hangt. Dan, de derde keer, is het goed raak. Een duidelijke tik en een vis die goed gehaakt wordt. Deze gaat niet meer loslaten. Jeroen schept de boosdoener: een forse baars! Met 38 centimeter is het de grootste gestreepte rover tot nu toe.
Tevredenheid, niets meer en vooral niets minder
Kopyto flikte het alweer. Topfoto!
De sfeer wordt langzaam beter. Jeroen heeft zijn eerste vissen ook gevangen en het kille weer van vanochtend is over. De lucht warmt voorzichtig op. En de betere stekken moeten nog komen!
De boterhammen smaken goed als we een uurtje later in de auto een lunch ingelast hebben. Ik evalueer de ochtend: een matige start met enkele geloste vissen, maar uiteindelijk toch een serie leuke baarzen met drie uitschieters. Én natuurlijk die schitterende snoekbaars.
In de middag zullen we nog enkele jachthavens opzoeken. Jeroen weet ze stuk voor stuk te vinden zonder één keer verkeerd te rijden. Als gastheer geniet ik ervan!
Helaas nemen de vangsten wel tijdelijk af. En als er ook nog een zeurende witvisser onze pret komt verzieken, verschijnen vooral boven het hoofd van Jeroen weer wat donkere wolken. Even later treffen we gelukkig een stek die veel baars herbergt. Er worden in korte tijd zonder pardon tien tot twintig vissen tijdelijk uit het water ontfutseld. Het zijn vissen van allerlei formaten. Op den duur weten we zelfs een trio baarzen te vangen. En dán vinden we een prachtige school die zich snel onder de boten verplaatst. Steeds als een van ons er een baars uit vangt, moet de school opnieuw gezocht worden. Jeroen vangt een van de grotere vissen en dan laat de school zich niet meer zien. Maar we hebben ons vermaakt hier!
Het begon met één...
..en het werden er in korte tijd meer
Ook de jeugd was vertegenwoordigd
Felle kleuren leverden ook vis op
De op één na laatste stek stelt enigszins teleur. We vangen er een kleine tien baarzen – leuke vissen, dat zeker – maar ook hier ligt de vis erg verspreid. Grote scholen, of stukken water waar de vis in elk geval geconcentreerder ligt, zijn ook hier nog niet te vinden. En dus is het knokken voor elke baars. Het is wel sportiever dan het takelwerk dat we in de winter soms meemaken!
Typisch plaatje
Eén van de laatste baarzen voor Jeroen
We sluiten de dag af op een stek waar we eigenlijk niet veel meer verwachten. De dag is bijna aan zijn eind gekomen en het weer is nog steeds te stabiel en te rustig; de baarzen zijn gewoon niet meer actief, al uren niet meer. We krijgen gelijk, want er wordt geen vis meer gevangen. Een eventuele snoek laat zich ook niet meer zien en een bloedeloos einde van een interessante dag is een feit. ‘Het is mooi geweest. Tijd om er een punt achter te zetten!'
's Avonds, in de trein, merk ik tevreden op dat mijn vermoeidheid vrijwel helemaal weggetrokken is. Mijn hemel, wat zat ik in een dip tijdens het avondeten! Ik evalueer de dag nog eens en concludeer dat ik me vermaakt heb. Jeroen had niet zijn beste dag ooit, maar ik ben hem in elk geval erg dankbaar voor het feit dat ik een tweede keer zijn stekken met hem mocht delen. De komende maanden zal het alleen maar beter gaan worden in de jachthavens. Wie weet kom ik dan nog eens langs en maken we geen valse start!
Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger |
