Zondag 15 januari

Taai

De hele week zit ik me al af te vragen wat ik dit weekeind zal gaan doen. Ga ik nieuw water bevissen, ga ik verticalen op een put of ga ik die vluchthaven nog eens aan de tand voelen? Ondanks dat het water van de rivier langzaam begint te zakken staat het nog steeds ernstig hoog. Het gevolg is dat de kleur erg bruin is en dat enkele stekken die ik graag zou bevissen niet beschikbaar zijn. Als het weekeind voor de deur staat hak ik de knoop door. Toch nog maar een keertje naar het vluchthaventje van vorige week. Daar moet toch meer uit te halen zijn.

De avond voor mijn visdag is een feestje van vismaatje Brian dermate gezellig dat als ik de volgende ochtend om half acht wakker wordt ik nog niet echt zin heb om te vissen. Bonkende koppijn, droge bek en een wee gevoel in mijn maag. Ik stommel naar beneden, druk twee paracetamol naar binnen en ga weer terug naar bed. Als ik nogmaals wakker wordt is het al 11 uur geweest, ik voel me overigens al wel een stuk beter. Snel worden de spullen in orde gemaakt, krijgt de vrouw een zoen en ben ik op weg. Het mooie is dat door al het gebellyboot van de laatste tijd er een vaste routine is ontstaan. Alles in de auto ligt volgens een vast systeem. Dit zorgt ervoor dat ik razend snel mijn spullen in kan laden en dat ik vrijwel nooit iets vergeet.

Hier moesten we vorige week nog waden

Eenmaal bij het water aangekomen wordt direct duidelijk dat het water een goed stuk gezakt is. De weg die we vorige week nog wadend af moesten leggen ligt nu wel droog. Dat maakt het een en ander wel een stuk makkelijker. Snel worden de spullen in orde gemaakt en even later zit ik weer op mijn drijvende troon. Ik besluit eerst het goede stuk van vorige week eens even stevig te inspecteren. Dit doe ik door er kris kras doorheen te peddelen terwijl ik een shad achter mij aantik. In de steun zit een dode hengel met een voor mijn doen achterlijk grote shad (invloed van Volkmar zullen we maar zeggen). Na een minuut of 20 voel ik eindelijk een friemeltje. Hij blijft niet hangen maar dat is niet erg. De opkomende twijfels en vragen die mij altijd opkomen als het niet wil zijn voorlopig weer even weggewerkt. Ik besluit het verticalen even te laten voor wat het is en eens om mij heen te gaan werpen. Misschien in deze situatie niet de meest effectieve methode maar dit vind ik nu eenmaal de leukste visserij. Na een paar worpen is daar dan toch weer een friemel. Dit keer blijft ie wel hangen. Een klein snoekbaarsje is de boosdoener. De shad zit ondanks de voorzichtige aanbeet, stevig tussen de kaken geklemd. Pff de eerste is binnen, dat heeft even geduurd.

De eerste is binnen

Vol goede moed vis ik verder worp na worp volgt maar er reageert niets meer. Ook als ik op onderzoek uit ga en stukken bevist die vorige week door de wind onbevisbaar waren blijft actie uit. Hier en daar zie ik toch veelbelovende signalen op de finder dus vis ligt er wel. Door al die oude boten en drijfdokken die hier liggen heeft deze plek wel iets bijzonders wat het leuk maakt om hier tussen door te peuteren.

Het is hier wel leuk peuteren

Als na een paar uur de voeten behoorlijk zijn afgekoeld en ook de blaas geleegd moet worden kruip ik de kant weer op. Als ik op de kant sta besef ik dat ik nu voor een keuze sta. Ik kan hier nog verder proberen of een stuk door rijden naar een andere stek die hier niet zo ver vandaan ligt. Ik besluit te verkassen. Profesorisch wordt de bellyboot met alles erop en eraan in de auto gepropt, iets wat maar net past. Ik trek mijn waadpak tot mijn knieën naar beneden en schuif de auto in. Zo moet het kunnen. Een rit van een klein half uur brengt mij bij het volgende water. Snel trek ik de bellyboot uit de auto en binnen no-time lig ik weer in het water. Wat echter best een rare gewaarwording is, zo zonder het hele optuig ritueel.

Ik besluit naar de achterkant van de plas te pedellen, hier was het in eerdere sessie ook vaak goed vangen. Ondertussen tik ik een forse shad achter mij aan. Eenmaal bij de beoogde plek aangekomen gaat het vissen hier niets worden. Het water van de rivier stroomt hier met behoorlijke kracht over het streepje land dat dit water met de woeste rivier verbind. Het gevolg is een zeer interessante situatie met een mooi stromingspatroon, ik kan hier echter niet bijkomen met de bellyboot. Ik besluit om te kijken of ik er wadend kan komen. Maar dit is door de sterke stroming niet mogelijk.

Als ik weer in mijn bootje zit is de motivatie even weg. Het is taai. De vis wil niet goed, ik kan niet vissen op de plekken die ik graag wil en ondanks dat het heerlijk weer loopt het gewoon niet lekker. Even denk ik erover om te stoppen maar dat gaat niet zomaar gebeuren. Ik heb de hele week na deze visdag uitgekeken en ga nu niet halverwege naar huis. Als ik dat doe krijg ik geheid spijt. Ik ga hier niet zonder slag of stoot weg. Ik besluit er nog een uur geconcentreerd tegenaan te gaan er moet gewoon nog een vis uit kunnen komen. Er wordt een oranje shad in de speld gehangen en ik ga geconcentreerd peuteren. Met hele kleine bewegingen wordt de shad boven de bodem heen en weer bewogen. Na een paar minuten is daar een lichte weerstand. Een haal naar boven en ik voel vis, even maar want hij schiet direct los. Kak! Naja in ieder geval actie. Nog geconcentreerder vis ik verder. Hier liggen er vast nog een paar. En jahoor niet veel later weer die lichte verzwaring. Weer een mep ik aan en nu hangt ie wel. Rustig dril ik de vis naar boven. Als ik de vis in de oppervlak ligt en ik hem wil pakken schiet ie alsnog los. Ach dat geeft niet was een leuk maats visje. Zo zie je maar weer even doorzetten loont toch maar weer. Het bloed begint weer te stromen en de voeten gaan gloeien, wonderlijk hoe dat toch werkt.

Als ik de shad even later weer boven de bodem laat zweven gebeurd waar ik de hele dag al op gewacht en gehoopt had. Een spijkerharde beuk die door de hele bellyboot dreunt. De vis hangt gelijk, even gebeurd er niets, dan komt er beweging in. Grove kopstoten geven aan dat dit een betere vis is. Langzaam wordt de mokkende vis omhoog gedrild en niet veel later komt een beste snoekbaars in zicht. De stinger zit maar net in de hoek van de bek. Als de vis plotseling met een laatste krachtsinspanning zich van de haak probeert te ontdoen is het nog even spannend maar het zaakje houd het en een moment later heb ik de vis stevig vast. Yes! Binnen! Een mooie stevige snoekbaars ligt op mijn schoot. Hier doe ik het voor! Zo goed als het lukt schiet ik een plaatje en dan mag de vis terug. Met een ferme staartslag schiet het beest weer de donkere diepte in. Mooi zo.

Hier hoopte ik stiekem de hele dag al op

Goedgehumeurd vis ik verder. Even later pak ik nog een klein snoekbaarsje en dan is de koek op. Ik ben weer terug waar ik begonnen ben en ik vind het wel mooi zo. Rustig ruim ik de spullen op en zet koers naar huis. Ondanks de moeilijke omstandigheden toch weer mijn gram weten te halen. Hopelijk zakt het rivierwater komende dagen verder weg, dan worden wat meer plekken bevisbaar. We zullen zien…

Pieter-Bas Broeckx