16 juni 2006

Illusies?

De werkweek verliep zwaar. Vooral de eerste twee dagen kropen voorbij, doordat de hitte fatsoenlijk doorwerken onmogelijk maakte. En dus werd het weekend vol overtuiging omarmd! Han maakte mij op dinsdag al blij met de vraag of ik zin en tijd had om vrijdag met hem op roofblei te gaan vissen. ‘Je moet wel vroeg op, héél vroeg zelfs.' Twijfel? Geen moment. Ik ging meteen akkoord, zeker toen ik hoorde dat we heel serieus werk zouden gaan maken van het vangen van een paar ‘zilveren pijlen'. Daar leverde ik zonder overpeinzingen een ochtendje uitslapen voor in! 

Toch is het een rare ervaring. Het is donderdagavond en het gesprek dat ik met mijn moeder heb – ik heb haar lang niet gezien - is erg leuk. Als ik op de klok kijk realiseer ik mij echter dat over zes uur de wekker gaat. En ik lig dus nog niet eens in bed! Ik hak de knoop met enige moeite door en zoek de weg naar m'n kamer. Gezelligheid is mooi, maar voldoende rust een vereiste!
Het gepiep, de acceptatie. 03.00 uur is het en ik krijg het voor elkaar uit bed te stappen. De wekker kreeg weinig tijd om lawaai te maken. Keuzes, discipline…daar denk ik aan tijdens mijn eerste wankele stappen op deze dag. Het woord ‘hobby' komt ook nog even bovendrijven, maar dat ik daarom mijn bed heb verlaten heb wil ik nu nog even niet begrijpen. Een vermoeide geest ként geen begrip, dat zal 't zijn.
Han is keurig op tijd. Ik ben net de spullen buiten aan het zetten als hij komt aanrijden, dus ze kunnen meteen de auto in. Twee hengels heb ik bij me: één voor de roofbleien en een voor de snoekbaarzen die we eventueel nog willen belagen. Maar dat zal bijzaak zijn.
De rit duurt een poosje en ondanks de vroegte is het niet stil in de auto. We wisselen heel wat woorden over de uren die gaan komen en over onze hobby in het algemeen. Ik heb er zin in en verwacht dat we vis gaan vangen; Han denkt er hetzelfde over!
Rust en stilte domineren de sfeer bij de trailerhelling. Het rivierwater trekt mijn aandacht direct en ik loop dan ook meteen naar de waterkant. Wat een prachtig gezicht: de nevel boven het rimpelloze water en de natuur die nog slaapt. Hoewel…de eerste vogels laten zich al horen. Snel die boot gereed maken en het water op, ik krijg de kriebels!

Gehaast maar geroutineerd wordt de boot in gereedheid gebracht. Een goede voorbereiding is belangrijk

Van rust is weinig sprake meer als we een half uurtje later de eerste stek van de dag bereikt hebben. Het snel stromende water kent geen stilte en prikkelt onze verwachtingen. Hier moeten ze liggen, dit is het domein van de sterke roofbleien. Zijn ze al wakker? Het anker zoekt zijn weg naar de bodem.
Han is de eerste die zijn kunstaas met een krachtige worp de verte in stuurt. Ik volg al snel en de eerste slagen met de molens zijn een feit. Het kunstaas – bij mij een Aruku shad en bij Han een Long Cast Minnow – wordt op grote snelheid ondiep binnengevist en de spanning die gepaard gaat met het wachten op de eerste knal is groot. Bijzónder groot. Maar de knallen komen niet.
Overal om ons heen, ook vlakbij de boot, jagen forse windes vol overgave op het hulpeloze speldaas. In het kolkende water vormen de minuscule visjes een makkelijke prooi voor deze doorgewinterde jagers. Wat een mooi gezicht is het om ze overal uit het water te zien komen. Soms doorklieft een exemplaar bijna volledig het wateroppervlak! Als we na een half uur nog geen beet gehad hebben van een roofblei, besluit Han een serieuze poging te gaan doen een winde te vangen. Echt klein kunstaas hebben we echter niet bij ons en een spinner van gemiddeld formaat is het meest passende fopaas dat tevoorschijn getoverd kan worden. Dan die maar! Geen winde blijkt echter in de snode plannetjes van Han de trappen.
We besluiten de boot iets te verleggen zodat een ander deel van de stroming bevist kan worden. Verderop ligt een prachtige stroomnaad die om een grondige behandeling vraagt. Anker omhoog, stukje varen en anker weer laten zakken; het zal een veel voorkomend spelletje worden op deze ochtend.
Na tien minuten werpen op de nieuwe stek bemerk ik een sneetje in m'n rechter wijsvinger. De oorzaak is overduidelijk het krachtige werpen met de dunne dyneemalijn, die daarbij steeds in m'n wijsvinger snijdt. Deze visserij is niet bepaald de meest subtiele! Ook de molens worden bijzonder serieus op de proef gesteld en moeten dan ook tegen meer dan een stootje kunnen. Ik ben blij dat m'n nieuwe molen van topkwaliteit is.
Hoe lang zijn we nu al bezig? Drie kwartier? We hadden meer verwacht van deze stek. Voor de zoveelste keer werp ik de Aruku Shad een flink eind van me af, laat hem kort afzinken en begin dan als een idioot binnen te draaien. Routine inmiddels, maar het blijft spannend. Wham!! Ineens is daar die onvoorstelbare, hartverlammende beuk die alles stopt. Het binnendraaien, het nadenken en het ademhalen – tijdelijk. ‘Ja!' Ik heb geen vis gehaakt maar met de kreet doel ik op de eerste aanbeet die een feit is. ‘Dat was er een!' Han vraagt meteen naar een hele serie gegevens, want beiden zijn we op zoek naar de sleutel tot succes.
Enkele worpen later is het alsnog raak. In de volle stroming – daar waar ik het hier eigenlijk niet zo snel verwachtte – wordt mijn hengel met een harde ram definitief krom getrokken tot in het handvat. ‘Hangen!' meld ik Han. De dril is mooi, maar ik voel dat ik niet met een van de grootste bleien van doen heb. De vis is niet superzwaar en nadert het net relatief snel. Toch is het een erg mooi exemplaar. De eerste van het nieuwe seizoen bovendien!

En daar was de eerste! Een prachtig exemplaar en met 68 centimeter een hele nette start

Mooie compositie

Nadat de roofblei is teruggezet in zijn element kan de jacht op een tweede vis begonnen worden. Hoe goed we echter ook ons best doen en hoeveel worpen we ook maken, die tweede roofblei komt er niet. Na een kwartiertje is daar echter een rare aanbeet voor Han. Zijn Aruku Shad, die hij na mijn vis ook een kans gaf, werd niet met de zo kenmerkende knal van een roofblei gepakt maar haakte toch duidelijk vis. Tóch roofblei? We zijn het er al heel snel over eens dat het dat zeker niet is, want deze vis vecht totaal anders. Hij blijft diep, neemt nauwelijks echte runs en schudt ook bijna niet met z'n kop. Een logge dril dus. Iets groots vals gehaakt? Groot is het sowieso, maar wát? Feit is dat de vis dusdanig ‘ontembaar' lijkt dat we besluiten het anker te lichten. Dan maar er achteraan!

Het slachtoffer komt nauwelijks omhoog en lijkt ontembaar. Wat is dit voor vis?

We zijn minimaal tien minuten onderweg als Han nog steeds met een gevaarlijk kromme hengel in z'n handen staat. Wat is het in vredesnaam dat zich niet wil laten zien? ‘Meerval' werd al enkele keren in de mond genomen door zowel Han als mij en inmiddels achten we die mogelijkheid steeds groter. Wat kán het anders zijn? En hoe diep zit de vis eigenlijk nog onder de boot? Van lijn winnen is geen sprake en het is diep op deze plek, dus de situatie lijkt uitzichtloos. Dan schiet plotseling de plug los. Om vervolgens binnen twee seconden uit het water tevoorschijn te komen! De vis zat dus helemaal niet zo diep! Han baalt als een stekker en ook ik had de vis dondersgraag willen zien. Wat een frustratie om je tegenstander niet te kennen!
Het is een poosje varen naar de tweede locatie van de dag, en we passeren onderweg schitterende potentiële stekken. Kanten met overhangende bomen worden afgewisseld met steile oevers en lelievelden. Allemaal plekken die om een andere aanpak vragen, maar stuk voor stuk erg goed ogen. Ze komen wellicht een andere keer nog aan bod; we houden ons nu aan ons plan.
Op de tweede plek leggen we de boot voor anker op een ondiepe plaat. We liggen nu bijna pal op een stroomnaad en aan weerszijden van de boot stroomt het water met een forse snelheid aan ons voorbij. Hier moeten ze liggen.
We beginnen meteen te werpen als een idioot, maar de vele kolken die we verderop zien zijn nog niet bereikbaar. Het gespartel links in de verte wel, maar dat zijn waarschijnlijk paaiende barbelen. De boot wordt verlegd en het spel wordt voortgezet.
Han krijgt dan eindelijk zijn eerste roofblei van de dag. Een prachtige, hoge vis knokt voor wat hij waard is en bezorgt mijn vismaat een fantastische dril, maar delft toch het onderspit. De Long Cast Minnow bleek weer eens de weg naar succes en wordt met een tang soepel uit de bek van de rover verwijderd. Tijd voor fotootjes!

Een moddervette, hooggebouwde roofblei voor Han schitterend in de doorbrekende zon. Genieten!

Een derde vis, zit dat er nog in? ‘Ik heb het gevoel dat de laatste vis van de dag nog niet gevangen is', laat Han weten. En ik ben het met hem eens. Deze locatie herbergt meer roofblei, en dat die vangbaar is werd zojuist bewezen. Toch verheerst schuwheid vandaag bij de roofbleien. Natuurlijk zijn het sowieso geen domme vissen, maar na de talloze worpen van vandaag hadden gewoon meer vissen gevangen moeten kunnen worden. En dat is niet gelukt.
De derde vis van de dag komt er inderdaad, en hij is wederom voor Han. De volle stroming, die we opgezocht hebben door twee keer het anker te lichten en ons te verplaatsen, lijkt de plek waar we moeten zijn. Han haakte de vis namelijk bij de eerste worp op deze plek!

Nummer 3 van de dag mocht snel weer zwemmen

Het goede begin krijgt hier echter geen vervolg. De tijd begint bovendien te dringen - eigenlijk is dit een werkdag voor Han! – en dus is het tijd om keuzes te maken. ‘Nog éven kort verticalen op snoekbaars en dan nog één keer naar de eerste stek', zo luidt het nieuwe plan. We verlaten de stroming en varen terug.

Voorbereid op het echte werk

Onze shads gaan te water bij enkele grote palen en bij de ingang van een oud zandwinputje. Ze zijn bedoeld voor grote snoekbaarzen die zich nu op deze specifieke plekken vaak ophouden, maar ze worden met rust gelaten. Jammer! Ik kan gelukkig toch genieten van het mooie spelletje dat verticalen op zichzelf al is en stel me tevreden met de gedachte dat ik vandaag al een fraaie vis gevangen heb.

Zon en wolken streden de hele ochtend en zorgden zo voor een mooie sfeer

De eerste stek, voor het laatst bezocht. Weer het luidruchtige, stromende water en weer dat gevoel dat verwachtingen schept. Het anker dat voor één van de laatste keren de bodem vindt en onze armen waarvan nog een uur krachtige worpen geëist worden. Zal ons een mooi slot gegund zijn?
‘Jij bent aan de beurt' zijn de bemoedigende woorden van Han. Hij heeft inmiddels twee mooie roofbleien gevangen op de tweede plek, terwijl ik hier vanochtend de eerste vis van de dag ving. Een tweede is meer dan welkom! Ik vis inmiddels weer met de Aruku Shad, terwijl ik vandaag meerdere keren ook ander kunstaas ingezet heb. Een Jointed Shad Rap, Salmo popper en zelfs een Storm Hot 'n Tot kregen allemaal een kans. Toch is het weer het wonderding van SPRO dat een aanbeet afdwingt. Ik schrik er minder van dan vanochtend, maar wederom schiet een flinke partij adrenaline door m'n lijf. Wat blíjft zo'n knal ook een heerlijk gevoel. Er volgt een periode waarin ik meerdere aanbeten krijg, waarvan sommige niet echt overtuigend. Han heeft dit eerder meegemaakt en volgens hem bevestigt het dat de roofbleien niet helemaal los zijn. Ze slaan waarschijnlijk vaak met hun staart tegen het aas of grijpen er niet met volle overtuiging naar. Een schub, die even later gehaakt wordt, lijkt de theorie te sterken.
Han krijgt een aanbeet als hij zijn Aruku Shad laat afzinken, en bedenkt dat de bleien misschien wat dieper liggen. Diepduikende pluggen vliegen daarom even later door de lucht en komen terecht in de stroming. Zouden we nog één vis kunnen vangen? Het duurt een aantal worpen, maar dan wordt mijn RistoRap van Rapala relatief kort bij de boot gegrepen. Ik voel geen harde knal, wel heel wat weerstand…en dan volgt een ongegeneerd harde en lange run! Han bedenkt zich geen moment, denkt net als ik meteen terug aan de rare dril van vanochtend en haast zich naar het ankertouw. Achter die vis aan! Terwijl Han het anker binnenboord werkt kijk ik angstvallig naar de steeds leger wordende spoel.
De vis heeft de eerste run al beëindigd als we eindelijk aan het varen zijn. Binnen korte tijd zitten we boven de vis en opnieuw vragen we ons af hoe diep hij zwemt. In elk geval trekt hij mijn hengel totaal krom en wint steeds zonder moeite lijn van de spoel. Het ding is niet omhoog te krijgen! Steeds win ik anderhalve meter lijn, draai ik bij, om vervolgens te zien hoe er precies dezelfde hoeveelheid dyneema teruggewonnen wordt. Om gek van te worden. Na een klein kwartiertje drillen met de ongeïdentificeerde duikboot wordt de kopie met de dril van Han compleet gemaakt. De plug schiet los en komt vrijwel meteen het water uit. Onvoorstelbaar! Het is stil in de boot en eigenlijk moet ik nog eerder grijnzen dan dat ik baal. Wat een mysterieus gedoe, heerlijk!
Met nog enkele laatste vergeefse pogingen wordt de ochtend afgesloten. De roofbleien geven gewoon niet meer thuis en zelfs aanbeten blijven nu uit. Als we terugvaren denken Han en ik allebei aan het zelfde en we kijken elkaar vol begrip aan. ‘Stof tot nadenken', roep ik door het gebrul van de motor. Want dat is de vierde vangst van de ochtend.

De Aruku Shad van SPRO: een onbetwiste roofbleikiller

Vriendelijke groeten,
Bard Borger