Vrijdag 1 september

Aanpoten!

Er zijn van die visdagen dat je echt wakker moet blijven om een visje te vangen. Dat je gewoon net even wat scherper moet staan om ze te vangen. Baars wordt vaak gezien als een gemakkelijk te verleiden visje. Ben ik het helemaal mee eens (niet altijd) maar het verschil tussen de aanbeet krijgen en het vangen kan onwijs groot zijn. Vandaag werden Thijs, Sanne en ik daar behoorlijk mee geconfronteerd. Meerdere malen vonden we mooie plekken met een mooi domein aan baars, maar ze waren erg lastig te vangen. De ochtend werd eerst gevuld met een korte sessie penvissen op snoekbaars. Het heeft wel eens beter gelopen ...

's Ochtends vrij vroeg opstaan geeft thuis nog wel eens problemen. Aangezien ik op zolder zit gevestigd thuis is het nogal lastig om echt geruisloos naar beneden te sluipen. Hoe voorzichtig je ook van die trap afloopt. Hij kraakt altijd wel een beetje. Kraakt hij niet, dan is het vast wel weer wat anders dat geluid produceert zodat andere huisbewoners er wakker van worden. De reactie na je visdag is dan ook vaak dat je de volgende keer maar wat later vertrekt naar de waterkant. Het beeld wat ik net schetste is bij mij vaste prik. En ik weet zeker dat ik niet alleen voor mijzelf spreek. Tja, wat doe je er aan. Niks denk ik, gewoon je best blijven doen om het stil te houden. Later je bed uit is geen optie, want dan hebben wij als vissers het beste gewoon al gemist aan de waterkant. Er is gewoon niks mooiers dan met een mooie zonsopgang te beginnen. Bij grauw weer zie je er wel niet veel van, maar het gaat om het idee, toch? Enfin, vandaag was het weer net als iedere vismorgen. Ik ben niet stil genoeg en krijg het gelijk te horen van mijn moeder. Die had ik gelukkig niet wakker gemaakt, want ze had een vroege dienst. Een beetje gefrustreerd van het commentaar vulde ik mijn fietstassen. Vervolgens ging er wel een goeie boterham in en smeerde ik nog een mooi pakketje voor aan de waterkant. Niet veel later wenste ik moeders een fijne werkdag, ik ging lekker vissen. Volgende week weer naar school, dus ik ga er lekker van genieten!
07:00 uur was de afgesproken tijd bij het industrieterrein. Eenmaal daar aangekomen zag ik dat Thijs en Sanne juist gearriveerd waren. Altijd prettig als iedereen mooi op tijd is. Te laat komen, dat past niet bij een visser, altijd vroeg aanwezig!
Het plan werd nog eens doorgenomen. Eerst met de pen wat vissen proberen te vangen en dan later met kunstaas aan de gang. We hadden er alledrie zin in. Laat het feest maar beginnen, dachten we. Ik had met Sanne afgestemd dat ik voor hem een hengel mee zou brengen voor de penvisserij. Deze tuigde ik als eerste op, zodat hij alvast aan de gang kon gaan. Thijs en ik volgde. De dobbers met kleine dode voorntjes daaronder vlogen in de rondte. Diverse plekken werden bestookt, mar die eerste aanbeet liet behoorlijk lang op zich wachten. Een klein tegenvallertje, zeker aangezien ik de mannen net over een prachtsessie van vorige week had verteld.
Tussendoor ben ik toen nog eens een klein uurtje op stap geweest met de pen. Hier, op diezelfde stek. Enkel niet in de morgen maar wat later op de dag. Ik kreeg toen een achttal mooie aanbeten, waarvan ik er zes verzilverde. Een mooie dikke baars en een vijftal snoekbaarzen was het resultaat. De laatste snoekbaars was een schitterende penvangst. Ik ving ze nog niet groter dan 50cm op het kanaal met de pen, maar deze keer zat er een hele dikke tussen van 74cm. Voldaan stapte ik na een uurtje vissen terug op de fiets op weg naar de shoarma thuis ..
Terug naar vandaag, de aanbeten kwamen gelukkig wel. De vis moest gewoon eventjes de tijd krijgen om het aas te vinden. Ze was niet los. Dat bleek wel uit de eerste aanbeet die ik registreerde op mijn pen. Ruim twee minuten deed de vis er over om de pen volledig onder water te trekken. Een mooie hengst aan de hengel resulteerde de eerste snoekbaars van vanmorgen.

Het duurde eventjes, maar gelukkig kon ik laten zien dat ze ook met de pen te vangen zijn

Sanne keek toe hoe het moest, en kreeg niet veel later ook een mooie aanbeet. In tegenstelling tot de vis van mij trok de snoekbaars de dobber pijlsnel onder en kwam daarna weer terug. Heel lang bleef het stil. Te stil, zodat het erg verdacht leek. Ik meldde Sanne dat hij even zijn visje moest controleren. Zoals verwacht was deze er afgesnoept. Snel een nieuw visje er aan en verder vissen.
Op een karig aanbeetje van mij na, was het alleen Thijs die nog een paar leuke momenten beleefde. Tot drie keer toe kreeg hij een goeie aanbeet. Eentje werd er verzilverd. De hengel toonde al aan dat het een mooie zware vis was. Aangezien ik zo slim was geweest het landingsnet te vergeten mocht ik over de kade hangen. Sanne hield mijn benen vast, zodat ik ieder geval niet het gevoel kreeg dat ik in het kanaal zou donderen. Succesvol werd de vis geland en op de foto gezet. Twee vissen op de pen in twee uur tijd. Ik attendeerde de mannen er op dat het wel eens beter is geweest. De volgende keer is het misschien beter ...

Na lang wachten toch die lang verwachte aanbeet voor Thijs!

Deze snoekbaars had zijn maagje al aardig gevuld

De penhengels werden aan de kant gelegd. Ik had zelf toch wel behoefte aan de actievere visserij met shads. Je wordt er toch wat trager van als je met de pen vist. Aangezien de nachtrust niet erg lang was geweest merkte ik dat de fitheid niet op een hoog niveau was. Enkele harde knallen op ons kunstaas hielden mij scherp. Thijs en ik vingen nog een paar stekelridders bij, daar waar Sanne enkel alleen aanbeten kreeg. Jammer genoeg wist hij niks te vangen. Domme pech, niet meer en niet minder. Zijn eerste vis liet nog even op zich wachten.

Het duo stekelridders waar we het graag op gemunt hebben

Op een volgende stek kwam die eerste vis van Sanne aardig dichtbij. Thijs en ik kregen veel beet op kleinere shadjes dan 8cm. Juist de maat waar Sanne mee aan het vissen was. Nadat we hem een kleiner shadje aangeboden hadden, kreeg hij ook beet. Thijs ving een leuke baars op een mann's shadje, terwijl Sanne en ik keihard bezig waren met aanbeten missen. Helaas slaagde Sanne, evenals ikzelf er niet meer in om hier een baarsje te vangen. De volgende stek zou ons meer geluk opleveren!
Eerst verspeel ik nog even een mooie Rapala plug. Ik vertelde net aan Thijs dat ik al bijna drie jaar in het bezit was van deze plug. Aangezien we veel in obstakelrijk water vissen een heuse prestatie. Ik had er blijkbaar beter niet over moeten beginnen.
Thijs was weer de persoon die als eerste een leuke baars ving. Ietwat wild haalde hij een shad kort onder het wateroppervlak langs een kade heen. Een mooie dreun volgde. Ik keek op mijn tellertje, vis 11 van vanmorgen en het was al over tienen. In mijzelf dacht ik er aan dat we flink moeten gaan aanpoten om er nog een goeie dag van te maken. We hadden twee hele leuke vissen gevangen op de pen, maar daar zouden we verder niet mee akkoord gaan. Bovendien had Sanne enkel wat aanbeten gehad. Dit moest anders. Na wat gekloot met shads vond Thijs een mooi plekje. Twee worpen, twee baarzen! Sanne en ik zagen dit in de verte gebeuren. Thijs zette vervolgens de pas er goed in en kwam ons vertellen dat er echt veel vis lag. Aangezien wij wederom alleen maar aanbeten aan het missen waren, stond dat bericht ons wel aan. De school met baarzen lag er nog steeds. Al snel ving Sanne een handje vol met baarzen. "Volgens mij ben ik wakker geworden!", hoorde ik hem zeggen. Al wetend dat hij vanmorgen gewoon veel pech had, stemde ik met zijn uitspraak in. "Mooi zo!" Thijs en ik deden vrolijk mee. Al gauw hadden we meer dan dertig vissen op de teller staan. Content!

Thijs traceerde een mooie groep met baarzen

Vervolgens ving ook Sanne zijn eerste baars

Af en toe een mooie

Vervolgens bleven de baarzen maar komen

Ook nog een snoekbaarsje erbij

Zoals alle feesten eindigen, kwam er ook aan dit baarsfeestje een eind. Helaas, maar voorspelbaar. Een honderdtal meters verder zouden we misschien nog wat baarzen vangen. In eerste instantie bleef het hier bij enkele aanbeten. Pas toen Thijs een stukje verderop wat jagende baars zag, werd de eerste vis gevangen. Meteen een hele mooie! 36cm en lekker donker gekleurd. Een perfecte vangst voor een fotootje. Thijs was tevreden!

Thijs zag baars jagen op kleine prooivis, vervolgens viel deze baars zelf ten prooi

Gestrikt in de ondiepten van het kanaal

Tegen twaalven kwam het moeilijkste gedeelte van de dag. We vonden groepen met baarzen, maar net als vanmorgen waren ze knap vervelend bezig. Staartbijters maakte ons het leven behoorlijk zuur. Sommige shadjes werden compleet kapot gereten zonder dat we ook maar een visje vingen. Frustrerend is hiervoor wel een goed woordje. Lichtelijk geïrriteerd is misschien nog beter. Hoe dan ook, ik denk dat we op een gegeven moment echt 10% van de aanbeten verzilverden. Gelukkig vingen we vis, maar we moesten er echt ongelofelijk hard voor werken. Zoals ik al eerder in het verslag zei: flink aanpoten dus! Naarmate de tijd verder verstreek kregen we meer souplesse en vonden het juiste ritme en tempo om toch zo veel mogelijk aanbeten te verzilveren. De frustraties en irritaties sappelden geleidelijk weg. Er werd gelachen en er werden ook foto's van gemaakt. Hieronder een mooie sfeerbeeld van vanmiddag. Thijs en Sanne in de volle glorie met twee mooie stekelridders.

Gezellig was het hoe dan ook!

Het was tegen vieren toen ik de jongens vertelde niet veel langer meer door te vissen. Sanne was het daar mee eens en Thijs, tja .. die wilde graag nog even doorvissen, maar alleen zag hij dat niet zitten. De zin "Samen uit, samen thuis", zal vast in zijn hoofd voorbij geflitst zijn. De vijftig vissen kwamen in zicht toen we een klein zijkanaaltje indoken. Het is hier altijd een grote verassing. Het kan helemaal stampvol liggen met baars, maar het kan ook honderd worpen duren en dan is het nog maar de vraag of je een visje vangt. Vandaag hadden we een goeie dag uitgekozen. We kregen beet en later werd er goed vis gevangen. Sanne sloot de sessie af met de 54ste vis.

De Stradic in de spotlights, een molen voor je leven!

Lekker bezig

Sanne sloot af met de 54ste vis, een mooi slot!

Het was weer mooi geweest voor vandaag. De fietstassen werden weer opgevuld met ons materiaal en vervolgens zette wij onze reis voort terug naar huis. Ieder een eigen kant op. Morgen weer een dag, Sanne en Thijs gaan vanaf de kant weer hun best doen een mooi bergje vis bijeen te vangen. Ikzelf ben uitgenodigd door Luc van Litsenborg. Net als de openingsdag van dit seizoen gaan wij weer het kanaal op met een bootje. Ik heb er zin in!

Vriendelijke groeten,
Bernd van Broekhoven