Maandag 24 juli

Het ruime sop 

Groot water heeft een enorme aantrekkingskracht op mij. Het gevoel dat je nooit weet wat je kunt verwachten, de wetenschap dat groot water vaak grote vissen herbergt en het zoeken naar de plekken waar de vis ligt, dat is wat mij boeit. Groot water prikkelt de geest!
Voor vandaag bleek ik samen met Han van den Eertwegh en Eric Martijen mee te kunnen voor een lange roofvissessie. Inderdaad: op groot water! Aangezien drie man niet gelijk verdeeld kunnen worden over twee boten werd niet alleen ik, maar ook Freek Janssen uitgenodigd. Ik mocht plaatsnemen in de boot van Eric, Han zou de dag doorbrengen met Freek in zijn boot. Het zou een interessante dag worden!

 Ik was alweer een paar uur wakker toen de auto van Han definitief tot stilstand kwam. Eric had kort tevoren al gebeld met de vraag waar wij ongeveer zaten. ‘We zijn er bijna!' was toen het antwoord geweest. Nu, bij de trailerhelling, bleek Eric zijn boot al getrailerd te hebben. De beste man was er vroeg bij! Er werden meteen enkele handen geschud en Eric vroeg aan mij of ik vandaag bij hem in de boot zou zitten. ‘Klopt, als het aan mij ligt tenminste!'
Freek en Han maakten ‘hun' boot voor vandaag in orde en na een dik kwartier dobberde het tweede vaartuig op het water. De eerste stek lag op een behoorlijk eind varen van de trailerhelling. Tijd voor een paar mooie sfeerplaatjes!

De morgenstond…

Groot water fascineert

‘We kunnen hier trollen en werpen, met klein tot middelgroot kunstaas.' Dat was het commentaar van Eric toen de boten weer tot rust kwamen. Een prachtige stilte maakte de sfeer grandioos en nodigde ons uit tot zeer geconcentreerd vissen. En dat gebeurde dus ook! Han en Freek kozen ervoor te beginnen met een stukje trollen, terwijl Eric en ik besloten heel langzaam te gaan driften met de boot. Eric viste met één hengel in de steun en één in de hand (diagonaal vissend), terwijl ik ook een hengel in de steun had staan en werpend het talud afviste. Nummer één was al snel een feit!

Een fraaie eerste baars als startschot, werpend op een Fin-S shad. Niet slecht!

Driftend werd het eerste half uur niets meer gevangen en met de vraag hoe het de anderen tot nu toe vergaan was naderden we de boot van Han. ‘Een winde en een baars' was het antwoord. Vis in beide boten dus! Iedereen vermaakte zich.
Terwijl de boten vlakbij elkaar over het talud dreven werd verder gevist. Verticalend met een imitatie worm kreeg ik achter elkaar een paar hele felle beten. Het rubber werd echter steeds van onderen aangevallen en naar mijn gevoel moest vooral de loodkop het ontgelden. Ik wist de vis niet te haken en ik baalde! Han en Freek wierpen met kleine plugjes de plantenrijke kanten uit nadat een school jagende baarzen zich had laten zien. Meteen werden er een paar door de mannen ‘gestrikt' maar daarna viel leek het weer enigszins stil te vallen. Toch had ook ik tijdelijk de overstap gemaakt naar het werpen met een plugje. En dat leverde spektakel op! Het Salmo hornetje kwam strak tegen de stenen in het water terecht, maar bleek niet goed te lopen doordat de lijn om één van de dreggen zat. Tollend onder het wateroppervlak kwam het stukje balsahout mijn kant op, toen een gigantische kolk plotseling een enorme dreun op mijn hengel inluidde. Jemig!! Roofblei!! Na de dreun was de vis helaas niet blijven hangen, maar dat maakte de spanning er niet minder om. Verbaasde blikken van Han en Freek onze kant op toverden een grijns op mijn gezicht.

In de uurtjes die volgden werd het lange talud door Eric en mij op een diepte van zo'n vijf meter verder afgevist, hoofdzakelijk met shads. Hoewel ik dat in het begin vooral werpend deed, beperkte ik me later tot het diagonalen. De harde stroming maakte het vissen niet gemakkelijk! Veel aanbeten volgden er niet en ik merkte aan Eric dat hij ervan baalde dat de vis niet te vinden leek. Op elke plek waar we een of twee aanbeten kregen bleek bijna steevast geen vis te vangen, zelfs niet met een aasvisje waar Eric mee viste. Terwijl je zou verwachten dat het verder aftasten van zulke plekken toch vis op moest leveren. Uiteindelijk, na een poosje zoeken, ving ik dan toch de eerste snoekbaars. Beloning, dus tóch!

Succes werd afgedwongen, zoals het hoort

Van de rust die 's ochtends nog op het water heerste, was inmiddels niet veel meer over. De zon had de bewolking verdreven en het werd warm op het water. Zeg maar gerust heet! Er stak een windje op en uiteraard kwam de overige watersport nu ook op gang. Vooral dat kwam de stilte op het water niet ten goede. Al moet eerlijk gezegd worden dat de drukte nog beperkt bleef tot enkele boten.
Na enkele uurtjes vissen was het resultaat nog steeds niet wild. Vechtend met de stroming en heftig zoekend naar die plek op het talud waar de vis moest liggen, hadden Eric en ik beiden drie vissen weten te vangen. Allemaal waren ze op shads te grazen genomen, en afgezien van mijn eerste baars allemaal op een diepte van vijf tot zes meter.

Eric landt zijn eerste vis van de dag

Mooie snoekbaarsjes die hard knokken voor hun afmetingen: sport van formaat!

Han en Freek nemen hun rust

Er werd opnieuw contact gelegd met Han en Freek en met grote belangstelling hoorde ik aan wat zij tot nu toe hadden gepresteerd. Uit het verhaal bleek dat de heren zich vooral hadden toegelegd op het verder uitwerpen van de kantjes, op zoek naar felle rovers als winde en baars. Maar heel veel meer had ook dat niet opgeleverd. Was de vis door het warme en zonnige weer passiever geworden en dieper gaan liggen? Was een andere techniek misschien de weg naar het succes? ‘We proberen het nog even en dan gaan we door naar het open water', zo luidde het uiteindelijke plan. En dus koersten de twee boten weer elk een andere richting uit.
Eric en ik trollden nog een stuk met kleine plugjes op baars en lieten ook de shads nog even over de bodem dansen, maar het bleek allemaal niet succesvol. Han en Freek waren het spoor nu ook bijster en het grote water lokte ons van de eerste stek weg. We gingen ze dieper zoeken!

Eric Martijen, wedstrijdvisser in hart en nieren. Mijn vismaat voor vandaag!

De pluggen, bedoeld voor baars en snoekbaars, hadden nog geen tandjes gevoeld

Met een meter of tien aan water onder de boot dwarrelden onze shads de diepte in. Hier moest een mooi talud liggen dat langzaam maar zeer opliep. Pok! De eerste beet voor Eric was meteen een feit en dat stemde ons tevreden. ‘Hier liggen ze!' Toch? Weer bleef het verder stil en er werd geen vis gevangen. Han en Freek kwamen nu ook aanvaren en in elk geval konden we melden dat er vis gevonden was. Het diagonalen werd nu met vier man secuur uitgevoerd.
Weer een paar beetjes en toen éindelijk een gehaakte vis voor Eric. Een klein snoekbaarsje had de Fin-S shad over dwars gegrepen.

Scherpe tandjes in het zachte rubber

Secuur diagonalen: het leverde nog steeds niet héél veel op

De aasjes, klaar voorgebruik

Terwijl Han en Freek al snel besloten dichter bij de oever een kijkje te gaan nemen, gingen Eric en ik door met diagonalen. Het GPS- systeem deed zijn werk en stuurde ons heel traag over het talud. Op het ondiepste punt, op een meter of vijf diep, kreeg Eric weer een aanbeet die hij helaas niet wist te verzilveren. En zo volgden er nog een paar vage beetje bij ons allebei. Waar het op neerkwam was dat de vis niet echt los leek. Hier en daar wat tikjes, maar geen plekken waar de vis er écht voor ging en waar meerdere exemplaren te vangen waren. Een frustrerende visserij. Han en Freek gingen nu definitief een andere kant op. Volgens ons de verkeerde, ténzij we verkeerd begrepen hadden wat hun plannen waren.

Wij besloten in elk geval even met pluggen aan de slag te gaan. We naderden waakzaam voor ondiepe platen de oever en bij een lange pier, die onder een flauwe hoek het water inliep, zagen we grote blokken op de bodem liggen. Extreem gevaarlijk voor de boot (dus afstand houden!), maar buitengewoon interessant om werpend te bevissen. En dat gebeurde dus ook. Van een flinke afstand bestookte ik de kop van de pier met een Jointed Shadrap van Rapala, en bij de vierde worp was het raak. Nadat de plug twee seconden hard over de stenen stuiterde, volgde een snoeiharde dreun en een kolk in het wateroppervlak. Schitterende aanbeet! Maar wat was het voor vis? Eric en ik dachten aan een mooie winde, maar al snel moest ik ook aan roofblei denken. En dat bleek juist! Een puntgave vis, waarschijnlijk nog niet eerder gevangen, werd met succes naar het net gedirigeerd. Nog voordat de vis gemeten of gefotografeerd was, zwom hij echter alweer. Ik had de kieuwplaat snel van een klein bloedpropje willen ontdoen maar het water gaf de vis meteen zijn krachten terug; weg was ie! Beiden waren we het erover eens dat de vis een centimeter of zestig lang geweest moest zijn.

Bericht van de andere boot als reactie op mijn smsje van de roofblei: veel kleine snoekbaars, trollend op ongeveer vijf meter diepte over het talud! Dat gingen wij dus ook eens even proberen. Nádat het eerdere talud nog twee keer was afgevist. Eric genoot net als ik van de wind die nu stevig aangetrokken was. In de eerste plaats zorgde die voor de gewenste afkoeling, op de tweede plaats maakte die het mogelijk het talud langzaam overdwars af te driften. Eric's favoriete manier van vissen! En dat bleek ook wel uit de resultaten. Hij ving in korte tijd twee vissen op de fireball en één met kunstaas. De wedstrijdvisser kwam op dreef.

De eerste snoekbaars die écht aan de maat was viel voor de fireball. Vast geen toeval!

Kunstaas scoorde ook

Het trollen op dit wijde water beviel Eric stukken minder en het leverde ons ook geen enkele aanbeet op. Toen we Han en Freek tegemoet kwamen varen vingen ze nog steeds goed. Han had nu al zes snoekbaarzen trollend gevangen! Eric mompelde dat wij ze dan ook met shads moesten kunnen vangen en dus was de taktiek bepaald. Tussen vijf en zes meter, daar moesten we volgens Han weer zijn. Maar die diepte vonden we maar moeizaam over een lang stuk! Ondertussen kon ik op grote afstand zien hoe Han en Freek beiden in de weer waren met een gehaakte vis. Het ging lekker daar!

Han en Freek waren goed bezig

In de twee uur die volgden gingen Eric en ik op zoek naar een talud om rustig af te vissen. En hoewel dat eigenlijk niet gevonden werd, wist Eric nog twee mooie snoekbaarzen van in de zestig centimeter te vangen. Beiden werden ze weer gestrikt met de fireball en na die derde vis ging ik dan ook overstag. Dan ook maar natuurlijk aas! Binnen een half uur volgde een mooie tik en werd de haak gezet. Een dikke baars, heerlijk! En dus écht geen toeval…

Eric wist de grotere snoekbaarzen wel te vinden. Het feit dat hij met natuurlijk aas viste had daar veel mee te maken

Groot water, grove baars. Met 42 centimeter eindelijk weer een veertiger!

Het einde van de dag naderde en eigenlijk stelde mij dat niet teleur. Ik had me prima vermaakt, maar de felle zon die de hele dag geschenen had, eiste nu steeds nadrukkelijker zijn tol. M'n nek gloeide, m'n benen waren aardig verbrand en een lichte misselijkheid van het continue deinen op de golven matigden mijn stemming. Zo'n dagje op het water voel je, geloof me!
Bij navraag bleken Han en Freek nog een uur lang de kantjes uitgegooid te hebben op de stek van vanochtend, omdat ze daar nog vis verwachtten. En terecht! Freek ving er nog twee mooie windes en Han nog een paar baarzen. De heren hadden heel wat vissen gevangen! Eerder op dag was Freek ook al een roofblei ten deel gevallen.
Op de kant begon ik langzaam maar zeer zeker in te kakken. Ik moest mezelf echt bij elkaar rapen, temeer omdat ik nog een smerig lange treinreis te gaan had. En ik had nog vier pittige werkdagen voor de boeg ook! Gelukkig kon ik terugkijken op een zeer geslaagde dag. Een dag die erg interessant was verlopen en die niet alleen een leuk aantal vissen had opgeleverd, maar vooral ook een mooie verscheidenheid aan soorten. Ik was tevreden!

Eric en Han, bij deze wil ik jullie bedanken voor het feit dat ik mee kon. Ik hoop dat het plezier er van twee kanten was, maar volgens mij zit dat wel goed. Eric wil ik in het bijzonder bedanken, omdat ik een dag heerlijk vanuit mijn luie stoel heb kunnen vissen en omdat ik weer eens heel wat geleerd heb. Complimenten voor het vaarwerk ook. Tot ziens!

Vriendelijke groeten,
Bard Borger

Een impressie van de vangsten van Han en Freek: