Vrijdag 30 en zaterdag 31 december

Nieuw water III

Exact een week later ben ik weer terug aan de plas. Dit keer samen met Volkmar. Beide zijn we vol verwachting. Zouden er vandaag weer kapitale baarzen boven water komen? Zelf ben ik erg gebrand om een vis te vangen. Afgelopen week ben ik met de baarsmannen twee dagen op groot water wezen vissen en heb daar twee dagen geblanked. De anderen vingen overigens wel goed vis. Waar het aan gelegen heeft mag Joost weten maar ik kon het niet goed doen. Nu wil ik deze kwade vloek van mij afwerpen, het liefst met een kapitale baars!

Als we het interessante talud naderen beginnen Volkmar en ik beide werpen dit steile talud af te vissen. Het duurt niet lang voor ik een tik krijg en een goede vis weerstand geeft. Yess hangen. Even later ligt een net maatse snoekbaars in het oppervlak. Geen topvis maar ik ben er enorm blij mee, eindelijk weer vis..... het lag dus toch niet aan mij. Als je een tijd lang niets vangt en anderen doen dat wel ga je de raarste dingen in je hoofd halen, maar dit kan ik nu lekker allemaal van me afzetten. Beide zijn we positief verrast door het snelle succes. Het geeft goede hoop voor een mooie visdag. Helaas bleek deze vis de eerste en de laatste van de visdag te zijn.

Een puntgave snoekbaars, helaas bleek deze eerste vis ook de laatste vis van de dag

Nadat we het steile talud helemaal afgevist hebben zonder verder enig teken van leven zetten we koers naar een flauw talud aan de andere kant van de plas. Hier krijgen we het aan de stok met de wind. Deze drukt ons keer op keer uit koers waardoor nauwkeurig vissen een haast onmogelijke opgave wordt. We besluiten even pauze te nemen om een plan te maken. Besloten wordt om naar de andere kant van de plas te lopen waar iets minder wind is en ook de hoek wat gunstiger is. De wandeltocht heeft als bijkomend voordeel dat onze ernstig afgekoelde ledematen wat op kunnen warmen, met name onze voeten profiteren hier van.

Aan de andere kant aangekomen is de wind inderdaad een stuk minder. Tevens is de zon tevoorschijn gekomen en voelt het zowaar aangenaam aan. Het lijkt even meer op voorjaar dan op winter. We eten nog even een paar boterhammen waarna we weer te water gaan. Al snel wordt duidelijk dat op dit zeer flauwe talud, het is meer een plaat, een hoop vis ligt. Diverse signalen op onze fishfinders laten ons weten dat hier wat te doen is. Ondanks alle signalen zien we geen activiteit in het water, meestal gaat dit soort plekken samen met rollende vis in het oppervlak, maar hier is het stil, heel stil, geen goed teken denk ik achteraf.

Geconcentreerd wordt ieder richeltje afgevist

Worp na worp wordt gemaakt en beide zijn we scherp aan het vissen. Echter aanbeten blijven uit. Ook als we besluiten op verschillende manieren door de school vis te verticalen krijgen we geen aanbeten. Wel voelen we ons kunstaas af en toe tegen vis aan tikken, ze liggen er dus wel! Op een gegeven moment lijk ik een soort trilling te voelen in mijn bellyboot, als ik naar mijn bijhengel kijk lijkt deze nog net even na te schokken. Zou het een aanbeet zijn geweest? Het is goed mogelijk maar inspectie van de shad geeft geen enkele aanwijzing. Na enkele uren verwoed proberen geven we het op. We hebben het beide koud en vinden het wel mooi geweest. Dit gaat hem niet meer worden vandaag.

Ondanks het snelle succes van de vorige sessie geeft de plas toch niet gelijk al zijn geheimen prijs. Gelukkig maar denk ik bij mijzelf. Ergens zou het niet goed voelen als we keer op keer vis zouden vangen. De plas intrigeert mij mateloos, en deze taaie dag laat mij zeker niet afschrikken. In tegendeel. Ik kijk alweer naar mogelijkheden om dit water verder te onderzoeken.

De volgende dag is alweer de laatste van het jaar. Ondanks dat er veel gepland staat deze dag vind ik nog een gaatje om ’s ochtends een paar uurtjes het water op te gaan. Eens kijken of we het jaar in steil af kunnen sluiten. Samen met vismaat Peije bezoeken we een plas waar de nodige snoekbaarzen op liggen. Als we de spullen hebben opgetuigd sjorren we onze bellyboten op onze rug en maken ons op voor een stevige wandeling. Het interessante gebied ligt namelijk aan de andere zijde van de plas en lopen is nog altijd sneller dan pedellen. Tevens warmt het ook lekker op. Als we het water inglijden zien we beide dat het water ernstig bruin is. Als we 15 cm zicht hebben is het veel. In vroeger tijden liet ik me nog wel eens afschrikken door dergelijke verkleuringen maar recente ervaringen hebben mij geleerd dat snoekbaars hier absoluut geen problemen mee heeft. Sterker nog het lijkt alsof de vissen hier positief op reageren. Veel hardere en overtuigendere aanbeten.

De vorige keer dat ik hier viste met Bard konden we de snoekbaarzen al op 4 meter vangen. Nu lijkt het echter anders. De ondiepe waterlagen laten geen vis zien op de finder en ook de aanbeten blijven uit. Langzaam laten we ons naar dieper water afzakken. Ondertussen onze aasjes zo stil mogelijk houdend, dit was de succesformule van vorige keer. De shad zo stil mogelijk boven de bodem houden. Vanuit het niets kwamen dan de knetterharde aanbeten. Spektakel was dat! Ook rond 7 meter is het rustig. Al zien we hier wel signalen opdoemen. Gewoon volhouden dan maar. De taaie dag van gister zit nog vers in het geheugen en ergens ben ik wel een beetje bang voor herhaling. Als na bijna anderhalf uur nog steeds geen enkele vis zich heeft gemeld lijkt mijn angst waarheid te worden.

We besluiten op zwerf tocht te gaan. De voorheen productieve plek wordt achter gelaten en langzaam pedellen we naar nieuwe gronden. Als we een half uurtje onderweg zijn is daar het verlossende “ja” van mijn vismaat. Een kromme bonkende hengel zegt genoeg, vis! Al snel ligt een leuk baarsje van halverwege de twintig in de oppervlak. Niet echt een topvis maar we zijn er content mee, vis is vis. Snel hang ik een zelfde soort aasje in de speld, ik heb geen zin om eigenwijs te doen, ik wil gewoon een vis vangen op de laatste dag van het jaar. Samen pedellen we rond de plek waar de eerste vis gefopt is. Het werkt, beide beginnen we nu vis te vangen. Echter het zijn maar kleintjes. Ondermaatse of net aan maatse snoekbaarsjes vinden ons aas. Aan de ene kant prima, ik wilde graag vis, en ik heb vis. Maar aan de andere kant is dit het ook niet helemaal. Peije vangt nog wel een iets grotere vis en dan wordt het weer rustig.

Vismaat Peije met een van de betere snoekbaarzen

Aangezien mijn voeten weer behoorlijk koud geworden zijn en ik het hier wel gezien heb besluit in hoog tempo te gaan pedellen, zodoende kom ik een beetje in de buurt van de uitstap plek en hoef ik niet zo ver te lopen. Aan de andere kant warm ik misschien nog wat op. Mijn shad, op voor mij zeer zware loodkop, vis ik grof achter mij aan. Lange snelle halen en dan weer lomp op de bodem laten vallen. Peije ziet wat ik doe en merkt op dat het waarschijnlijk wel niets meer wordt en wil voorstellen om terug naar de auto te gaan. Echter dat laatste kan hij niet meer zeggen want na zijn eerste opmerking klapt mijn hengel grof dubbel. Baf! Gelijk staat alles onder spanning! Zware weerstand aan de andere kant van de lijn. Dit had ik niet meer verwacht. De vis is traag en heeft goede massa. Langzaam komt de vis dichterbij. Door het troebele water wordt ik lang in het ongewisse gelaten maar plots is daar een witte schim, snoekbaars! en een beste. Even later is de vis binnen. Wat een machtig mooi beest. Een oude geslepen rover. Fantastisch, wat een afsluiter!

Als de vis weer terug is gezet vertel ik Peije over de omstandigheden waarop ik de vis gehaakt heb. Ik besluit het nogmaals te proberen. Ik begin fors te trappelen en de shad zo hard en lomp als ik kan achter mij aan te vissen. Binnen twee minuten voel ik weer een harde tik, helaas zonder dat er iets blijft hangen. Dit is interessant! Graag zou ik nog even doorgaan maar helaas is de tijd op. Dit is iets om mee te nemen naar het nieuwe jaar. Voor nu heb ik 2011 met een knaller afgesloten.

2011 met een knaller afgesloten

Als ik in de auto naar huis rijd, met de top serious request op de achtergrond, ga ik nog even na wat er de afgelopen weken allemaal gepasseerd is. Fantastische vissen op het grote water, een nieuwe stek en watertype ontdekt met instant waanzinnig succes en net op de valreep een interessante ervaring met een grote dikke snoekbaars die voor een ongewone aasaanbieding ging. Als deze lijn zich voortzet dan kan 2012 wel eens een heel interessant jaar worden. We gaan het zien ............ !

Pieter-Bas Broeckx

Lees ook deel I en deel II van "Nieuw water"