Zaterdag 26 augustus

Krenten in de pap

Er zijn van die dagen waarop de visserij nogal taai verloopt. Dagen waarop de vissen nét niet echt los zijn, waardoor goede vangsten uitblijven. Er wordt wel wat gevangen, maar daar is dan ook meteen vrijwel alles mee gezegd. Er ontstaat behoefte aan die ene vis die de stemming doet omslaan, een vangst die de dag redt. En daar moet voor gewerkt worden. De pap smaakt, nu de krenten nog!

Het is lang geleden dat ik met Han gevist heb, maar de ontmoeting is op deze vroege morgen als vanouds. Iets vroeger dan afgesproken zie ik de auto en boot voor de deur tot stilstand komen. De spullen kunnen worden ingeladen en omdat het er niet veel zijn kan de auto snel gestart worden. Lekker, zo'n soepele start! Han geniet er ook van. Onderweg praten we stevig bij over onze hobby en andere zaken die ons bezighouden. En na een uurtje hoor ik de opgewekte mededeling dat we voor op schema liggen. ‘Lekker, daar houd ik van'.
Het is een grauwe, kille ochtend en aan de waterkant is het ronduit fris. Snel trekken we wat extra kleding aan voordat de boot in orde gemaakt wordt. En zodra dát gebeurd is kan de zoektocht naar de grote baarzen beginnen. Want die staan bovenaan het menu voor vandaag!
Van Yvo hebben we wat handige aanwijzingen gekregen over goede stekken die op korte vaarafstand liggen en die worden dan ook meteen opgezocht. Het plan is om eerst enkele van deze locale stekken af te vissen, en Yvo en vismaat Sando vervolgens op te zoeken op de rivier. Zij vissen ook samen vanuit de boot, maar beginnen ergens anders en zullen van start gaan op hun echte hotspots.

Niet meer dan een paar kleine baarzen vallen ons ten deel tijdens de eerste twee uur vissen. We trollen grote stukken water af en doen dat met verhoogde concentratie op de veelbelovende stekken, maar het levert bar weinig op. Tussen de vier en vijf meter, daar zouden we ze moeten zoeken. Helaas is het slechts vuil dat aan onze dreggen gaat hangen. Toch? Nee dus. Want na ruim twee uur trollen en werpen – we zijn eigenlijk al op weg naar Yvo en Sando – is daar eindelijk die stevige vis die het kunstaas van Han grijpt. Forse stompen op de hengeltop wijzen erop dat er echt geen sprake is van een klein visje. Is het een dikke baars? Alsnog? Han zet de motor zo snel mogelijk uit, maar helaas blijkt dat niet voldoende. Door de hoge spanning van de lijn (lees: een íets te dicht gezette slip) wordt het kunstaas gelost. Gevloek van een visser in de stilte van de morgen: lelijk en mooi tegelijk.

Eén van de eerste baarsjes die gevangen werden. De hoop op grotere vissen bleef vooralsnog onbeantwoord

We besluiten nu definitief door te varen en het andere koppel vissers te gaan opzoeken. Het plan om onderweg te slepen op snoek wordt overboord gegooid, omdat het water smerig troebel is. Allemaal leuk die waterplanten, maar in deze bruine soep gaan we het niet proberen. Misschien niet slim, maar het blijft onze keuze.
Yvo en Sando treffen we uiteindelijk op een stuk open water. De eerste is vandaag jarig en Sando was zo aardig om zijn maat daarom de eerste worp van de dag te gunnen. Resultaat: een snoekbaars van maar liefst 74 centimeter op een Salmo Butcher. Tijdelijk onttrokken uit het troebele water van de rivier, een mooi cadeau!
Na dit verhaal en nog enkele woorden is het tijd om het plan voor de dag door te nemen. Yvo en Sando kennen dit water goed en zetten daarom de hoofdlijnen uit. We gaan slepen met klein kunstaas op baars en met groter spul op snoek. De grotere baarzen zullen tegen de vijf meter diepte gezocht moeten worden, voor de aantallen – en dus de kleinere vissen – moeten we dichter bij de oever zijn. Duidelijke taal, en dus tijd om aan de slag te gaan! Als eerste zijn de baarzen het doelwit.

Aan de slag!

Er volgen twee uur waarin niet heel veel gebeurt. Baars wordt er gevangen, maar het zijn er niet erg veel en het formaat laat nogal te wensen over. We zoeken de grotere jongens en die moeten er ook liggen. Maar van meewerken is vandaag nog geen sprake!
Dan zien we in de verte de boot van Yvo en Sando die stil ligt. Het kunstaas wordt snel binnengedraaid en Yvo lijkt zich bezig te houden met de dril van een vis. Eindelijk een serieuze vangst? Een belletje van Sando bevestigt dat. ‘Yvo heeft een mooie snoek gehaakt. Hij staat nog te drillen.' Het is een klein stukje varen en uiteraard zien we de vis graag ook, dus zoeken we de mannen op. Bij aankomst bij de boot pakken we de climax van de dril nog even mee: Yvo landt rustig en zorgvuldig zijn tweede mooie vis van de dag. Mooie momenten die je niet snel vergeet!

Sublieme plaat. Yvo landt zijn snoek, die niet van de voor baars bedoelde Butcher kon afblijven

Als de vis is teruggezet wordt het vissen direct vervolgd. Weer zijn de baarzen het doelwit en weer blijft het vrij stil. Waar zíjn die vissen? Ik verspeel alweer mijn derde plug van de dag en voel de irritatie sterk toenemen. De vermoeidheid speelt ook een rol. Het loopt nog niet lekker vandaag! Het zonnetje komt langzaam tevoorschijn en dat lijkt voor de aasvis een stevige prikkel. In de oeverzones, zeker daar waar weinig wind staat, zien we steeds vaker kringetjes van opspringende visjes. En hier en daar nu ook duidelijke signalen van jagende baarzen! Nadat ik mijn trui heb uitgedaan (het wordt nu echt warm!) stel ik aan Han voor om het eens anders aan te pakken. ‘Gewoon die boot wat vaker stilleggen en die oeverzones werpend bevissen. Dan komt er vast en zeker meer vis uit!' En zo geschiedde.
Ik mag de laatste tijd weer erg graag werpen met hele kleine softbaits, en dus tover ik ze ook nu tevoorschijn. Ik weet dat het zeer effectieve aasjes kunnen zijn, die op momenten als deze een duidelijke voorkeur kunnen hebben. En dat blijkt ook nu weer het geval! Ver werpend met een Curly shadje van Bass Assassin haak ik meteen een paar kleine baarzen en later ook enkele fatsoenlijke jongens. Leuk vissen zo, veel rustgevender dan het slepen!
Dan dat heerlijke moment. ‘Hier, onder de boot!' Ik kijk meteen naar Han, zie zijn blik op de dieptemeter en weet meteen wat me te doen staat. Enkele forse bananen vullen het schermpje. Ik draai in sneltreinvaart mijn shadje binnen en open de molenbeugel opnieuw. Het kunstaasje dwarrelt naar beneden, verdwijnt uit mijn zicht. Diepte? ‘Meter of drie' De lijn stopt met aflopen, de molenbeugel klapt dicht. Het lichte hengeltje word opgetild, maar ik voel weerstand. En dan meteen de krachten van een sterk vissenlijf dat begint te protesteren. Recht onder de boot, heerlijk! Daar waar ik eerst denk aan een mooie dertiger, lijkt het gewicht nu serieuzer aan te voelen. De hengel wordt af en toe zelfs tot in het water getrokken en de slip komt er serieus aan te pas. Dít is sportvissen zoals ik het graag doe! Een grijns op mijn gezicht. De oorzaak van al het tumult, een grandioos mooie baars, verschijnt langzaam in het wateroppervlak. Een handlanding volstaat, de vangst wordt veilig gesteld. En dan kan het échte genieten beginnen…

Een grote baars beukt op enkele meters diepte met volle kracht op het lichte materiaal. Récht onder de boot!

Posterformaat graag

41 centimeter aggressie in zijn zuiverste vorm. De glimlach zegt voldoende!

Han en ik zijn nu even helemaal door het dolle heen en bezeten van de grote baarzen. Het is een gevoel waar ik sowieso altijd last van heb, maar dat op momenten als deze wel héél sterk wordt. Snel, opnieuw op zoek naar dat schooltje vissen! Helaas vinden we ze niet meer. En hoewel we nog een paar leuke baarsjes vangen, valt het later definitief stil.
We besluiten nog een uur te gaan slepen en Han gaat daarbij ook een serieuzere poging doen om een snoek te vangen. Er gaat geen monsterkunstaas overboord, maar toch wel een mooie plug van Bomber die wat meer aan de maat is. In elk geval niet voor baars bestemd!
Mijn pap smaakt al goed, die van Han moet nog een krent hebben. En die komt er na een uur als zijn hengel dubbel klapt. ‘Ja!' De hengel wordt meteen uit de steun gehaald en ik assisteer zo goed mogelijk door de boot op orde te houden. Het andere kunstaas binnen draaien, ook dat moet snel gebeuren. En alles loopt goed! Een fraaie snoek, exact tachtig centimeter lang, wordt het tijdelijke bezit van Han.

Zeer fraai getekende snoek. Dik verdiend Han, klasse!

..en de pap smaakte!

Wie ontbreekt er nog? Hebben we allemaal een mooie vis kunnen vangen? Tijdens een korte eetpauze concluderen we dat het een taaie dag is maar dat we blij mogen zijn met het weer. Sando heeft nog vandaag geen echt grote vangst geboekt, maar daar zit hij niet mee. Een relaxte kerel is het, en mede daarom een goede vriend van Yvo. In de andere boot zit een koppel dat elkaar goed kent en een sterk team vormt. Niets dan respect en waardering als ik me dat weer eens realiseer.
Na nog een uurtje slepen, waarbij helaas een paar grote vissen worden gelost, is het voor de andere boot tijd om de rustplaats weer op te gaan zoeken. Yvo en Sando moeten namelijk naar huis. We nemen afscheid en spreken nog wat dingen af. Dan scheiden onze wegen zich.

Han en ik proberen het op een plasje verderop nog even met groot kunstaas op snoek. Het plantenrijke, kraakheldere water stinkt naar vreetmachines, maar die laten zich helaas niet zien. Genoeg speldaas in elk geval hier! Als de schemering inzet beginnen bij de monding van het plasje baarzen te jagen. Het water is daar ook stevig in beweging onder invloed van de rivier en dus is het een mooie stek. We pakken nog een korreltje mee van de vreetpartij, maar het is heel weinig. We voelen het: het is tijd om er een punt achter te gaan zetten.
De trailerhelling wordt bereikt met een redelijk voldaan gevoel. Zoals gewoonlijk laat ik enkele aspecten van de dag nog eens de revue passeren. De vangsten? Ze waren in orde. Het gezelschap? Uitstekend. En het weer? De hele dag droog en 's middags zelfs een zonnetje. Dan ebben de gedachten langzaam weg door het geluid van de talloze regendruppels op de autoruiten. Timen is een kunst.

Vriendelijke baarsgroeten!
Bard Borger