Woensdag 3 februari

Hoge verwachtingen

Vissen is er de laatste tijd maar weinig van gekomen. De hele maand januari zelfs niet! De kou als oorzaak? Nee, echt niet. Puur de drukte rondom mijn afstuderen. Nadat ik samen met Tom Dieleman een middagje de polder in ben gedoken op zoek naar snoek, speculeren we op de terugweg naar huis over een bellyboatsessie. Echter kunnen we geen datum inplannen. Als ik op dinsdagavond mijn spullen klaar heb voor een visdag hier in de buurt, wrijf ik in mijn handen. Eindelijk weer eens het water op. Na middernacht gaat mijn gsm. Een sms van Tom: "Ik weet dat je morgen al plannen hebt hier in de buurt, maar als je zin hebt kun je met me meerijden naar groter water verder weg!?" Geen moment twijfel ik. De verwachtingen van deze sessie zijn hoog. We gaan morgen dikke baarzen en snoekbaarzen vangen!

Tom staat op tijd voor de deur. We willen met zonsopkomst beginnen. Gezien we nog een stuk moeten rijden is het erg vroeg. Voor Tom zeker. Zijn laatste sms vannacht verstuurde hij om 3:00h, fanatiekeling. Het vriest, niet heel hard. Toch hard genoeg om verschillende polderwegen op onze route te voorzien van een film ijs. We moeten dan ook een aantal keer flink vaart minderen om er geen fatale slippartij van te maken. Eenmaal aangekomen bij de eerste stek zijn we tevreden over de hoeveelheid daglicht. In alle rust kunnen we ons bellyboatmateriaal optuigen. Het bevroren gras kraakt onder onze laarzen van de waadpakken als we de dijk oversteken. De sfeer is prachtig, een mooie opkomende winterse zonnegloed.

De dag begint vroeg en winters mooi

De bellyboaten gaan te water. Eerst Tom en even later ik. Snel begeven we ons boven diep water. Wat is diep? Beneden de tien meter zullen we maar zeggen. In januari heeft Tom alleen en samen met Thijs de Groote een mooi aantal hele dikke baarzen mogen vangen op ondiep water. In december heb ik daar zelf nog van mogen genieten. Vandaag willen we weer dezelfde strategie toepassen. Even verticalen we op het diepere water, maar met vlugge vaart richting het ondiepe. We kennen het hier, dus de draai is snel gevonden. Het water staat echter wel erg hoog. Herkenningspunten in de oeverzone zijn bijna allemaal weg. Promt stuit ik dan ook op een strekdam. Kraakhelder water, de stenen begroeid met driehoeksmosseltjes zie je dan ook goed liggen. Die moeten uit de buurt blijven van mijn bellyboat, wegwezen.

We naderen de stekken waar we het op voorzien hebben. Tom legt uit wat de vorige keer zo goed werkte. Zelf lig ik altijd een heel stuk bovenop het talud. Tom gaf aan wat dieper te liggen met de bellyboat en het kunstaas een heel eind het ondiepe op te gooien. Zo vis je meerdere waterdieptes af wat natuurlijk interessant is. We gaan het zien wat de vis op gaat leveren vandaag, actie!

De lijnen gaan uit

Het blijft merkwaardig dat er met deze temperaturen gewoon vanuit de bellyboat gevist wordt. Stervenskoud en volgens veel buitenstaanders zelfs onverantwoord. Toch doen we er lekker aan mee, we hebben immers alles over voor onze hobby. Ondanks dat het al kouder is geweest deze maand, heb ik het idee dat de gevoelstemperatuur door de hoge luchtvochtigheid en de ijzige wind voor erg barre omstandigheden zorgen nu. Flink bikkelen dus!

Veel organismen draaien in de winter op een laag pitje. Ganzen en andere trekvogels lijken zich hier echter niets van aan te trekken. In het hogere noorden is het moeilijk om voedsel te vinden, dus komen ze maar langs ons gevlogen. Ondanks de kou toch bergen energie om grote afstanden te overbruggen. Ik doe het ze niet na. De vissen vandaag lijken vooralsnog geen trek te hebben. Zo nu en dan verschijnt er een signaal, maar het zijn er geen die actief lijken te zijn. Mijn nieuwe Lucky Craft baitcaster blijft stijfjes in de steun staan. De Signature Troller 2.20 van Henk Simonsz krijgt meer actie. Niet van vis nee, maar van de met driehoeksmosseltjes begroeide stenen. Je zit veel vast, maar het zijn dondersgoede stekken. Althans, meestal ...

Ontzettend veel ganzen in de weer vandaag

Een nieuw speeltje

... Waarom zouden ze het vandaag niet doen? We vragen het ons echt af. Eigenlijk is alles goed. Zon en een stevige kabbel op het water zijn in de regel altijd goed geweest op deze stek. Wellicht dat het de aanhoudende kou is. Grote kans, echter sluiten we het voorlopig nog even uit. We trappelen even naar de kant om daar wat op te warmen. Tom trekt een sprintje. Ik open de thermos met soep en koffie. Even de benen strekken en wat eten om op te warmen en aan te sterken. De kou vreet energie. Iets wat naar mijn inziens nog vaak onderschat wordt. Goed eten tijdens een visdag in de kou is belangrijk voor je lijf. Als we weer opgewarmd zijn gaan we terug in het water. Nog altijd pinnen we ons vast op het ondiepe gedeelte van het water. De aanbeten blijven helaas wederom uit. Zelf snij ik wat dieper water aan. Werpend, maar ook verticaal onder de top. Het lijkt niets uit te maken. Ook Tom begrijpt er geen jota van. Ik grijp naar een relatief grotere shad. Misschien willen ze dit hebben. Met grof geweld zet ik de shad bijna op de kant. Onbesuisd wordt de shad terug gevist. Bijna bij de boot is daar dan die onverwachte dreun. Knetterhard knalt er een vis op de grotere shad. Adrenaline ten top, dit had ik niet verwacht. Ook Tom staat er van te kijken. Er is dus zeker wel vis aanwezig. Het gewicht verklapt al dat het geen baars is. De weerstand die de vis biedt is typerend voor een snoekbaars. Even later mag ik dan ook poseren met mijn vangst. Wat een verrassing!

Ineens was daar die aanbeet

Niet de minste snoekbaars!

Eindelijk die glimlach, ook vismaat Tom is tevreden

Na het terugzetten van de vangst wordt er met het teruggewonnen vertrouwen verder gevist. Mooi om te zien dat na een dergelijke vangst nieuw leven in de brouwerij brengt. Nu maar hopen dat de vissen daar ook zo over denken. Spijtig genoeg lijkt er geen verandering in de stilte te komen. Kleine kans dat die snoekbaars alleen is geweest. Grote kans dat ze vandaag gewoon erg moeilijk te vangen zijn. Tom wil kosten wat het kost ook hier zijn vis vangen. Het ziet er helaas naar uit dat het vandaag nog wel eens erg moeilijk zou worden om nog vis bij te vangen. Ik trappel nog eens naar de kant om te wateren en even de benen te strekken.

De stekelridders in het water op de achtergrond laten ons vandaag in de steek

Wat we verder ook proberen. Het blijft bij die ene snoekbaars. Een hele mooie vangst overigens, maar voor één vis rijden we niet helemaal naar hier. Ik ben het dan ook met Tom eens om snel te verkassen om nog iets van de dag te kunnen maken. Niet heel veel later belanden we in een jachthaven grenzend aan het grote water. Sessies voorgaande jaren geven aan dat er in februari vis moet liggen in deze haven. Vol vertrouwen gaan we dan ook te werk. Kleine shads, grote shads, werpend, verticalend ... het werkt allemaal niet. Wat is er aan de hand vandaag. Het moet wel dat de vissen hun bek stijfdicht houden op dit moment. We balen als een stekker, maar geven nog niet op.

Op open water niet en tussen de jachten ook niet

Hier kun je niet omheen, vis genoeg in de haven

Tegen vijf uur in de avond is daar het signaal van Tom dat hij niet langer in deze haven wil blijven liggen, het heeft geen zin. Wederom sluit ik me er bij aan. We verkassen, maar niet ver. Enkeltje de haven uit, terug zoeken we de vis op het open water. Geen slechte keuze. Tom gooit de kanten uit. Ik zoek het eens wat dieper op. Signalen te over. Vlug vang ik dan ook een snoekbaars en een tweede aanbeet volgt. Ook Tom doet vrolijk mee. De vis komt in de avond ineens los. De eerste vis voor Tom is geen snoekbaars, maar een mooie baars. Gevangen met de Toad van Sizmic. Eindelijk ook een baars op de teller!

De keuze van Tom resulteert in een vette baars!

Ook voor Tom eindelijk die vangst

Werpend met fijn kunstaas worden er nog drie snoekbaarzen bijgevangen. Eén voor Tom en twee voor mij. Eén moment levert een mooie dubbelvangst op. Tot ver na het invallen van de duisternis dobberen we nog op het water met de hoop nog meer bij te vangen. Het blijft bij de hierboven genoemde vangsten. Het is tijd om naar huis te gaan. De dag wordt zo door deze avond nog een beetje goed gemaakt. Zonder visvangst naar huis gaan kan ik thuis niet verkopen, legt Tom uit.

In de schemering komen de snoekbaarzen ineens van de grond

Dit slag snoekbaars was even goed te vangen

De laatste nachtkijker van de dag

Volledig uitgevist zitten we in de auto op de terugweg naar huis. Zo'n dag in de kou is altijd slopend. Eenmaal thuis bedank ik Tom voor de gezellige visdag. Snel doen we dit een keer over, maar dan op een andere stek. Een bezoek aan Hengelsport De Kock later deze week vertelde ons dat er op deze dag lang niet overal slecht gevangen werd. Zelfs op hetzelfde water wist een duo ruim het vierdubbele van ons te vangen. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat we echt iets verkeerd hebben gedaan, maar dat laten we maar even in het midden ... tot de volgende keer!

Met vriendelijke roofvisgroet,
Bernd van Broekhoven