Dinsdag 28 december

Onderzoek

Denk eens na over de stekken waar je gaat vissen. Dat kunnen op de volgende manier twee verschillende soorten stekken zijn. Je hebt stekken die je hebt leren kennen omdat anderen daar goede woorden over hadden, waarna je er eens naartoe bent gegaan. Maar je hebt ook stekken die je helemaal op eigen houtje hebt leren kennen. In mijn beleving zijn de stekken die je op eigen houtje hebt leren kennen de meest fijne stekken om te vissen. Eigenlijk moet je elke visdag even tijd besteden aan een nieuw stukje water, of er een hele dag aan besteden. Een verrijking op zich. Je zal hoe dan ook wel eens plekken tegenkomen die ontzettend tegenvallen. Toch is dat ook een waardevol resultaat!

Normaliter zou ik vandaag met Sanne Ploegaert en Pieter-Bas Broeckx vissen, helaas konden ze er op het laatste moment niet meer bij zijn. Thijs de Groote werd opgebeld en zodoende zit ik nu naast hem in de auto. De kilometers wegdek vliegen voorbij, heerlijk! De wegen liggen goed, vorige week hadden we zo snel niet moeten rijden. Eenmaal in de polder aangekomen minderen we vaart, hier ligt nog wat aangevroren witte zooi. Sneeuw is prachtig, maar in het verkeer heb ik liever kurkdroge omstandigheden. Het was de bedoeling om deze dag te gebruiken voor het verkennen van een paar nog niet beviste stekken. De eerste plek valt gelijk tegen. We wisten dat het een ondiepe stek zou zijn, maar dat we tot ver uit de kant de bodem konden zien was naar ons idee teveel van het goede. De dammetjes die we ook voor ogen hadden om uit te gooien liggen ook in deze extreme ondiepte. Een no-go voor Thijs en ik. We gaan naar een andere stek.

Rens van der Linden blikte in zijn laatste verslag terug naar zijn snoek van 115 centimeter. Een prachtige vangst precies op de rand van een gebied waar ik verder nog niet eerder gevist had. Vanaf dat moment ben ik ook alleen maar nieuwsgieriger geworden naar de stek. Thijs ziet het ook wel zitten om die omgeving verder te gaan verkennen. We gaan ervoor!

We maken gebruik van de plaatselijke trailerhelling die ons in eerste plaats een jachthaven binnen laat gaan. Er ligt nog ijs, geen grote hoeveelheid, maar we moeten de boel wel slopen. Als het net iets dikker was geweest, dan hadden we hier nog een zware dobber aan gehad. Het valt mee, waardoor we vrij snel koers kunnen zetten naar het open water.

IJsbreken

Het weer is lekker rustig. Grauw wel en zeker niet warm. De watertemperatuur is ook schrikbarend koud, dat worden weer zere tenen vandaag. Vrij snel krijg ik een tik naast de houten wal die de jachthaven tegen de meeste golfslag beschermd. Snoekbaarsje waarschijnlijk, die liggen hier wel vaker. Ik probeer er eentje te vangen, maar ze happen niet meer toe. Thijs dobbert iets verder op het water. Al gooiend op zoek. Het eerste uur zien we verder niks meer.

We naderen de plek waar Rens zijn mooie snoekrecord mocht vangen. Altijd interessant, maar het gaat ons nu meer om het gebied wat we naderen. Hoe gaat het er hier onder water naar uitzien? Het talud loopt van drie naar zes meter, een heel mooi stuk. Het deel naar het ondiepe gaat mooi vloeiend naar één meter en eindigt in een mooie rietkant. Naar dieper toe blijft het een hele tijd zes meter, waarna het verder naar dieper vliegt. We kiezen ervoor om het talud uit te vissen. Al vrij snel lukt dat niet meer, het talud verflauwt en gaat over in een ondiepe plaat. In het verslag van 4 december heb je kunnen lezen dat dergelijke platen verdomd goed op kunnen leveren in deze tijd van het jaar. Het gaat niet altijd op, zo is dat vandaag. Aanbeten blijven uit, we krijgen ook niks geforceerd.

In de verte de Haringvlietbrug, de scheiding tussen het Hollands Diep en het Haringvliet

Hoe verder we de stek opgaan, des te dichterbij we bij een hele drukke vaarroute komen. De Volkeraksluizen liggen hier, als visser zijnde kun je het niet maken om in de vaargeul te gaan liggen voor het vangen van je visje. De schepen varen sneller dan je denkt, levensgevaarlijk dus. Daarnaast vaart Rijkswaterstaat rond met boten, al zou je iets proberen, dan wordt je zo van het water afgehaald. Met dit in het achterhoofd blijven we mooi een eind van de vaarroute vandaan.

Het ondiepe stuk levert helemaal niks op, het duurt te lang naar ons idee. We zoeken opnieuw het talud op, misschien liggen ze iets dieper. Het duurt even, maar eindelijk is daar weer een aanbeet. Een leuk snoekbaarsje heeft m'n Salt Shaker van de bodem opgeraapt. Actief vissen werkte niet, dus ik sleepte de shad over de bodem. Traag vissen dus, een mooie eerste vangst zo. Wie weet liggen er meer!

Eerste succes van de speurtocht

Wederom, hoe verder we het talud volgen, des te dichter we bij de vaarweg komen. Het wordt ook steeds smaller. Het valt best mee met de scheepvaart nu, maar ik weet zeker dat er momenten zijn dat je hier de golven rond je oren krijgt. Op zich geen probleem, daar je er in de bellyboat nauwelijks last van hebt. Nu verdere aanbeten uitblijven, moeten we een keuze gaan maken. Verder vissen hier zorgt sowieso voor een taaie dag. Daarnaast bevinden we ons dan ook nog eens binnen het imperium van Rijkswaterstaat. We hoeven niet lang na te denken. We gaan verkassen!

Wel of niet doen? We kiezen voor het laatste, we gaan een andere stek de kans geven

Verkassen kan ook weer op twee manieren. Ga je naar een bekende stek, of verken je opnieuw een ander stuk water. Thijs stelt voor om stromend water op te zoeken. De laatste weken heeft hij erg veel mooie baarzen gevangen daar, vandaag moet het ook lukken! Eenmaal onderweg begint het vies te regenen. Via de sms vraag ik aan m'n vriendin Anika of ze even op de buienradar kan kijken. "Buien uit het westen, pas om drie uur droog", zijn we lekker mee. De wind komt overigens uit het zuidoosten, bijzonder weer dat de buien tegen de onderste windstroom ingaan. Voordat we ons in de regen gaan gooien vinden we het een goed plan om een frieterie in te duiken. Lekker eten!

Als we klaar zijn met eten regent het nog steeds, maar het lijkt lichter te worden. Uiteindelijk aangekomen op de visplek oogt het aardig droog. Lang hebben we niet meer te vissen, het is alweer drie uur in de middag. Voordat we het water in kunnen moeten we nog een eindje door het boeren land stappen.

Stappen door de sneeuwresten van de afgelopen weken

Er staat een goede stroming, hier moeten we wel wat kunnen halen. Het tegenovergestelde blijkt. Los van een paar flauwe aanbeten, krijgen we geen actie van rovers. Wel liggen er een berg brasems op de stek. Ik vang er dan ook nog eentje met de haakpunt in zijn rugvin. Een vermakelijke dril, maar hier komen we niet voor natuurlijk. Rond vijf uur is het klaar. Het wordt donker en ook een heel stuk kouder!

Voor vandaag gaat het over, 2 januari een nieuwe kans!

In de auto terug naar huis bespreken we een nieuwe visdag. 2 januari gaan we het opnieuw proberen. Ander water waarschijnlijk en met een paar vissermannen meer. Voor nu de allerbeste wensen in het nieuwe jaar en moge er maar veel mooie dikke baarzen gevangen worden. Tot volgend jaar!

Vriendelijke baarsgroet,
Bernd van Broekhoven