Zondag 31 januari

De passieve periode doorbroken

We hebben dit jaar een taaie winter te verduren. Weken lange perioden met vorst en er is in 30 jaar niet zoveel sneeuw in één winter gevallen. Dit heeft natuurlijk zo zijn uitwerking op de visserij. Waar ik eerdere jaren enorm baalde van dergelijk weer en er zodoende enorm onrustig van werd, is het nu anders. Er is een soort gelatenheid over me gekomen. Het kan toch niet dus ik ga me er ook niet druk over maken. Ik houd me op dit moment even met andere dingen bezig zoals het op orde maken van mijn vliegendozen voor komend seizoen. Want zoals jullie misschien wel weten mag ik ook erg graag met een vliegenlat op pad.

Doordat ik zo druk met andere dingen bezig was, was het bijna langs me heengegaan dat er een weekeind gaande was waarop prima te vissen viel! Een mail van vismaat Volkmar schudde me uit mijn passieve toestand wakker. Hij had een dag lopen bikkelen en één vis mogen vangen, dat was echter wel een puntgave snoekbaars van dik in de 90. Toen ik de platen zag begon het ineens te kriebelen. Ik wilde ook wel weer even op pad. Zou mijn haven ijsvrij zijn.. Geen idee eigenlijk. Ik besloot de gok te wagen, als er nog ijs ligt ben ik er in ieder geval even uit geweest.

Als ik de dijk oprijd is het even spannen. Dit is namelijk het punt dat ik het water voor het eerst te zien krijg. En…….ja ijsvrij! Yes! Snel leg ik de laatste meters af. Als ik de steigers oploop zie ik dat de sneeuw hier nog in grote getale aanwezig is. Afgelopen nacht zijn er weer een paar cm gevallen en hier ligt nog een mooi dek.

De steigers zijn met een mooi wit laagje bedekt

Ik ben zo licht mogelijk bepakt op pad gegaan. Één hengeltje, een heuptasje met benodigdheden en een statief. Mijn camera heb ik onder mijn jas op mijn buik hangen om hem warm te houden. Eerdere trips hebben mij geleerd dat anders de batterij erg snel leeg is. De sneeuw ziet er zo mooi uit dat ik besluit even een paar plaatjes te schieten.

De benodigdheden voor een succesvolle havensessie

Mijn absolute topfavorieten voor grote baars!

Het ijs voorlopig terug gedrongen

Ik besluit regelrecht koers te zetten naar mijn havenhotspot van dit jaar. Ik heb deze locatie gevonden tijdens het systematisch afvissen van de haven. Er ligt een klein richeltje in het midden van de havenkom waar de bodem een metertje naar beneden duikt. Ik heb hier de afgelopen maanden al verschillende dikke baarzen omheen weten te foppen en ga ook nu hier mijn geluk beproeven. Doordat het water een tijdlang stil heeft gestaan is de helderheid behoorlijk toegenomen, iets dat mij altijd een goed vertrouwen geeft. Tijdens de eerste worpen is direct die spanning weer terug. Zouden ze er nog liggen. Zullen ze niet te passief zijn na zo’n koude periode. Zitten ze toch misschien dieper. Ik besluit al die vragen te laten voor wat ze zijn en me lekker op het vissen te concentreren. Systematisch worden de worpen geplaatst en geconcentreerd wordt het shadje terug gevist. Ik sta strak te vissen. Heb alles volledig onder controle. Ik heb het sterke gevoel dat als ik zo maar lang genoeg door ga er vanzelf een vis komt.

Als ik na een twintig minuten bij het omhoog tikken van mijn shad meer weerstand voel dan gebruikelijk wordt de optik beweging doorgezet in een zwiep naar achteren. Loom gebonk is het gevolg. Een warm gevoel maakt zich van mij meester. Yess..succes. Langzaam en loom van de kou komt de vis bonkend dichterbij. Op het moment dat de vis bijna onder de top is en omhoog gedirigeerd wordt, wordt deze wakker en begint verwoede pogingen om de bodem te bereiken, echter zonder resultaat. Enige ogenblikken later ligt een kapitale baars in de oppervlakte. Fantastisch. Nu moet er snel gehandeld worden. Het shadje wordt snel uit de hoek van de bek getikt. En mijn camera wordt onder mijn jas vandaan gehaald en in het vooraf ingestelde statief geklikt. Snel worden er wat plaatjes op de zelfontspanner geklikt, waarbij het draaibare lcd scherm van de camera van onschatbare waarde is. Snel wordt de vis nog even langs de hengel gelegd zodat ik het zo nog even na kan meten. Dan mag de schoonheid weer vertrekken. Op mijn knieën op de steiger in de sneeuw zittend laat ik de kolos uit mijn hand de diepte in glijden. Dank je wel fluister ik hem nog even na. Nadat ik de camera weer onder mijn jas heb verstopt pak ik nog even het meetlint uit de tas en houd het langs de hengel, 47 cm. Snel trek ik mijn handschoenen weer aan en kijk voldaan om me heen. Zo mijn dag is weer geslaagd denk ik bij mezelf.

Mijn dag is weer geslaagd

Met een warm gevoel zet ik weer een nieuwe worp in, en nog een, en nog een. Ik sta nu al dik een half uur het richeltje af te gooien en besluit het eens vanaf een andere hoek te proberen. Een smal steigertje tussen twee boten in geeft me de mogelijkheid om de stek vanuit een totaal andere hoek te benaderen. Dat dit succesvol is blijkt na een miniem tikje bij de tweede worp. Ondanks dat de aanbeet nauwelijks waarneembaar is wordt er direct op gereageerd wat toch weer een kromme hengel oplevert. De vis laat zich makkelijk meevoeren en ook onder de top is er niet erg veel verzet. Niet veel later ligt er toch weer een schitterend mooie baars in het oppervlak. Wel niet zo groot als de eerste maar toch zeker weer een veertiger. Kan toch bijna niet gekker. De shad zit voorin de bek. Ik bedenk me maar weer eens hoeveel enorme baarzen ik wel niet aan dit modelletje heb mogen vangen deze winter. Geen ander aasje kan deze aantallen benaderen.

Shadje vol overtuiging genomen

Snel wordt het fotoritueel uitgevoerd. Opvallend zijn de helrode vinnen van deze vis. Als ik de platen schiet bedenkt ik me maar weer eens dat baars toch echt een van de mooiste vissen van onze wateren is. Na de foto’s wordt de vis nog even langs de hengel gehouden waarna deze weer terug mag. Wat een fantastische visdag alweer.

Helrode vinnen

Baars is toch echt een van de mooiste vissen die in onze wateren zwemt

Nog geen uur aan het vissen en nu al twee fantastische vissen. Ik besluit de aandrang om mijn vismaten op de hoogte te stellen te negeren en het moment nog even lekker voor mezelf te houden. Als ik verder vis merk ik dat de koek nu toch echt op is rond het richeltje en besluit systematisch opzoek te gaan naar nieuwe plekken. Er moeten toch meer richeltjes zijn met bijbehorende monsterbaarzen? Er breekt een taaie periode aan. Het volgende uur gebeurd er niets, geen stootje niets. Het deert me echter niet. De buit is eigenlijk al binnen en ik sta heerlijk te vissen. In een soort trans zeg maar. Het constante patroon van inwerpen en geconcentreerd binnenvissen werkt als een soort meditatie en ik ga helemaal op in de visserij. Als dan plotseling die aanbeet komt schrik ik me helemaal rot. Gelukkig weet ik nog wel de haak te zetten. Onderwater begint iets oncontroleerbaar te bokken. De vis schiet van links naar rechts en is moeilijk goed te volgen. Ik kan de klappen niet opvangen zoals ik wil en de slip staat eigenlijk net iets te strak. Waar ik dan ook bang voor ben gebeurd enige ogenblikken later. De vis schiet los…kak! Tja, eigen schuld. Zo zie je maar dat je voor de kleinste foutjes afgestraft kan worden. Ik besluit de wijze les goed te onthouden en stel mijn slip wat losser in. Dit zal me niet nog een keer gebeuren. Vol goede moet plaats ik nog enkele worpen richting plaats des onheils maar ik kan geen andere rover meer foppen op dit stuk.

Collega visser en visvinder

Als ik eens om me heen kijk zie ik een stuk verderop een fuut. Futen zijn altijd goede vissers en prima visvinders. Ik besluit eens te gaan kijken of mijn collega een mooie school aasvis heeft gelokaliseerd. Als ik de futenplek nader zie ik de vogel weer bovenkomen met een visje in zijn snavel. Kijk dat bied hoge verwachtingen. Vol goede moed begin ik de plek uit te kammen. Als niet lang daarna een droge tik krijg ben ik wel voorbereid. Wederom begint er een vis oncontroleerbaar te schokken en volgen er korte runs. Nu weet ik de vluchtpogingen echter goed te pareren en kan ik de klappen goed opvangen. Al snel wordt duidelijk dat het hier om een zware vis gaat en ik zal mijn tijd moeten nemen met mijn lichte materiaal. Een stevig spelletje touwtrekken volgt waarbij ik meerdere malen mijn hengeltop diep in het water moet steken om te voorkomen dat de lijn achter obstakels blijft hangen. Maar na verloop van tijd wordt het verzet zwakker en langzaam maar zeker komt de vis dichterbij. Na een laatste vluchtpoging de diepte in is ineens het verzet gebroken en komt een heuse duikboot in zicht. Een dikke havensnoek! In een vloeiende beweging pak ik de vis uit het water. Wat een gewicht. Doordat de vis zo inmens dik is, lijkt ie veel groter dan ie uiteindelijk is. Ik houd de vis langs de hengel waarna ik kan opmaken dat de lengte zo rond de 90 cm ligt. Snel worden een paar foto’s geschoten waarna de vis weer de diepte in zwemt, mij met een goed gevoel en een lamme arm achterlatend. Ik gedachte bedank ik de fuut voor de tip.

Beste boomstam

Helemaal in de wolken wordt een nieuwe worp ingezet maar veel tijd om na te genieten wordt me niet gegund. Ik heb de shad nog geen drie sprongen laten maken of er rost weer een vis op. Wat een aanbeet zeg. Zwaar verzet aan de andere kant van de lijn maar de runs blijven uit. Het karakteristieke gebonk duidt wederom op een baarsgigant. Iets wat enkele ogenblikken later bevestigd. Wederom ligt er een schitterende vis voor me. Ook deze gigant mag na de gebruikelijke rituelen weer zwemmen.

Wat een aanbeet zeg..

Als ik weer verder vis realiseer ik me ineens dat ik het nog helemaal niet koud heb gehad! Er staat een lekker zonnetje en de wind is zo goed als afwezig waardoor ik het zelfs een beetje behaaglijk heb. Dit is iets dat ik de laatste maanden zelden heb mogen ervaren tijdens het vissen. Genietend van de zon vis ik nog even verder. Maar ik moet er toch een eind aan gaan breien. Ik had gezegd dat ik een paar uurtjes ging vissen en ben nu toch al een halve dag op pad. Als ik even later nog een klein snoekje weet te foppen vind ik het een gepaste afsluiting. Niets mooiers dan afsluiten met een vis.

Terwijl ik terugloop naar de auto bedenkt ik me dat het virus weer behoorlijk is aangewakkerd. Ik zit me alweer te bedenken wanneer de volgende mogelijkheid tot een potje vissen zich aandient. De passieve periode is weer doorbroken, en dat als gevolg van één foto. Daarom zeg ik nogmaals bedankt Volkmar!

Pieter-Bas Broeckx