Zondag 20 september
Keihard werken
Het is weeral even geleden dat ik een stevige dag op of langs het water geweest ben. Sinds ik terug ben van vakantie zijn er nog wel een paar momenten geweest dat er even een uurtje aan het kanaal hier gegooid werd, maar steeds zonder al te veel succes. Ik wil weer eens een hele dag op pad, of in ieder geval lekker vroeg beginnen. Waarom doet hij dat dan niet, zul je jezelf wel afvragen. Ik weet het niet. Het komt er de laatste tijd gewoon moeilijk van. Ondanks dat mijn weekenden nu vrij zijn van werk heb ik nog niet veel vooruitgang geboekt als het gaat om mooie vismomenten. Ik moet gewoon weer eens wat gaan inplannen.
Vorige week kreeg ik een sms’je van Luc Coppens. Zaterdagavond laat, ik zat in Bergen op Zoom bij de Griek met Anika en had me niet voorgenomen om vroeg naar huis te gaan. “Ga je mee vissen morgen? Mijn maat zegt zojuist af!” Het kriebelt enorm, maar morgenochtend lig ik hoogstwaarschijnlijk nog moe in bed, plus dat we hebben afgesproken met familie. Dat wordt hem dus niet. Enkele dagen later sms ik Luc of hij de zondag er op niet vissen kan? Deal, afgesproken!
Het is zondag 20 september zeven uur in de morgen als ik bij Luc voor de deur sta. De handen worden geschud. Eindelijk, het is weer veel te lang geleden dat we een dag gevist hebben. In de auto onderweg naar de trailerhelling kletsen we bij over al het geen wat gepasseerd is de laatste maanden. We zijn weer helemaal up to date als de visdag op het water beginnen kan.
Als fraaie Lund van Luc in het water ligt maken we eerst nog even wat spulletjes gereed. Hengels optuigen, knopen leggen, kunstaas gereed, klaar voor de start. De motor wordt aangeslingerd en daar gaan we dan!
De laatste knoopjes worden nog even gelegd voordat we wegvaren uit de haven
We bevinden ons nu op het Haringvliet. Een prachtig water waar grote baarzen en snoekbaarzen gevangen kunnen worden. Echter willen we de morgen besteden aan een andere vissoort. De roofblei. Al enkele malen had Luc het hier geprobeerd, maar steeds zonder al te veel succes. Vandaag wilt hij het graag nog een keer proberen. Echt mijn favoriete bezigheid is het niet, maar het is altijd leuk om zo’n zilveren pijl te mogen vangen. Vooral de aanbeten vind ik prachtig!
Onderweg in de auto was het nog erg mistig. Nu de zon alweer even boven de horizon staat is de mist voor een groot deel opgeklaard. Toch hangen er nog enkele banken boven het water. Met de zon als tegenlicht zorgt dat voor enkele mooie platen. Het is nog lekker rustig op het water, al lijkt de wind al behoorlijk aangetrokken te zijn vergeleken met wat de weermannen hebben afgegeven. Als dat maar goed gaat.
Schitterend begin van de dag
Vlak voordat we aankomen bij de stek waar we het op roofblei willen proberen stopt Luc de boot. Hij wijst naar een hele mooie plaatrand waar flink wat waterplanten staan. Tijdens een vorige sessie volgde er een hele dikke snoek achter zijn baarsplugje vertelde hij. Zodoende had hij een jerkbaithengel meegenomen met een mooie firetiger glyder van een Zweeds merk. Hier op deze plek zouden we dus kans moeten maken op zeker één of meerdere snoeken. In het heldere water zie je de waterplanten mooi liggen. Het is niet heel druk bezet wat er voor zorgde dat je er mooi tussendoor kon vissen. Met de polaroidbrillen volgen we ons kunstaas. Zelf vis ik met een Sammy in het oppervlak en Luc laat zijn glyder van links naar rechts schieten. Na enkele ogenblikken was het al raak op de jerkbait van Luc. Vol in het zicht knalt er een dikke snoek in het oppervlak op zijn kunstaas. De hengel staat volledig krom als de eerste weerstand van beide kanten gegeven wordt. De snoek draait door het water en slaat met zijn kop. Vervolgens valt de spanning weg, de snoek heeft het kunstaas kunnen lossen. Een kreet van frustratie gaat door de boot heen, verdorie! Dit was een erg mooie snoek. Ruim 90 cm of misschien wel 110 cm, we zullen er nooit achter komen, de snoek laat zich verder niet meer zien.
De locatie wordt snel vastgelegd
Na het zien van deze grote snoek geven we het niet snel op. We blijven gooien. Diverse malen gooien we de plaatrand met de waterplanten volledig uit. Op een gegeven moment heb ik het wel gezien met het binnendraaien van mijn kunstaas. De shadhengel komt tevoorschijn en een mooie shad met schoepstaart in een felle kleur wordt te water gelaten. Deze stek is voor iedere rover een schitterende plek, dus een mooie baars of snoekbaars moet hier ook zeker te vangen zijn. Het blijft verdacht stil onder water. Na een goed uur houden we het hier dan ook voor gezien. De enige kans die we gekregen hebben op vis ging aan onze neus voorbij, al kun je er natuurlijk niks aan doen dat zo'n snoek losschiet. Pech in dit geval. De jerkbaitstok van Luc wordt opgeborgen, tijd voor het lichtere werk nu.
Klaar voor de roofblei
De kleine plugjes komen tevoorschijn, wat een mooi kunstaas hebben ze tegenwoordig toch. Teveel eigenlijk om alles te hebben in je kunstaasdozen. Zelf heb ik dit seizoen wat pluggen van Megabass en Illex aangeschaft voor de visserij op zeebaars welke zich ook prima lenen voor de visserij op roofblei. Ze kunnen lekker snel binnengevist worden, zonder dat ze gaan tollen of iets in die geest. Vaak ook met een loodverzwaring achterin het lijfje, dus ze gooien nog eens als een kogel ook. Ook Luc had mooi spul bij zich, onder andere enkele mooie exemplaren van Lucky Craft. De precieze modellen weet ik niet meer, maar als je naar het plugje hier boven kijkt zie je dat het gaat om toppertjes. Hoe goed het kunstaas ook is, hoe lekker ze ook gooien, er moeten natuurlijk wel rovers zijn die het kunstaas pakken. De activiteit op het water is ontzettend schraal. In het oppervlak zien we niks. Zelfs geen brasems of windes die eens boven komen kijken. De dieptemeter laat zeer weinig signalen zien. Totale stilte en dat terwijl het weer best interessant is. Een flinke bries met een zonnetje afgewisseld door wolkenpartijen. Het water is inmiddels ook enkele graden afgekoeld. Er moet toch iets te vangen zijn! Diverse kantjes worden mooi uitgegooid. Diep, ondiep, snel, langzaam, het maakt niks uit. Ze willen hier niet vandaag. De hengels worden neergelegd en de boterhammen komen tevoorschijn. Even pauzeren, mijn armen en handen protesteren van al dat draaien, dus het is wel even lekker.
De hengels gaan even neer
Luc begrijpt er net als ik niks van. We hadden al lang vis moeten hebben op de manier waarop we bezig zijn. Het roofbleien laten we zitten, dit wordt niks. De shadhengels komen weer tevoorschijn. Lang en kort, werpend en verticaal met de shad moet er toch wel iets te vangen zijn. We laten ons mooi meedriften met de wind. Met de fronttroller wordt er wat bijgestuurd als er wordt afgeweken van het talud. Verschillende hotspots gaan volledig aanbeetloos voorbij. We fronsen een keer, krabben op ons achterhoofd en achter de oren. Wat is er aan de hand? Waarom laat er geen enkele vis iets van zich horen? We kunnen er geen touw aan vastknopen. De dag is nog niet voorbij. Er kan nog van alles geprobeerd worden, maar het wordt in ieder geval keihard werken voor een visje vandaag.
Wellicht dat trollen de sleuten is?
We hebben nog niet getrold vandaag. Wellicht dat er op deze manier iets te vangen valt. Verschillende stukken water worden op deze manier afgevist. Maar wederom zonder succes. We naderen een collega-visser. Duitsers geloof ik, ook zij gebaren vanaf een afstandje dat ze nog niks hebben kunnen vangen. Het is ongelofelijk taai. De geringe hoeveelheid visboten spreekt eigenlijk voor zich, er zal al even moeilijk vis gevangen worden. Als het zo door gaat vandaag zijn we vroeg thuis.
De wind trekt aan, aan de hoeveelheid zeilboten is dan ook te zien dat deze watergebruikers het ontzettend naar hun zin hebben. Prima weer zo. We varen nog naar een plek waar het goed zou moeten zijn voor baars. Trollend en werpend met pluggen is het hier altijd raak zegt Luc. Op hoop van zege gaan we dan ook te werk. Zowel werpend als slepend met pluggen blijft het stil. Ook van de shads moeten ze niks weten. Ik kan niet geloven dat de vis er niet ligt. Ze moeten er gewoon zijn, maar ze vertikken het om die bek open te doen. Forceren kan niet, ik zo ook niet weten hoe. Misschien met aasvisjes? Maar die hebben we niet bij ons, wat nu? Er is nog één ding wat we nog niet geprobeerd hebben. Verticalen op iets dieper water. We hebben nu steeds boven de 5 meter gevist. Luc stuurt de boot naar een plek toe waar ondieper water wordt opgevolgd door een mooi talud naar 10 meter. De enthousiaste blik van Luc als hij naar de dieptemeter kijkt wijst er op dat hij iets gezien heeft. Hij toont de signalen, duidelijk snoekbaars los van de bodem. Deze moeten kunnen bijten!
De verticaalstokken worden in de hand genomen, verschillende shads worden klaargelegd waarvan één gemonteerd op de speld. Vissen maar! Luc laat de boot weer met de wind meedriften. Ondanks het bijsturen met de backtroller gaat de boot erg hard wat het moeilijk maakt om de shad goed aan de grond te houden. Een zwaardere kop, 18 gram, geeft net genoeg controle. Na een mooie dropoff wordt de shad opgevangen door een rover wat resulteerde in een mooie knal. Ik zet de haak en voel vis. Het voelt bijna onwennig, na ruim 7 uur gevist te hebben is daar eindelijk die eerste aanbeet voor mij. Het is geen joekel, even protesteert de vis wat mij aan een mooie baars doet denken. Het is echter een leuke snoekbaars. De saltshaker in het kleurtje ice is de vanger, mooi zo! Misschien dat deze eerste vangst de aankondiging is van nog een mooi rijtje vangsten.
Blij met die eerste vangst!
Mooi gekleurde snoekbaars
Ook Luc doet het goed dat er eindelijk vis in de boot is. We proberen het dan ook nog verschillende malen op dit talud, maar verdere vangsten blijven uit. Naar mate de tijd verder strekt, wordt de wind ook steeds harder. De golfhoogte en -frequentie neemt toe wat het vrijwel onmogelijk maakt om nog relaxed te vissen. Het water slaat bij elke golf achterin de boot. We hebben geen zin om onnodig nat te worden. Het lijkt er op dat de dag op deze manier in het water gaat vallen. We zetten onze laatste zinnen voor vandaag op een plek in de luwte.
Onderweg naar de laatste plek voor vandaag worden we geconfronteerd met de golfslag
In de luwte liggen we lekker rustig, maar het duurt niet lang voordat we het ook hier voor gezien houden. Het talud hier is wel erg stijl, plus dat de dieptemeter geen enkel teken van leven laat zien. De hele dag hebben we hard moeten werken. Veel gooien, veel proberen en vooral doorzetten. Eén snoekbaars is wat dat betreft een magere beloning. Erg veel zin om de dag vol te maken hebben we niet, het zal tevergeefs zijn. We varen naar de haven en traileren daar de boot. Met de avond voor de deur zijn we lekker vroeg thuis, ook wel eens lekker. Ondanks de slechte vangst is het toch altijd weer een geruststelling het idee te hebben dat we goed zijn bezig geweest. Deze dagen zitten er nu eenmaal tussen. Niks aan te doen. Je kunt alleen maar hopen dat het de volgende keer beter gaat zijn. Deze volgende keer zal voor mij snel komen. Niet komend weekend maar 2 oktober. Dan ga ik samen met Thijs de Groote, Georges de Bruyckere en Luc van Litsenborg opnieuw het Haringvliet op om het te proberen.
Met vriendelijke roofvisgroet,
Bernd van Broekhoven
