Zaterdag 17 december

Nieuw water

Ik liep al een tijd met het idee om een nieuw watertype te gaan bevissen. Toen ik onlangs weer eens een profiblinker dvdtje zat te kijken werd mijn motivatie dermate geprikkeld dat ik besloot er werk van te maken. Naast mooi kunstaas maken de mannen van profiblinker namelijk ook visfilms. Verwacht echter geen gelikt en snel gemonteerde visfilm. De profiblinker films zijn meer een soort cultfilms. Het komt er grofweg op neer dat de mannen een camera op een statief zetten of in de hand houden en dan gewoon maar gaan vissen. En deze beelden worden zo’n beetje ongemonteerd op een dvd gezet, die dan ongeveer 4 uur duurt. Aan de ene kant taaie kost om doorheen te komen maar aan de andere kant ook zeer leerzaam en interessant! Het mooie is dat deze mannen heel veel rivierplassen bevissen. En dan niet uit een volledig uitgeruste dikke visboot. Nee gewoon vanaf het kantje. Hooguit hebben ze een waadpak aan. Ze vissen dan met een in mijn ogen veel te dikke hengel en met nylon in plaats van gevlochten lijn, maar ze vangen wel. Grote baarzen, dikke snoekbaarzen en kapitale snoeken worden uit mooie vergeten wateren gedrild. Wat daar in Duitsland langs de rivier kan moet hier toch ook kunnen! Ik besluit er werk van te maken!!!

"Op jacht naar de monsters van de vergeten wateren", klinkt goed toch!

Een korte zoektocht in de atlas en op google earth levert mij zo al 10 plassen op die potentie hebben. En het mooie is ze liggen allemaal binnen een half uurtje rijden van huis. Niet alleen de grote plassen die in directe verbinding met de rivier staan en die vaak bekend zijn bij de snoekbaars en snoekvissers onder ons. Maar juist ook de kleinere kolken en oude strangen die in principe afgesloten zijn maar enkele met hoog water in verbinding staan met de rivier zullen met veel interesse bekeken worden. Hoe langer ik bezig ben met de zoektocht, hoe enthousiaster ik wordt. Er moeten toch kapitale baarzen in dit soort vaak vergeten diepe putten liggen.

Al snel heb ik een paar wateren op het oog waar ik mijn zoektocht naar de uiterwaard baarzen wil beginnen. Als Esther in het weekeind aangeeft een lekker stuk te willen wandelen besluit ik dat dit een mooie mogelijkheid is om het aangename met het nuttige te combineren. Ik zeg dat ik wel een mooi gebiedje weet waar we een wandeling kunnen maken, en we zetten koers naar het gebied. Eenmaal aangekomen wordt ik positief verrast. De oevers van dit afgesloten meertje bestaan voor een groot deel uit oud steenpuin en grove kiezels. Ook zijn er een paar plaatsen waar er direct aan de oever een steil talud ligt. Het ruikt hier naar grote baars! Goedgemutst wandelen we verder en komen en later bij het tweede meer. Dit is een stuk groter en staat in directe verbinding met de grote rivier. De oevers zijn hier voornamelijk zandig en lopen geleidelijk af. Misschien niet zo mooi als het eerste meertje maar ook hier zie ik mogelijkheden. Ik weet genoeg. Volgend weekeind ga ik hier eens met een hengel op onderzoek.

Een week later ben ik terug met hengel

Een week later ben ik terug. Met hengel én dagvergunning. Dit soort water is namelijk vaak niet in de grote vergunning opgenomen dus dient hier vaak een vergunning te worden aangeschaft. Zolang de zaken goed geregeld zijn door de desbetreffende vereniging vind ik dit geen enkel probleem. Ik besluit mijn geluk allereerst te beproeven in het steenstort putje (zo heb ik deze nieuwe potentiële stek gedoopt). De eerste worpen maken mij al snel duidelijk dat hier een paar meter water staat. Ik schat zo rond de 5 meter. Maar dit loopt al snel op richting de oever. Als ik een worp van zo’n twintig meter maak kan ik ongeveer tien meter effectief afvissen. Daarna raak ik het talud. Ik sta vol in de wind wat verre worpen en accuraat vissen moeilijk maakt. Maar ik zet stug door, hopende dat ik snel in een ritme kom. Ik maak me geen illusies, dit zal geen makkelijke opgave worden. Dit soort wateren geeft in het warme jaargetijde zijn geheimen niet snel prijs. In de winter wordt dit alleen maar minder. Na anderhalf uur stug gooien is er nog niets gebeurd. Ik besef me dat ik de laatste tijd erg verwend ben geraakt met al die mooie dikke vissen. Dit wordt doorbikkelen en hopen op een aanwijzing die aangeeft dat ik op de goede weg ben. Maar op dit moment is dit zoeken naar een speld in een hooiberg.

Even een pauze nemen om de motivatie wat op te krikken

Ik besluit even pauze te nemen. Dat werkt altijd goed voor de motivatie. Ik ga even zitten en kauw een mars naar binnen. De omgeving is hier verschrikkelijk mooi. Als ik over het water tuur vraag ik me af wat voor geheimen deze put voor me in petto heeft. We gaan het hopelijk meemaken. Na een korte pauze hang ik een verse shad in de spelt onder het motto verandering van spijs doet eten. Langzaamaan kom ik weer in het ritme. Worp binnenvissen, pas opzij, worp binnenvissen etc…. Gaandeweg merk ik dat er wel kleine verschillen in het bodemverloop zijn. Dit kan interessant zijn. Ook haal ik een paar mosselen bovenwater, ook een goed teken. Maar geen teken van vis. Na nogmaals een dik uur en zo’n 100 meter oever verder geef ik het op. Dit gaat nu op deze manier niet lukken. Maar ik zal terug komen.

Een korte wandeling brengt mij bij het tweede meer. Tot mijn verbazing zitten hier een paar mannen te vissen. Nieuwsgierig knoop ik een praatje aan. Ze zitten te feederen op brasem. Maar het is rustig. Als ze mijn materiaal zien wijzen ze naar links. Daar bij dat bosje was net nog een baars aan het jagen, een dikke ook nog. Ik wens de mannen succes en ga eens bij dat bosje kijken. Een lange worp, ik heb nu wind mee, leert me dat het een eind uit de kant behoorlijk wat water staat maar dat er al snel een talud aan komt. Dit maakt effectief vissen moeilijk. Lange worpen gevolgd door een kort stukje binnenvissen waarna het zaakje vrij rap binnengedraaid wordt om te voorkomen dat de shad vastloopt. Op deze manier vis ik een behoorlijk deel van de oever af maar het mag niet baten geen tikje.

Je komt soms merkwaardige zaken tegen tijdens het vissen. Volgens mij was dit ooit een radio

Daar ik behoorlijk aan het afkoelen ben besluit ik eens aan de wandel te gaan. Aan de verre kant van het water ziet het er interessant uit, hier zijn we tijdens de wandeling niet geweest. Na een behoorlijke wandeling kom ik in een mooi hoekje aan. Het ligt net uit de wind en ook de zon begint te schijnen. Ik ga het hier maar eens proberen.

Een veelbelovend hoekje?

Als ik mijn eerste worp inzet zie ik een brasem in de oppervlakte draaien. Kijk er ligt in ieder geval vis. De diepte is ook behoorlijk en ik kan het zaakje tot dicht onder de kant secuur binnenvissen. Een aantal worpen later sta ik lekker te vissen als ik tijdens het optikken weerstand voel. De beweging vloeit over in een aanslag en er is weerstand. Vis! Ik kan het alleen niet goed thuisbrengen. De vis heeft ver aangebeten en het duurt even voor hij onder de kant is. Echt veel weerstand is er niet, enkel loom gebonk. Als ik even later is zilvers zie blinken kan ik het nog niet thuis brengen, huh, is dat een brasem. Jahoor een brasem, maar nu het bizarre de shad, en die is zo klein nog niet zit vol in de bek. Snel schiet ik even een fotootje. Als ik de vis wil pakken lukt me dat niet, een te dikke nek, ik krijg mijn hand er niet omheen. Zal wel aan mijn kleine handjes liggen denk ik. Als ik eens goed naar de shad kijk is de vis door de onderlip gehaakt, van buiten naar binnen zeg maar. Of de vis nu vals gehaakt is of niet vraag ik me af. Het lijkt me sterk dat ie vol voor de shad gegaan is, maar de kans de je een vis vanuit het niets op deze manier haakt is ook nihil. De waarheid zal wel in het midden liggen. Er is in ieder geval iets gevangen. Ik vis nog even door maar er gebeurd verder niets meer.

Toch nog vis. Vals gehaakt of toch erop, we zullen het nooit weten

Als er verder niets meer gebeurd ga ik verder op onderzoek uit. Ik vind nog wat leuke kantjes die het onderzoeken waard zijn maar de wind staat hier zo hard op dat secuur vissen hier nu niet mogelijk is. Daar de horizon donker kleurt van de regenwolken besluit ik dat het wel mooi is geweest. Heelaas geen vis. Dit zou ook wel heel mooi geweest zijn, misschien wel te mooi. Het mag best wat moeite kosten. Ik zal spoedig terug komen maar dan met de bellyboot. Ik heb zo’n vermoeden dat de vis hier wel eens wat dieper kan liggen. Ook kan ik met de bellyboot wat meer inzicht krijgen in het bodemverloop van de plassen.

Wordt absoluut vervolgt!!

Pieter-Bas Broeckx

Lees ook deel II en deel III van "Nieuw water"