2 juni 2006

Stekelridders uit het koude voorjaar

Een koud voorjaar, ik denk dat we het daar met ons allen wel over eens zijn. Vorige week daalde het kwik 's nachts op bepaalde plaatsen van het land zelfs bijna onder het nulpunt. Op de grotere wateren is de watertemperatuur zeker nog niet optimaal, dus treffen we de vis nog wel eens wat dieper aan. Zo ook vrijdag 2 juni langs het kanaal hier …

Ik had met Thijs afgesproken. Het was alweer een hele tijd geleden dat we gevist hadden, dus vonden we vrijdag na zijn examens een gaatje om wat af te spreken. Een kade waar het onder onze voeten zo'n meter of zeven was, werd gekozen als meetingplace.
Onderweg kwam ik nog een bekende tegen en besloot even snel een praatje te maken. Eén mager snoekbaarsje was zijn antwoord op de standaardvraag. Na verdere succeswensen fietste ik weer verder naar de plek waar Thijs en ik hadden afgesproken. Eenmaal daar aangekomen, zag ik nog een bekende. Net als ik moest hij nog optuigen. Thijs arriveerde snel. Ik denk dat ik twee of drie keer had ingegooid. Echter was ik nog geen vis tegengekomen. Een tijdje kregen we geen aanbeten. Ik had het idee dat ze erg lokaal lagen. Het duurde even voordat we een goed plekje gevonden hadden. Al werpend met shads scanden we de hele omgeving af. Meestal vinden we wel wat, dus we bleven lekker doorgooien. Ik was het die de eerste paar visjes ving. We moesten iets grotere shads gebruiken zei ik op een gegeven moment tegen Thijs. Hij was met Mann's shadjes bezig. Aanbeten waren er op een gegeven moment wel, maar ze bleven niet hangen. Een Saltshaker in het rootbeerkleurtje zorgde voor een snelle baarsvangst. Samen vingen we een zevental vissen. 5 baarzen en 2 snoekbaarsjes …

Het duurde even, maar de eerste werd op de shad gevangen

De kleine snoekbaarsjes blijven er op knallen alsof het geen moeitje kost

Een mooi getekende twintiger voor Thijs

Prachtvis

Onze buurman ving helaas niets. Waarschijnlijk kon hij net dat ene plekje niet vinden waar ze lagen opgestapeld. Thijs en ik besloten te vertrekken naar een andere plek. Zo houden we de vaart er een beetje in en vissen we veel stekken af. Het begin van het seizoen staat voor mij altijd een beetje in het teken van verkennen en experimenteren. Zo ook vandaag.
We stopten langs een kade waar het net zo diep was als waar we net waren. Zelf vond ik hier geen vis. Wel kreeg ik een miezerig aanbeetje. Thijs had meer succes. Hij verspeelde eerst een hele mooie. Erg zonde was dat, maar later ging er toch weer eentje aanhangen. Wederom een klein snoekbaarsje. Geen schrammetje of wat, kerngezond!

Kerngezonde snoekbaars

We hadden al gauw door dat deze stek het niet zou worden. Snel weer verder. Een koelwateruitlaat werd opgezocht. Het hele jaar door is dit natuurlijk een geweldig interessante plek om te vissen. Meestal pakken Thijs en ik deze stek dus wel even mee. Vaak vangen we niets, maar soms ligt er een leuke verassing op ons te wachten. Negen van de tien keer in de vorm van een forse snoekbaars. Het was Thijs die de eerste aanbeten kreeg en deze helaas niet wist te verzilveren. Een beetje pech. Op grote afstand en diepte kreeg hij de aanbeten. De kans is dan gewoon groot dat de haak niet goed gezet kan worden in de harde bek van een snoekbaars. Mede de oorzaak van een bocht die altijd wel terug is te vinden in de lijn. Enfin, het is niet anders. Zelf kreeg ik niet veel interessante aanbeten. Toch bleef ik scherp en wist éénmaal een aanbeet te verzilveren, terwijl ik met de hengel van Thijs bezig was. De lijn was rond zijn top gedraaid, dus ik hielp hem eventjes. Mijn shad lag nog in en was net aan het zakken. Tijdens die reis naar de bodem werd mijn shad opgevangen. De hengel had ik enigszins net genoeg vast om de haak te zetten. Een klein donker snoekbaarsje kon geland worden. Thijs was helemaal gecharmeerd van deze vangst. Schitterend visje, dat hoogstwaarschijnlijk nog op haar nest lag of er net vandaan kwam. Een aantel leuke plaatjes werden snel geschoten.

Fel beestje!

Schitterende donkere gloed.

Rustgevend graspolletje

Een negental vissen hadden we nou gevangen. Bijna net zo veel snoekbaarzen als baarzen. Iets wat we toch al vaker gezien hebben in deze periode van het jaar. De snoekbaarzen liggen gewoon erg scherp en zijn vrij gemakkelijk te vangen met de shad. Thijs en ik stoken door naar een plek waar ik vorig jaar erg goed had gevangen. Een brug waar rondom erg veel puin en rotzooi ligt. Er is hier ook altijd erg veel beweging in het water. Oorzaak: wind en boten door een nauwe opening. Een Mekka voor diverse roofvissen. Het was Thijs die na een tijdje een eerste aanbeet kreeg en ook snel benutte. Een grove snoekbaars van 58cm had zijn rode Grub van Rozemijer te grazen genomen. Een gelikte vis voor wat mooie plaatjes!

De snoekbaars in aantocht

Ook deze stond er ongelofelijk fel op

Thijs was enorm tevreden

Deze prachtvangst gaf ons als vissers natuurlijk nog meer moed in de schoenen. Het duurde dan ook niet lang voordat we weer eens stel prachtige aanbeten kregen. Helaas bleef geen van allen hangen. Allemaal spijkerhard, even hangen en dan los. Enfin, je kunt als visser zijnde niet altijd winnen. Thijs ving uiteindelijk nog een mooi baarsje bij. De teller stond nu op 11.

Gestrikt met het grubje van Rozemijer

We besloten het kanaal maar over te steken en het anders aan te gaan pakken. Spinners, lepels en pluggen stonden nu op het menu die we voorschreven aan de baarzen. Een hele tijd kregen we geen beet. Die tijd bleef zich voordoen, totdat we het menu aan gingen passen. Shads en twisters kwamen weer tevoorschijn. E kou had er dan misschien toch voor gezorgd dat de baars weer wat dieper is gaan liggen. Ik had het eigenlijk niet verwacht, omdat ik natuurlijk met Luc van Litsenborg tijdens de openingsdag ongelofelijk goed gevangen had. En toen lagen ze ook op 3 meter . Maar goed, met shads viel gelukkig nog wel wat te beleven. Echter wel een stuk dieper. Baars bleef wederom uitgesloten. Het was wel weer een snoekbaarsje, die dit keer mijn twister te grazen nam. Mooi visje.

Twisters blijven het goed doen

Felle rakker uit de diepte

Helaas bleef het bij dit visje. Op wat harders na, zagen we niks meer wat schubben en vinnen had. Onze Vlaamse vrienden die we 's ochtends tegenkwamen zagen we aan de overkant bezig met shads. Ook zij vingen niet veel anders dan kleine snoekbaars. Vanaf een afstandje zagen we dat alles netjes terug het kanaal in ging, respect!
Thijs en ik wisten dat we hier niet veel anders meer konden beleven dan wat kleine snoekbaars vangen. Een vijftal kilometers fietsen zou wat andere stekken te bieden hebben, dus kozen we daar maar voor. Jammer genoeg troffen we daar geen vis aan, ditmaal dus ook geen snoekbaarzen. Helaas. We ploften even in het gras neer en aten wat.

Mooi geel bloempje

De gevlochten lijnen bevallen me echt stukken beter dan de nylon lijnen uit het gesloten seizoen

Thijs vertelde over zijn sessie van vorig jaar op de stek waar we nu naartoe zouden gaan. Lepels en spinners zorgden altijd voor zeer mooie vangsten. Veel grote en sterke dertigers. Zelf had ik er ook al goed gevangen samen met mijn vader en Jeroen Karstens. Een erg leuke stek, waar we nu ook vast en zeker iets tegen het lijf zouden lopen.
Na een dik kwartier gooien was het Thijs die een aanbeet vlak onder zijn voeten kreeg. Binnen notime ging het fout. De grote baars die even hing, zwom zich op hetzelfde moment vast en wist zich te ontdoen van de Tobylepel. Hufter! Het waren er meer, meldde Thijs. Na deze gebeurtenis stonden we beide nog scherper. We zagen het allebei enorm zitten om een mooie dertiger of misschien wel een veertiger te vangen gedurende deze dag.
Deze week had ik een oud spinhengeltje van Hardy binnengekregen. Vandaag vond ik het dus een mooie gelegenheid om deze mee te nemen en daar waar mogelijk in te zetten. Aangezien Thijs met de lepel een mooie baars er op had gehad, besloot ik de Hardy maar te pakken in combinatie met een klein Blue Fox lepeltje. Het duurde even voordat ik het goede ritme en de techniek te pakken had. Niet veel later was het succes geschreven. Vlak onder de kant knalde een zeer ferme baars op de lepel. Vanaf een afstandje zag Thijs dat de hengel niet verder meer kon buigen. Dat was een mooie! Hij was er dan ook als de kippen bij om deze prachtbaars te landen. Bedankt maat! Na wat fenomenale foto's mocht de baars weer terug zwemmen naar zijn vriendjes. 38cm en erg vol van kleur, ik was blij als een kind!

Blij als een kind!

Mooie groene baars

Eén van de mooiere baarzen die ik ooit heb mogen gevangen

Schitterende foto Thijs, petje af! Deze komt op posterformaat op mijn kamer te hangen!

Meer dan voldaan pakten we onze hengels weer terug en visten verder. Helaas was er geen enkele vis meer die interesse had in onze kunstaasjes. Het weer was heerlijk en het was echt goed te doen langs de waterkant. Een beetje hulp van de perca's en zanders was wel gewenst, maar dat bleef helaas ter zijde. We moesten het allemaal zelf doen vandaag. 13 vissen, toch leuk gevangen, maar Thijs en ik hadden het vandaag beter verwacht. Zeker na die 62 vissen van 27 mei samen met Luc van Litsenborg. Na wat foto's van een stel Aalscholvers stapten we terug op de fiets. Halverwege splitsten de wegen van Thijs en ik. “Tot morgen”, waren de laatste woorden. Dan zouden we in de polder gaan vissen op snoek …

Ze vangen vis weg bij het leven, toch vind ik het indrukwekkende vogels!

Deze hield het hele zaakje goed in de gaten

Onderweg stopte ik nog eventjes op de stel waar de dag van vandaag begonnen was. Het was inmiddels erg warm, dus ik stond daar lekker in mijn T-shirtje te gooien. Het was echt lekker, dus het kon me eigenlijk niet veel rotten dat ik geen beet kreeg. Na enige verloop van tijd kreeg ik toch nog een tweetal schitterende aanbeten, die beide bleven hangen. Allebei waren het enorm zware vissen die waarschijnlijk de naam snoekbaars droegen. Jammer genoeg schoten ze allebei halverwege de dril los. Enigszins teleurgesteld fietste ik terug naar huis. Bij het zien van de foto's op de computer die Thijs had gemaakt was ik alles weer vergeten en kon ik alleen maar aan die schitterende baars van vandaag denken. 38cm en zo mooi gebouwd en gekleurd. Mijn geluk kon niet op!

Met vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven