Dé Marathon (deel 2)

Vrijdag 11 t/m donderdag 17 augustus

Eindelijk is het dan zover! Bepakt met het nodige materiaal stap ik op de trein. Ik heb een grijns op mijn gezicht zitten die ik maar niet kan wegpoetsen. Terecht ook trouwens. Eindelijk gaat het gebeuren: mijn visweekje met mijn beste vismaat Bard! Toch heb ik een beetje een bitterzoet gevoel. Dit is de eerste keer dat ik naar Bard afreis, maar ik realiseer me maar al te goed dat mijn tijd in Wageningen er op zit. Binnen vier weken begint mijn studie in Leeuwarden. De mogelijkheid om samen vistripjes te ondernemen wordt drastisch verkleind. Ach, leef in het nu! Er staat mij een geweldige week te wachten. De trein zet piepend koers naar het gebied waar het moet gebeuren. Op naar het zuiden! Op naar de Maas!
Om een uur of negen arriveer ik eindelijk op het station in Bard zijn woonplaats. Mijn maat staat mij boven op te wachten. We schudden elkaar de hand. Hou je vast: nu gaat het gebeuren!

De Maas: de visgrond voor de volgende dagen

Bard heeft in zijn verslag de eerste drie dagen van ons weekje al behandeld. Aan mij nu de beurt om de rest van onze week onder woorden te brengen.

Maandag. Pitstop!
Omdat de eerste twee dagen redelijk intensief zijn besteed, besluiten Bard en ik om het vandaag lekker rustig aan te doen. Lekker uitslapen gevolgd door een goed ontbijt. Ik Zelf heb zelf eigenlijk ontzettende zin om te vissen, maar Bard zijn stemming is niet optimaal. Als gids keurt hij mijn idee af. Volgens hem is het weer niet goed. Te veel zon: oordeelt hij. Aangezien het inderdaad mooi weer is besluiten we de stad in te gaan. S' avonds weet ik Bard toch zo gek te krijgen om even te gaan vissen, maar de gids had gelijk. Op één baars van mijn kant na blijft het stil. We besluiten op tijd naar bed te gaan. Morgen staat er weer een dag beulen voor de boeg.

Dinsdag. Een tastbare droom!
Vandaag gaat de wekker vroeg: er staat namelijk een autotocht voor de boeg. Bard brengt ons naar een klein zijarmpje van de Maas. Ik heb een hoop goede dingen gehoord over deze stek. We beginnen te vissen in een klein haventje. Volgens Bard moeten hier flinke jongens liggen. Dat er vis zit bewijs ik al in de eerste worp. Vol overgave knalt er een baars op mijn witte DAM-spinner. De volgende tien worpen volgen er nog drie. Geen grote vissen, maar de kop is er voor mij in ieder geval af. Na deze vangsten valt het stil. We snappen er niets van. Het stinkt hier gewoon naar baars, alleen weten we ze niet te vinden. Na een vruchteloos kwartiertje is het mijn maat die het uitschreeuwt van genot. Hij staat de eerste dertiger van vandaag te drillen. Het geheim? Softbaits!

Bard verzilvert op Mann's zijn eerste goede vis van vandaag

Hoewel we allebei nog wel zin hebben om hier door te vissen stelt Bard voor om eerst door te lopen naar een potentiële stek voor roofblei. We zullen hier nog wel terug komen vandaag.
Een van de dingen die ik als nuchtere Noord-Hollander het meest begeerd aan het Zuiden des lands is de mogelijkheid om roofblei te vangen. Sinds mijn eerste kennismaking met deze vis twee jaar geleden ben ik gefascineerd door deze meedogenloze rovers. Ergens deze week zouden we met Han een dagje achter deze vissen aangaan. Toen ik hoorde dat dit plan niet doorging trok ik het redelijk slecht. Nu is er dan toch nog de MIJN kans op zo'n zilveren pijl. Het water waar we nu aan staan stroomt redelijk hard. Zowel Bard en ik zetten een popper in. Het zou meedogenloos spectaculair zijn om op deze manier een roofblei te strikken.

De skitter pop van Rapala: een meesterwerkje op zich

Binnen een paar worpen is het voor Bard al raak: een klein roofbleitje van een centimeter of 25 heeft zich vergrepen aan zijn popper.
Nadat het een tijdje stil blijft besluit mijn maat om een Asp-spinnertje in te zetten. Binnen een paar worpen staat Bard al weer met een nu wel redelijk kromme hengel. Na een minuutje ligt er een mooie roofblei van een halve meter aan onze voeten. Dit geintje herhaalt Bard nog twee keer. Beide visjes zijn niet groot, maar ze tellen wel. Ik begin nu wel een beetje jaloers te worden. Ik besluit de verleiding om van kunstaas te wisselen links te laten liggen en ik pop gewoon stug door. Net als ik denk dat het niet aan mij besteed is gebeurd het: ongeveer vijf meter voor mijn voeten knalt een grote zilveren flits boven op mijn popper! De aanbeet gaat zo snel dat ik pas realiseer wat er gebeurd is als ik met een gierende slip mijn hengel onder controle probeer te houden. Ok. Rustig blijven en gestructureerd drillen! Zowel Bard als ik staan gierend en brullend langs de waterkant. Ondertussen bid ik stilletjes dat de vis niet lost. De goden zijn mij gunstig gezind. Mijn maat weet de vis succesvol te landen. Wat een bakbeest!! Mijn oude record van 35 centimeter is het noemen niet meer waard. Deze vis meet 78 centimeter !

Een droom die werkelijkheid wordt

 
Wat zijn die beesten ongelofelijk mooi

Na de onthaking en een stel foto's wordt het beest weer losgelaten in zijn domein. De vis heeft wel wat tijd nodig om bij te komen, maar schiet dan volgens het boekje uit mijn handen. Wat een voldoening. Ik ben eigenlijk al klaar voor vandaag.

Één en al respect!

Van de volgende tien worpen eindigen er twee in een aanval, maar niets blijft hangen. De pijlen houden zich hierna stil. Bard besluit een spinnertje in te zetten. En met succes! Binnen no-time staat hij een sterk knokkende vis te drillen. Het blijkt een wonderschone magere snoek te zijn.

 
Helder water en prachtige kleuren gaan vaak op

Nadat deze vis teruggezet is gebeurt er niets meer. We besluiten weer terug te keren naar het eerder bezochte haventje.
In het haventje blijkt het nog steeds taai te zijn, maar na een hoop gesmijt met alle mogelijke soorten kunstaas begint het uiteindelijk toch los te komen. Verticalend met softbaits weten we allebei onze visjes te vangen. Bard staat op een gegeven moment onder zijn voeten te verticalen wanneer hij beet krijgt. “Dit wordt een foto!” “Wacht even, ik vang er nog wel even eentje bij!” Zeg ik. En zo geschiedde.

Veni vidi vici!

Deze dubbelvangst roept zoete herinneringen op van ons baarsavontuur afgelopen maart. Helaas is dit geen replicatie van die legendarische sessies. De baarzen zijn zeker aanwezig. Waarom ze zo taai zijn is de vraag. Met vlagen zijn de agressieve rovers overal op te vangen, maar over het algemeen zijn ze erg kieskeurig. Bard staat met een plugje te smijten. Ik zelf prefereer de curly shad. Het leeuwendeel van de grotere baarzen lijkt zich in het midden van het kanaaltje op de bodem op te houden. Vlagen van aanbeten en perioden van stilte wisselen elkaar af. De vissen zijn gewoon niet echt los. Ze knabbelen een beetje aan het shadje, zonder het op te slokken. Bij een van deze aanbeetjes besluit k de vis een seconde of twee te geven voordat ik hem aansla. Succes!! Eindelijk sta ik weer met een kromme hengel. De vis heeft er zin in en ramt meerdere malen eventjes door mijn slip heen. Er moet een goede aankomen! Schreeuw ik naar Bard. Eindelijk verschijnt er een rugvin aan het oppervlakte. 35 centimeter aan baars ligt uiteindelijk op de steiger.

Soms hebben ze gewoon meer tijd nodig

Altijd met beleid!

We blijven redelijk gestaag vis vangen. Bard heeft zijn plug verwisseld door rubber en begint rond te dwalen en onder boten te verticalen. Ook ik sta te verticalen, als plotseling mijn vriendin belt. Tijdens het telefoongesprek krijg ik ineens beet. Ik dril en land de vis al telefonerend. Mijn vangst is nog niet teruggezet als Bard met een kromme hengel brult dat hij hulp nodig heeft. Hij heeft een goede snoek gehaakt. Helaas eist het vissen zonder staaldraadje zijn tol, en staat Bard spoedig weer met een rechte hengel. Ik zie dat mijn hulp al niet meer gewenst is, en bel rustig door. Als ik me na een tijdje omdraai, omdat ik stemmen hoor zie ik twee figuren bij mijn maat staan. Ik herken er één als Volkmar. Volkmar?!? Wat moet die hier nou? Ik beëindig mijn gesprek en voeg me bij het clubje. Volkmar is hier met zijn vriendin op vakantie, en was ook van plan hier te vissen. Toen hij de auto van Bard herkende besloot hij ons even op te zoeken. Na een kort gesprek vervolgen wij allen onze weg. Bard en ik besluiten dat het vandaag wel mooi is geweest en richting huis te gaan. Die avond zijn we uitgenodigd bij Piet Driessen thuis. Onder genot van een kopje thee passeren talloze visverhalen, visfoto's en natuurlijk kunstaasjes de revue. Een geslaagd einde van een geslaagde dag.

Op de thee bij Piet: echt een goede kerel!

Woensdag. Als het dan eindelijk loopt!
Deze dag zou in het teken staan van veel fietsen en een hoop stekken aan de Maas. Redelijk vroeg passeren we het nu vertrouwde tuinhekje, en zetten we koers naar het water. Op mijn aanvraag rijden we eerst naar een passantenhaventje, dat volgens mij wel potentie heeft. Daar aangekomen is mijn eerste worp al raak. Een hoge twintiger is het resultaat. De worp daarna ook. Ik begin al aardig los te komen. Ik kijk naar links in de hoop een grijnzende Bard aan te treffen. Het tegendeel blijkt waar. Ik zie mijn maat gefrustreerd aan zijn molentje trekken en sjorren. Tijdens een goede sessie als deze is niets rottger als een pruik. Ik vang mijn eerste dertiger van vandaag. Bard heeft eindelijk zijn warboel hersteld. Zijn plezier is van korte duur. Binnen no time staat hij wéér tegen een pruik te schelden. De baarzen beginnen nu goed los te komen. Smakkende geluiden langs de kant klinken als muziek in de oren. Eindelijk heeft mijn maat weer orde op zaken, en staat weer met een plugje te smijten. Ineens hoor ik de kreet “veertiger!” over het water schallen. Ik haal opgelucht adem. Eindelijk geluk voor mijn maat. Bard staat inderdaad een erg forse vis te drillen. Zelden hebben we zo'n perfect gekleurde vis gezien. Na het meten blijkt dat we er met onze schatting ver vanaf zaten. Maar wat de 35-er aan lengte ontbreekt maakt hij goed door zijn schoonheid.

Het schoolvoorbeeld van de perfecte baars

Na het vangen van nog een paar twintigers besluiten we verder te trekken. Het weer begint te veranderen en het belooft echt een mooie dag te worden. We leggen een hoop kilometers af, en veel verschillende stektypen wisselen elkaar af. We weten bijna overal wel wat visjes bij elkaar te sprokkelen. Ik krijg een mooie indruk van dit Maaslanschap, terwijl het aan mij voorbijflitst. Ik waan me als Noord-Hollander hier echt op vakantie en geniet met volle teugen. We rijden door pittoreske dorpjes en doen alle goed ogende stekken aan. Variërend van pontjes tot haventjes, en zelfs een zandstortplaats passeert de revue. Deze laatste stek is veelbelovend, helaas worden we vriendelijk verzocht te vertrekken omdat we ons op gevaarlijk terrein bevinden. Het is wel mogelijk om op een strekdam aan de overkant te vissen. Helaas wordt de vis hier niet door ons gevonden. Het hete weer begint ook langzaam zijn tol te eisen. De dag begint langzaam dood te bloeden. Niemand zegt het, maar beiden denken we ongetwijfeld aan stoppen.

Het heetste deel van de dag: geen vis, honger, dorst en weinig motivatie meer

We besluiten de rivier over te steken en via de overkant richting huis te gaan. We steken de rivier met een pontje over. Bard, die erg veel last van de hitte schijnt te hebben heeft het bijltje er voor vandaag al bij neergegelegd. Ik besluit om als laatste poging nog een paar keer met een hornetje van Salmo te smijten. De eerste worp is het al raak. De tweede ook. De aanbeten blijven maar komen, en ik blijf gestaag vis vangen. Bard staat de kat uit de boom te kijken. Ondertussen sta ik mijn tiende vis van deze stek te drillen. De groepen van verschillende grootte zijn hier goed te onderscheiden. De kleine visjes in de oeverzone, de grotere bij het begin van het taluud en de grote jongens onder aan het taluud. Wanneer de dertigers zich aan de softbaits beginnen te melden doet Bard alweer mee. Samen beleven we een vangsensatie die zich volgens Bard niet vaak voordoet in deze rivier. De ene na de andere dertiger meldt zich op een meter of twintig uit de kant. Één voor één beresterke vissen die knokken voor wat ze waard zijn.

We hadden de dag al bijna opgegeven…

Zowat iedere worp resulteert nu in vis. Ook de volgers die uit het diepe opduiken zorgen voor het nodige spektakel voor onze voeten in het heldere water. We worden gek van vreugde. Eindelijk weer eens baarsvissen zoals het bedoeld is!

Dubbelvangst dertigers

Bard met de grootste van vandaag

Na op deze manier ongeveer veertig vissen uit het water ontvreemd te hebben valt het stil. “Tja, het houdt gewoon een keer op!” is het bijgaande commentaar, en we besluiten verder te gaan. Tijdens de tocht naar huis verkeren we in een roes. God wat waren we hier aan toe! De stemming zit er weer helemaal in, en we besluiten vandaag nog één stek aan te doen.

Deze laatste stek van vandaag bestaat uit een klein riviertje dat de Maas instroomt. En ook hier zijn de vissen in dezelfde gelaagdheid aanwezig. Ik vang eerst wat kleintjes aan de plug, en laat het zwaardere werk aan Bard over die met Mann's shads staat te smijten. Donkere wolken beginnen zich intussen op te stapelen in de lucht boven ons, en ons gevoel zegt ons dat de hel ieder moment kan losbarsten. Onweer in de verte bevestigt dit oordeel. We willen snel nog een paar visjes vangen, maar de druk neemt toe. De dreiging komt steeds dichterbij, en we moeten nog een redelijk stuk naar huis fietsen.

Tijdens het naderende rotweer nog even een dertiger pakken

We blijven aanbeten krijgen, maar moeder natuur meldt ons geheel op haar eigen manier dat het mooi is geweest voor vandaag. Als hazen sprinten we voor het zware weer uit voldaan richting huis.

Donderdag. Sommige dingen duren wel eeuwig!
De laatste dag van mijn verblijf bij Bard is aangebroken. De ochtend willen we gebruiken om een eerder deze week ontdekte stek aan te doen. Swingend op “Electro” koersen we per auto naar de stek. Alhoewel de sfeer er na gisteren goed inzit ziet het weer er voor vandaag waardeloos uit. Regenwolken verzamelen zich aan de hemel en belemmeren het doorbreken van de zon. Echte kameraadschap verraad zich op de manier waarop we hard lachend met elkaar in de auto zitten, ook al voelen we eigenlijk al aankomen dat het vandaag niet gaat gebeuren. Na een paar worpen krijgen we onze bevestiging al in de vorm van regen en uitblijvende aanbeten. Al snel gooien wij de hengel er bij neer. Het is mooi geweest! De rest van de dag wordt besteed aan opruimen, inpakken en reflectie. Het zit er echt op.

Het is tijd voor mij om een nieuwe pagina van mijn levensverhaal te beginnen. Exit Wageningen. Enter Leeuwarden! Met gemengde gevoelens stappen we op de trein. Op Utrecht centraal nemen we voorlopig afscheid. Afgebeuld zit ik in de trein terug te denken aan de geweldige tijd die ik in Wageningen heb gehad met Bard en alle andere geweldige mensen die ik daar heb leren kennen. Terwijl ik daar zit te peinzen gaat mijn mobiel. Het is Bard. Hij smst of ik niet iets vergeten heb. Terwijl ik mijn tas controleer kom ik een envelop tegen. Nieuwsgierig maak ik hem open, maar ik weet eigenlijk al wat er in zit. Met een brok in mijn keel hou ik het baarsspeldje in mijn hand en lees ik wat er op het briefje staat. De belichaming voor eeuwige kameraadschap.

Meer dan 1000 woorden!!

Bard ik wil jou, je zus, je ouders en natuurlijk Piet heel erg bedanken voor een geweldige week. Het is nu al een maand geleden, maar ik schrijf het alsof het net gebeurd is. Heel erg bedankt en tot snel...

Vriendelijke baarsgroeten,
Ernst Schrijver