3, 4, 5 en 6 augustus

Non- stop!

Op donderdag 3 augustus vertrok ik eindelijk richting het noorden van het land. Volkmar Strikkers zat thuis op mij te wachten en er stonden drie volle dagen vissen op het programma. Samen zouden we de komende dagen op volle kracht achter de diverse roofvissen aangaan, waarbij de rivier het voornaamste ‘slagveld' zou zijn. Volkmar kent zijn stekken goed en zijn boot wellicht nog beter, dus het vertrouwen dat er vis gevangen zou gaan worden was groot. Terecht? Het was een van de vragen die mij bezig hielden tijdens de lange, maar comfortabele autorit. En toen was de bestemming bereikt!

Met een handdruk en een begroeting word ik verwelkomd, en al snel barsten de gesprekken over onze hobby los. We besluiten meteen maar even boodschappen te gaan doen voor de komende dagen, want aan eten moet geen gebrek zijn. We parkeren mijn auto in de garage en halen die van Volkmar op; vervolgens wordt de supermarkt opgezocht.
Na een hapje eten, waar ik aardig van opknap, constateren we dat we eigenlijk best nog even de rivier op kunnen. Het is nog vrij vroeg in de avond en voor uren binnen zitten ben ik niet hier naar afgereisd. Op tijd eten en het water op dus!
De eerste sessie wordt een hele leuke. De windes die Volkmar mij praktisch beloofd heeft blijken ook vanavond vangbaar en mijn eerste exemplaar van deze visdagen is dan ook meteen een feit. Volkmar lost er helaas twee en blijft dus zonder zitten, maar hij pakt wel enkele leuke roofbleitjes op de voor hem bekende stekken. Aan het eind van een recht stuk oever krijg ik laat op de avond plotseling met een zwaardere vis van doen. Hij blijft diep, maar begint pas echt sport te leveren als hij de boot nadert. Weer een winde? Dan toch zeker een erg zware! Roofblei? De felle runs die de vis bij de boot neemt bevestigen volgens Volkmar het laatste. En inderdaad, ik blijk een mooie roofblei gehaakt te hebben! De vis wordt succesvol geschept en blijk na meting een zeer respectabele 69 centimeter lang te zijn. Mijn avond is al geslaagd! Snoekbaars zoek ik ook nog een half uur met een geïmproviseerd fireball- systeem, en dat levert een schitterende, harde aanbeet op. Op de lichte hengel waar ik mee vis – ideaal voor deze visserij – is het een waar genot om de knal te voelen, en het feit dat ik de vis niet haak des te pijnlijker. Met een paar baarzen erbij wordt het lijstje echter langer gemaakt en aan het eind van de avond zijn we beiden erg tevreden. Ik heb in de eerste paar uurtjes meteen drie vissoorten weten te vangen!

Ook op de kant, verscholen in het struikgewas, bleek de sportvissende mens ruimschoots vertegenwoordigd

Baars werd al snel gevangen, zowel werpen als trollend

De eerste zilveren pijlen voor de gastheer himself

Mooie close- up

Formaat is niet altijd een factor

Nummer één! Met 48 centimeter meteen een zeer fraai exemplaar

Concurrentie

Roofblei, het mocht weer eens!

Dag 2

Omdat we de avond ervoor laat terug waren en doodop het bed opzochten, hebben we besloten niet al te vroeg van start te gaan. Zouden we dat wél gedaan hebben, dan waren de batterijen rond het middaguur twee keer zo leeg geweest. En is niet de bedoeling!
Lekker fit arriveren we uiteindelijk om 'n uurtje of tien bij de trailerhelling, die helemaal alleen voor ons blijkt. We vangen een paar aasvisjes en concluderen dat het weer – bewolkt en een pittig windje – geen reden tot klagen geeft. Sowieso mogen we blij zijn dat de belachelijk hoge temperaturen van de afgelopen weken plaats gemaakt hebben voor dit koelere weer!
Voor vandaag hebben we besloten eerst een paar baarzen te gaan vangen, omdat we die nodig hebben voor een visserij later op de dag. Met licht materiaal bevist zijn het sowieso supervissen om te vangen! Het blijft even stil, maar dan komen er toch enkele gestreepte rovers in de boot terecht. Ik weet er vier te vangen, waaronder een erg mooi exemplaar van 31 centimeter, Volkmar blijft bij één baars steken. Bij de favoriete krib komen de windes weer een kijkje nemen. Mijn gastheer vangt er zonder pardon drie van 46 centimeter, zelf mag ik er ook nog eentje vangen. Wederom van dezelfde lengte! Volkmar lost helaas een erg grote winde bij de boot en aangezien hij gisteren ook al enkele lossers te betreuren gehad heeft, baalt hij er stevig van.
De laatste visserij van de dag is het slepen met dode baarzen onder een dobber. We vissen met grof materiaal omdat de kans op een snoek van formaat aanwezig is, en de wind verplaats ons langzaam over het talud. Toch? Het was de bedoeling! De wind wordt echter de factor die ons de das omdoet, want van rustig slepen is geen sprake meer. We hebben overdag tijdens een bui al een lompe partij water over ons heen gekregen en nu trekt de wind steeds verder aan. Dan toch een aanbeet voor mij. Toch? Ja! Ik maak voorzichtig contact met de vis, voel weerstand en zet dan zeer krachtig de haak. Wat een massa hangt er in die hengel! De slip begint flink te lopen en Volkmar - ook overtuigd van en grote snoek - besluit een filmpje te maken. Dan, na een halve minuut (de slip loopt nog steeds), die droge vraag van Volkmar. ‘Zit je niet gewoon vast?' De twijfel was bij mij ook al ontstaan en nu wordt die alleen maar groter. ‘Ehmm…ik denk 't ook.'

De baarzen werden toch nog gevonden, wederom vooral met de Salmo Hornets

En de windes ook, vooral door Volkmar!

Mijn gastheer op dreef…

Prachtige vissen, en met licht materiaal belaagd zeer de moeite waard!

Ook voor mij nog een

Water ónder de boot, of erín?

Spanning alom

Dag 3

Vandaag staat de rivier eens níet op het programma. We gaan het succes elders zoeken, namelijk in een snoekrijk gedeelte van de omgeving. Toen ik vorig jaar bij Volkmar was, kwamen we er ook al en toen konden we alleen vanaf de kant vissen. Erg jammer, zeker voor de vaart waar destijds onze ogen op vielen! Het idee voor vandaag is hetzelfde gebied weer op te zoeken, maar nu per boot. Traileren in de omgeving blijkt namelijk een optie!
Helaas is het weer vandaag niet helemaal met ons. 's Ochtends is het al snel broeierig en de wind, die de warme zon ons kan doen vergeten, wil niet echt ‘los' komen. Alleen op het échte open water waar we ons zo nu en dan bevinden, treffen we enige verkoeling.
We beginnen de dag met een paar leuke vissen. Traag driftend kunnen we heel mooi een ‘dood' hoekje met veel beschutting uitwerpen. Het stinkt hier gewoon naar snoek en het eerste visje dat mijn spinner grijpt is dan ook niets minder dan een bevestiging.
Al vrij snel nadat het sigaartje weer zwemt haak ik een wat grotere, donkere snoek die echter snel de spinner lost. Dan haak ik vlak bij de kant een heel fraai exemplaar, dat even later samen met haar vanger mag poseren. Volkmar heeft helaas alleen twee missers gezien.
's Middags wordt het echt warm en zelfs onaangenaam. Omdat we in de vaart, die toch écht goed oogde, niets meer vinden dan een ogenschijnlijk visloze ‘bak' met een standaarddiepte van twee meter, besluiten we een heel eind verderop op snoek te gaan trollen. De kleinere vaartjes moeten ons de vis gaan brengen die we zoeken. En dat lukt! Volkmar vangt slepend onder een bruggetje een vis van circa 65 centimeter op de Loz Harrop. We proberen het nog even op groter water maar blazen dan de aftocht. Het is pas middag maar toch is het hoog tijd voor een break; thuis even pitten en bijkomen!
De rust en een hap eten doen ons goed. 's Avonds staan we vol goede moed weer bij de trailerhelling, waar het hard waait. Van aasvisjes vangen is nauwelijks meer sprake en we proberen het mede daarom slechts kort met schuifloodjes op snoekbaars. Volkmar mist een aanbeet, verder blijft het doodstil. We besluiten tot slot een bezoek te brengen aan het rechte stuk oever waar ik eergisteren mijn roofblei ving, in de hoop op een paar leuke vissen. Met de hoge golfslag is het een pittige, maar lonende visserij. Athans, voor Volkmar! Ik moet genoegen nemen met een aanbeet en een harde run van een cameraschuwe roofblei.

Kleine rovers: vaak des te gretiger!

Een fraaie snoek maakte mijn ochtend meteen geslaagd

Toch nog enkele kleine baarsjes in de vaart, maar meer ook niet

De Loz Harrop, met een schitterende actie, redde de eer van mijn maat

Avond: terug op het water!

…en een bijzonder fraaie sfeer

Winde voor Volkmar!

En dan…een nieuw pr! Met 53 centimeter echt een bak van een vis, die zonder meer een extra plaatje in het verslag verdient

Taaie omstandigheden, extra verdiende vissen. Gefeliciteerd vriend!

Dag 4

De laatste dag moet een mooie worden, daarover zijn we het eens. We staan niet overdreven vroeg op maar besluiten wel 's avonds een frietje te halen zodat we door kunnen vissen. De rivier mag zich een laatste keer gaan bewijzen! Het klaarmaken van de boot verloopt inmiddels als een geoliede machine. Ik voer mijn vaste ‘klusjes' uit en Volkmar de zijne. Resultaat: we zitten snel op het water en kunnen van start!
Het wordt uiteindelijk een fantastische dag. En hoewel Volkmar beduidend minder vangt dan ik, voelt dat voor ons allebei zo. We genieten van het typisch Hollandse zomerweer met de zon, een felle bries en hier en daar wolken. De rivier is op zijn mooist nu, op z'n hoogtepunt. En de vangsten? Gaat u ervoor zitten!

De laatste stek van gisteren is de eerste van deze dag. Vrijwel meteen is het bingo bij mij. Een strakke winde van 47 centimeter is mijn tijdelijke bezit!

En dan even Volkmar na-apen! 53 centimeter, ook voor mij een nieuw pr. Prachtige plaat trouwens, klasse Volkmar!

100% Catch & Release, voor vis en visser

Volkmar poetst de nul weg: 47 centimeter windegeweld

En nummer drie alweer! Ik verspeel helaas twee fraaie JSR's van Rapala achter elkaar en dat drukt mijn stemming enigszins

Nog 'n beauty voor Volkmar

Roofblei en Volkmar gingen uiteraard weer hand in hand. Tijd voor 'n nieuwe achternaam wellicht?

Balend van mijn verspeelde pluggen hang ik een plugje in de speld waar ik nog nooit vis mee heb gevangen. ‘Voorlopig géén andere!' Een baars...nog een…even binnendraaien: winde! Dan weer de ene na de andere maatse baars. En dán een dreun en veel gewicht. Weer winde, vast en zeker. Toch? Niet dus! Een kasteel van een baars doorklieft het wateroppervlak en maakt me zo blij als een kind. 43 centimeter!

Volkmar bij een krib: ‘Ja, vis! Huh? Wéér 'n tik!' Twee vissen op één plug. Achja, het moet allemaal kunnen op zo'n dag…

Puntgave vissen

..en niet zelden een dubbelvangst

De ‘windekrib' deed zijn naam opnieuw eer aan

35 centimeter op licht materiaal: wat wil een mens nog meer?

Het plugje ving wel degelijk. En hoe!

Ook ik pluk ze bij de krib vandaan. 51 centimeter ontbreekt inderdaad nog in het rijtje

Na nog enkele forse windes een heerlijke, snoeiharde aanbeet. Roofblei, en dus wederom drie soorten op 'n dag!

Opnieuw een machtig mooi eind van de dag. Wat kan het leven mooi zijn op de rivier

De allerlaatste minuten op het water. Het waren mooie dagen…

Volkmar, ik heb alweer enorm genoten van je gezelschap, de rivier én de vissen. De stemming was prima, het weer in orde en de vangsten gewoon goed. Volgend jaar kom ik graag weer langs!

Vriendelijke groeten,
Bard Borger