Zondag 1 oktober

Een hobby? Een passie!

Als ik vis, geniet ik. Maar als ik geniet, vis ik niet per definitie. Moeilijke woorden? Een vage uitspraak? Misschien. Wat ik er in elk geval mee wil zeggen is dat het sportvissen voor mij een geweldige aanvulling op mijn leven. Het geeft mij eenvoudig plezier, spanning maar ook ontspanning en het is vooral telkens weer een geweldige ervaring om lekker buiten met en in de natuur bezig te zijn. Punt. Toch?
Niet helemaal. Want als ik héél eerlijk ben, moet ik zeggen dat sportvissen voor mij meer is geworden dan die aanvulling van mijn leven. Éigenlijk is het er een onderdeel van geworden, een noodzakelijk deel dat niet en nooit meer mag ontbreken. Het is geen hobby meer. Het is een passie geworden! En soms ervaar ik dat heel sterk…

Zondag 1 oktober was een dag waar ik lang naar had uitgekeken. Samen met Piet Driessen zou ik die dag namelijk de rivier op gaan, op zoek naar hongerige najaarsbaarzen. Mensen die mij goed kennen weten dat ik ontzettend graag met Piet vis. Natuurlijk heb je meerdere mensen met wie je graag je passie deelt, maar er zijn altijd van die personen waarbij je je nét iets meer op je gemak voelt. Mensen die je het juiste gevoel geven bij die passie, die er op eenzelfde manier mee omgaan. Voor mij is Piet een van die mensen.

Heerlijk vissen met Piet

Helaas werken de weersomstandigheden de laatste tijd niet mee. Na een koele en regenachtige periode, die het einde van de zomer leek te gaan inluiden, stegen de temperaturen alsnog. De zon kwam zowaar nog flink vaak tevoorschijn en al met al resulteerde dat in hoge watertemperaturen. Een indicatie? Daar waar het water normaal gesproken een graag of zestien is op dit moment, lezen we nu negentien af op de thermometer. Drie graadjes verschil dus, en neem gerust aan dat dit een grote afwijking is voor onze vrienden onder de waterspiegel. En op die afwijkingen wordt soms verward gereageerd!

Terug naar de zondag. Han en Freek, die zich bij ons hebben aangesloten voor vandaag, komen net als ik 's ochtends naar Piet. Daar drinken we samen een lekkere bak thee en koffie, zodat het aan de start niet kan liggen. Donders, wat is het al gezellig 's ochtends! Dat heeft de burger moed.
De autorit duurt kort en de trailerhelling ligt er rustig bij. Maar mijn hemel, wat staat dat water laag! Ik ben blij dat mijn motivatie op peil is, waardoor ik door deze constatering niet meteen het bijltje erbij neergooi. Klaarmaken die boot!
We zijn een klein half uurtje verder als Piet en ik vanaf het water zien hoe ook de boot met Han en Freek de oever vaarwel zegt. Een mooi gezicht blijft het. Terwijl de andere twee nog moeten beginnen, zijn wij al een paar minuten bezig met verticalen. Het is nog heerlijk rustig op het water en het is ook nog vrij stil. Tel daar het vrijwel windstille weer en de ontbrekende stroming bij op en je hebt heerlijke omstandigheden om een koppeltje shads te laten dansen boven de bodem.

Han en Freek vragen om advies en gaan er dan in sneltreinvaart vandoor. Ze laten twee vissers achter die al de nodige actie bespeurd hebben, want Piet kreeg al meteen een vage aanbeet en ook ik heb een keer misgeslagen. Er ligt vis, maar ze zijn voorzichtig.
Na een uurtje pielen hebben we meerdere malen vis gevoeld, maar ik heb slechts één baarsje gevangen. Dan is er toch weer zo'n twijfelachtige aanbeet waar ik resoluut op reageer. Ik haal uit als een idioot (‘nu of nooit!') en het lijkt alsof ik vast sla in de bodem. Bodem? Zo voelt het inderdaad, maar ik weet wel beter. De bodem geeft een klein beetje mee en dan voel ik wat ik verwachtte: mijn shad schiet los. Aghhh!!! Piet keek al om toen ik de haak zette, zag dus ook wat er aan de hand was en hij stampt ook een keer flink op de bodem van de boot. ‘Dat was 'n beste, Bard!' Ik realiseer me dat ik een erg dikke snoekbaars heb laten winnen…

Concentratie!

De frustratie van de gemiste aanbeet werkt nog wel even door. Toch overheerst de gezellige sfeer in de boot overduidelijk. Traag drift de boot over het water, Piet stuurt af en toe bij met de elektromotor. Dan, als we een meter of honderd verder zijn, besluiten we een stukje te gaan trollen. Piet zet een iets grotere plug in met het oog op snoek, zelf ga ik volop voor de baars met een kleiner fopvisjse. Gaan met die banaan!
Er gebeurt niet heel veel. En omdat we weer een mooie plek vinden om het nog even verticaal te proberen, schakelen we opnieuw over op de passievere techniek. Ik besluit een pilkertje in te zetten, want daar wil ik nu toch eindelijk eens die eerste vis mee gaan vangen. Zo af en toe heb ik al zo'n metalen staafje ingezet, maar tot op heden ving ik er nog geen vis mee! Nu is de ontmaagding eindelijk een feit. Want na hooguit tien minuutjes voel ik hoe de spanning op de lijn wegvalt. Ik zet de haak en even later ligt er een baarsje in mijn handen. Daar is ie dan!
Even later krijgt Piet een loei van een beuk op zijn shad. Waarschijnlijk was het een snoekbaars en wellicht was de aanval vooral gericht op de loodkop. Hoe het ook zij, de vis hing helaas niet.

Han en Freek komen nu ook aanvaren en een korte woordenwisseling leert ons dat zij iets beter gevangen hebben. Een paar baarzen en een mooie snoek op een hornetje van Salmo!

Freek met een mooie baars die het ochtendlicht tijdelijk mocht aanschouwen

Zelfs een dubbelvangst!

De snoek van Han - 75 cm lang - gaf geweldige sport op het voor baars bestemde materiaal

Gezamenlijk werpen we – zonder succes – een veelbelovende stek uit. Het blijft hier echter helemaal stil en dus gaan we een stuk trollen. Ik vang daarbij twee baarzen met mijn inmiddels vertrouwde plugje van Strike Pro, terwijl Piet nog steeds één baarsje op zijn lijstje heeft staan.
In de buitenbocht, verderop, staat iets meer stroming en wind. We besluiten wat te gaan werpen; Piet op snoek en ik weer op baars met kleine softbaits. Maar het voelt niet goed, het voelt niet als de juiste tactiek op dit moment. En omdat Piet ook veel last heeft van waterplanten, zoeken we de vis even later opnieuw verticaal. Dit lijkt een succes te worden als we op den duur een plekje met vis vinden. Ik mis een aanbeet, vang dan een baars en ook Piet voelt later vis. Dan ben ik het weer die een paar aanbeten mist. En dan? Niets meer. Een lokaal schooltje met kleine baars, meer was het niet.

Al met al is er tijdens de lunch, om een uur of één, van onze kant niet veel schokkends te melden. Hooguit die grote vis die ik loste en die harde aanbeet van Piet. Han en Freek doen het met een flink aantal baarzen en één snoek toch echt een stuk beter. En als blijkt dat zij vrijwel alleen maar getrolld hebben op een diepte van 3 a 4 meter , begrijpen we dat dit gewoon de manier is waarop de vis vandaag gezocht moet worden. Piet en ik hebben de plank tot nu toe misgeslagen.

Han en Freek vingen beduidend beter

Niet zonder protest!

Toch stappen we tijdens de laatste twee uur vissen niet rigoureus over op het slepen. Want Piet en ik mogen heel graag werpen vissen en bovendien vissen we niet alleen om te vangen. We kiezen een oeverzone uit waar weinig wind staat, en langzaam voert de stroming ons langs de prachtige oevers van de rivier. We werpen grote stukken water af, en dat wordt allemaal slechts beloond met een leuke baars voor mij. Maar we genieten volop!
De eindscore is erg mager. En als we later op de kant staan en van Han en Freek – die nog op het water zitten – te horen krijgen dat Freek wéér trollend zelfs nog een prachtige winde van 54 centimeter gevangen heeft, is de conclusie voor vandaag duidelijk. Piet en ik kozen voor niet voor de techniek die de meeste vis opleverde, maar we hebben wel genoten. Ik voel me dan ook uitstekend als de auto langzaam weg rijdt. Het was een mooie dag!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger

Het toetje van Freek mocht er wezen!