Zaterdag 7 januari

Vluchthaven

Vandaag is de eerste sessie van het nieuwe jaar. De hele week is het weer al misserabel. Regen, regen en nog meer regen met hiernaast een puist wind waar je u tegen zegt. Was het vorig jaar de kou die het ons moeilijk maakte, zijn het dit jaar regen en wind. Het gevolg van dit ruige weer is dat de rivier, die al hoog stond, nog hoger komt te staan. Het water staat tegen de winterdijk aan. Dit betekend dat bijna de gehele uiterwaard onderwater staat. Dit houd ons echter niet tegen. Er zal gevist worden!

Vandaag ga ik vissen met Bard, Tim en Peije.  Samen gaan we achter de snoekbaarzen aan. Daar mijn nieuwe hengel binnen is en ik deze eerst wil ophalen zal ik later in de ochtend aanhaken. Als ik in de auto zit wordt ik al snel door de mannen gebeld. Het water is belachelijk hoog en de wind in combinatie met grote plakkaten drijfvuil maken het vissen onmogelijk. Ai … hier had ik niet op gehoopt. Ik geen de mannen te kennen dat ik er met een kwartiertje ben en we dan een plan zullen maken. Het is nog vroeg op de dag wat verkassen mogelijk maakt.

Ondanks het hoge water en het ruige weer wordt er gevist!

Als ik om even na tien het water nader komen de mannen net uit het water. Als ik de auto uit stap merk ik het meteen. De wind giert volle bak over het water heen, er staan nog net geen schuimkoppen op maar het scheelt niet veel. Overal drijven grote platen met allerhande drijfvuil. Hier valt inderdaad niet te vissen. De stemming van de maten is niet opperbest. Een ieder had naar deze dag uitgekeken en dit valt zwaar. Als de spullen allemaal op de kant zijn worden de opties besproken. Diverse havens en plassen passeren de revue maar de meeste zijn behoorlijk ver rijden, iets waar we geen zin in hebben. Ik opper dat ik nog een vluchthaventje weet te liggen waar we denk ik nog wel wat luwte kunnen winden. We besluiten hier naartoe te gaan.

Een korte rit brengt ons bij de betreffende haven. Tot onze grote opluchting liggen hier enkele forse boten waarachter enkele luwtes zijn. Hier moeten we wel kunnen vissen. Snel worden de spullen in orde gemaakt. Om bij het water te komen moeten we echter eerst nog een heel stuk waden … over een landweg ... Het is een merkwaardige ervaring dit hoge water. Doordat het water zo hoog staat ontstaan er onverwachte situaties. Zo wordt het water op het punt waar de weg onderwater loopt vernauwd door aanwezige begroeiing, dit lever een heuse stroomversnelling op die je normaal enkel in een Ardennen rivier tegenkomt. Goed de spullen vasthouden dus.  Na een pittige waadpartij bereiken we dan toch het water. Het doorzicht is met nog geen 30 cm erg matig en ook de wind is toch wel behoorlijk aanwezig. Geen makkelijke omstandigheden maar we gaan er voor, onder het motto no guts no glory.

Voordat we kunnen vissen moeten we eerst nog een behoorlijk stuk waden

Daar het weer en het water behoorlijk ruig is besluit ik mijn vistechniek hier aan te spiegelen. Geen subtiele aanbieding met vrijwel bewegingsloze vorkstaartjes hier, nee er zal lomp en ruig gevist worden. Er wordt een 16 cm lange, knalgroene schoepstaart met 30 gram lood in de speld gehangen. Eens kijken hoe hierop gereageerd wordt.  Het zaakje suist naar de bodem en op 7 à 8 meter is contact houden geen probleem. Lange halen moeten een rover tot een aanbeet verleiden. Omdat ik lekker ruig vis hoef ik ook minder rekening met de wind te houden. Het eerste half uur verloopt aanbeetloos. Wel hoor ik van Bard dat hij een weifelend tikje had, kijk dat geeft moed.

Als ik de shad voor de zoveelste keer laat zakken is daar dan toch ook voor mij een tikje. Even friemelt er wat aan de andere kant van de lijn en dan is het weg, kak! Naja toch vis. Ze liggen er en ze doen het. Dat is al een hele overwinning gezien de omstandigheden. Even later weer een tikje maar ook deze hangt niet. Dan is het Tim die zijn hengel krom slaat. Een klein snoekbaarsje is geheel over zijn shad geschoven. Snel wordt de trotse man op de plaat gezet. We krijgen allemaal een flinke boost in ons vertrouwen. We vissen allemaal op een relatief klein stuk water dat door de wind en waterdiepte begrensd wordt.

Geheel over de shad geschoven

Verderop achter een paar grote schuiten is nog een stuk dat redelijk uit de wind ligt. Hier kan ook nog wel eens wat liggen. Bard en ik besluiten op onderzoek uit te gaan. Hiervoor moeten we wel een flink stuk door de wind peddelen, we gaan ervoor, wie niet waagt wie niet wint. Een heftige peddeltocht brengt ons aan de andere kant van de boot. Hier spookt het behoorlijk, heel dicht tegen de boot is het goed toeven uit de wind maar als je je ook maar even te ver uit de luwte begeeft lig je ineens vol in de wind. Zo goed en zo kwaad als het kan vissen we de hoekjes uit. Het ziet er allemaal prachtig uit en ook de finder geeft mooie signalen. Enkel de aanbeten blijven uit. Bard mist nog een vis maar dat is het dan.

Als ik de hoek van de volgende boot omvaar zie ik een groot drijfvuil plakkaat liggen iets in het midden trekt mijn aandacht een grijs bolletje. Als ik beter kijk is het een muisje. Het arme beest is door het opkomend water overvallen en kan nu geen kant meer op. Geheel verkleumd zit het op een stuk drijfhout en kan nergens meer heen. Ik roep Bard en samen maken we een paar foto’s van het sneue tafereel. Dan is het tijd voor de reddingsoperatie! Ik schep de muis en drijfhout op. Het beestje is zo koud dat het slechts traag kan reageren. Bard pakt het beestje uit het net en stopt het in de emmer achter in zijn bootje. Zo die is voorlopig veilig. Die mag straks op de kant een veilig heenkomen zoeken.

Muis in nood!

De reddingsactie

Tijd om verder te vissen. Beide komen we tot de conclusie dat hier verder vissen geen zin meer heeft en we besluiten de andere mannen weer op te zoeken. Als we na een korte peddeltocht, we hadden nu wind mee, de andere weer bereiken joelt Tim dat hij net zijn tweede terug zet. Geen grote vis maar wel weer vol over zijn shad heen. Op de daarop volgende bekende vraag laat hij zijn shad zien. Een vrij fors onooglijk oranje ding. Toch groot en lomp denk ik bij mezelf. Als we verder vissen duurt het niet lang of Tim slaat zijn hengel wederom krom. De man geniet zienderogen en heeft de grootste pret. Wederom een niet te grote vis komt boven. Weer vol over de shad heen. Hmm nu beginnen de anderen toch ook maar in de doos te graaien en hier en daar worden oranje shads in de spelt gehangen. Ook ik doe mee, en een oranje geval gaat even later de diepte in. Geconcentreerd vissen we verder. Het duurt wederom niet lang voor Tim weer op een vis aanslaat. Nu buigt zijn hengel ietsje dieper door dan de voorgaande keren. Dit is een meer serieuze vis. Langzaam wordt het beest omhoog gedrild terwijl Bard plaatjes schiet.  Even later ligt een mooie dikke snoekbaars in het oppervlak. Tim is in de wolken en wordt grijnzend en al vereeuwigt met de vis. Terwijl dit zich afspeelt vangt Peije in het geniep nog even een baarsje maar voor dat ik kan vragen of ie op de foto moet is ie alweer terug.

Tim met de mooiste vis van de dag

Dan keert de rust terug onder water en begint het boven water fink te hozen. Geconcentreerd vissen we door wind en regen door maar afgezien van enkele wijfelende tikjes gebeurd er verder niets meer. Het lijkt op. Door de kou en de regen is de fut er een beetje uit en we besluiten er een punt achter te zetten, ondanks dat het nog vrij vroeg in de middag is. Tim is de hemel te rijk. Hij heeft ons er allemaal uitgevist, “en dat voor iemand die altijd het minste vangt”, roept ie…… Het is je gegund kerel, met je oranje shad!

Als we de spullen inpakken doet Bard de emmer open om te kijken hoe het onze geredde drenkeling vergaat. De muis heeft het kennelijk naar zijn zin want de lunch van Bard is snel gevonden. Gaatjes in het boterhamzakje en de vele verspreidde kruimels geven aan dat piep zijn eetlust nog niet verloren heeft. We zien dit maar als een goed teken. Besloten wordt dat Piep met Bard mee mag naar Limburg om daar een nachtje aan te sterken. De volgende dag zal hij dan in het Limburgse een nieuw huis moeten zoeken.

De spullen worden gepakt en handen worden geschud, afgesproken wordt om dit snel nog eens over te doen maar dan met beter weer. Als ik even later mijn spullen thuis aan het opruimen ben heb ik toch nog een beetje een onbestemd gevoel. Ik had graag mijn nieuwe hengel getest maar ik ben er nog niet aan toegekomen. Ik besluit nog snel even naar mijn vertrouwde haventje te rijden om daar nog even een paar worpen te maken. Puur om even te voelen hoe de hengel vist. Bij de haven aangekomen is te zien dat ook hier het ruige weer zijn sporen heeft nagelaten. Zeer hoog water met een doorzicht dat nihil is. Een half uurtje vis ik enkele plekken af en krijg geen stootje. Wel de hengel even goed aan de tand kunnen voelen. Daar ga ik nog veel plezier mee beleven! En de vissen, die moeten nog even wachten. 2012 begint voor mij met een blank, gelukkig zijn er nog voldoende sessies in het verschiet.

Pieter-Bas Broeckx