Maandag 5 oktober
Right place right time
Het was alweer een tijd geleden dat ik met Michiel op pad ben geweest. Tijdens een belletje komen we tot een plan. We zullen een paar uurtjes na het werk gaan vissen. Vlak bij mijn werk stroomt een van de grote rivieren en in het verleden heb ik daar bij tijd en wijlen mooie vangsten mogen beleven. Je hebt daar een jachthaventje een pontje en een paar interessante kribben vlak na elkaar op loopafstand liggen. Prima speelterrein voor een paar uurtjes visplezier.
Aan het eind van de middag treffen we elkaar. We besluiten als eerste de haven te gaan verkennen. Doordat het water zo verschrikkelijk laag staat zijn de ondiepe uithoeken van de haven deels droog gevallen. Grote keien bezaait met driehoeksmosseltjes liggen droog. De mosseltjes kunnen dit niet hebben en zijn massaal aan het vergaan. Iets dat een eigenaardige lucht verspreid. Een soort sterke weeïge riviergeur zeg maar.
We besluiten het systematisch aan te pakken en achterin de haven te beginnen en langzaamaan onze weg naar de monding af te vissen. De goed uitziende hoekjes worden uitgepeuterd en de altijd interessante randjes tussen wal en schip worden met diverse soorten rubber bestookt. Het mag echter niet baten, de vis wil nog niet echt meewerken. Na een kwartiertje veranderd Michiel van techniek, het rubber wordt vervangen door een dieplopend plugje en al lopend langs de kademuur wordt het plugje strak langs de muur getrold. Dit blijkt een gouden zet want voordat Michiel bij het eind van de kademuur is aangekomen, springt zijn hengel krom. Een mooie dikke baars heeft zich vergist. Snel wordt deze havenridder even op de foto gezet waarna deze weer statig en met geheven rugvin de diepte inzwemt. De kop is er af. Op het tweede tochtje is het weer raak voor Michiel, op bijna dezelfde plek wordt wederom een dikke baars gefopt, zeer vermoedelijk uit hetzelfde schooltje want hij is bijna exact even groot. Als Michiel even later de derde baars land is voor mij de maat vol. Ook ik schakel over op een plugje en begin de haven al waaierend uit te vissen. Dat slepen is echt niet mijn ding, dat ga ik pas doen als alle andere opties niet werken. Maar het mag niet baten, ik kan geen aanbeet forceren. Ook voor Michiel is de pret voorbij en de rust keert weder. Nadat de nodige waaiertjes zijn geworpen en zonder enige interesse van onze gestekelde vrienden weer terug gevist zijn wordt het tijd om van tactiek te veranderen.
De eerste baars is voor Michiel
Het is ons beide opgevallen dat er zich grote hoeveelheden witvis in de haven bevinden. Als we dit beter bekijken blijken het roofbleitjes te zijn. Michiel ziet er wel wat in en haalt een uiterst klein spinnerbaitje tevoorschijn. Eens kijken of ze willen luidt zijn commentaar als ie mijn frons ziet. En warempel een paar worpen later vergrijpt een van de kleine bleitjes zich aan het aasje. Felle rovertjes zijn het. En als er nu al zoveel zitten hoe moet het er dan over een paar jaar uitzien…de toekomst zal het leren.
Felle rovertjes zijn het
We besluiten verder te gaan, eens kijken of er een visje bij het pontje ligt. Tijdens de wandeling vertel ik Michiel over de stek, het is een echte alles of niets stek. Ik heb hier fantastische vangsten mogen beleven maar ook vaak genoeg geen enkele actie gehad. Er ligt een lading stenen voor de veerstoep, dit gaat ongeveer door tot 10 meter uit de oever. Dan volgt een talud richting vaargeul, hier kwamen in het verleden de meeste aanbeten vandaan. Als we bij de veerstoep aankomen begint het uit de loodgrijze lucht zachtjes te miezeren, er staat geen zuchtje wind. Dit is erg prettig, het ontbreken van de wind maakt het mogelijk om ook op afstand zeer nauwkeurig te vissen met lichte loodkopjes. Snel wordt het plugje in de speld vervangen door een shadje. Ik kies voor een wit kopyto relax shadje van 5 cm op een 4.5 grams kopje. Een combinatie die mij al ongelofelijk veel baarzen heeft opgeleverd, hier heb ik een torenhoog vertrouwen in. Al snel zwiepen we onze aasjes richting midden van de rivier en we beginnen geconcentreerd ons aas terug te vissen. Op de eerste worp wordt mijn shadje al na een paar tikken onderschept. Een kleine baars haalt mij van de nul af. Zo snel actie geeft vertrouwen.
Op de eerste worp al een baarsje, dat geeft vertrouwen!
Vol goede moed vissen we door. Een aantal worpen later is het weer raak. Als ik mijn shad versnel en met geheven hengel snel over de steenstort terug vis knalt er een baars op. Terwijl ik mijn vis dril hoor ik de slip van Michiel een kort gierend geluid maken, zzzjjttt.. ook hij staat nu met een kromme hengel. Double hookup (zoals dat zo mooi in Rex Hunt termen heet). Ik heb de eer om met beide vissen op de foto te gaan. Langzaamaan ontstaat er een grijns op ons gezicht. Ze liggen er en ze hebben er zin in. Er volgt een waanzinnig half uur waarbij er bijna elke worp wel actie is. Vaak volgen opgewonden soortgenoten een gehaakte baars helemaal tot aan de kant. Het tellertje loopt bij ons beide behoorlijk door. Allemaal mooie baarzen rond de dertig cm.
Een van de meerdere dubbelvangsten die tijdens het waanzinnige half uur gedaan werden
Als ik wederom mijn shadje versnel om hem over de stenen te vissen wordt deze bruut gestopt. Dit is het afgelopen half uur wel vaker gebeurd maar in plaats van dat de vis meekomt buigt mijn hengel in een diepere curve. Dit is andere koek. In het begin laat de vis zich nog wel meevoeren maar dat is op eens afgelopen en de vis dendert de andere kant op meerdere meters lijn van mijn spoel nemend. Wat gebeurd hier. Voorzichtig probeer ik de vis om de scherpe steenstort van de veerstoep heen te dirigeren iets wat maar met moeite lukt. Langzaam maar zeker komt de vis dichterbij. Dan zie ik waar ik al op hoopte. Een kapitale baars komt langzaam maar zeker dichterbij. Nog eenmaal probeert de vis de stenen te bereiken maar ook deze poging wordt gekeerd. Dan is de strijd gestreden en kan ik de vis landen. Wat een bak, deze gaat zeker de veertig over. Snel wordt het meetlint langs de vis gehouden. 44 cm! Yess! Wat een fantastische vis. Michiel kiekt er de nodige platen van en dan mag de baars weer gaan. Langzaam verdwijnt hij uit het zicht. Het is langzaam harder gaan regenen, maar ik voel er niets van, wat is dit fantastisch!
44 cm rivierbaars, fantastisch!
Riviervis in zijn element
Nu is het michiel zijn beurt. Weer dat korte geluid van zijn slip en een vervaarlijk doorbuigende hengel. Ook hij heeft een forse vis gehaakt. Als ik snel mijn aasje binnenhaal om foto’s van Michiel te gaan schieten klapt er ook bij mij een vis op. Staan we alweer samen vis te drillen, wat een gekkenhuis! Mijn vis een mooie baars is al snel uitgedrild. Als ik de vis land zie ik ook Michiel zijn vis in beeld komen, een mooie snoekbaars. Ditmaal mag Michiel met beide vissen op de foto.
Ook snoekbaars kwam meedoen
Langzaamaan valt de schemering nu in en de aanbeten lopen terug. Nog een keer slaat Michiel goed zijn slag en pakt nog een mooie maatse snoekbaars. Dan is ineens de koek op. Het valt geheel stil. Het geeft niet, het is mooi zo. We zijn geheel voldaan en tevreden. We pakken onze spullen en lopen terug naar de auto. Het was vandaag alles. Wat een fantastische sessie. Ik een krap uurtje hebben we met z’n tweeën meer dan 30 mooie baarzen weten te vangen plus nog enkele bonusvissen. En dat op een maandag middag even na het werk. Zo wil ik wel vaker mijn werkweek beginnen!
Michiel met een mooie maatse glasoog
De volgende middag ben ik weer paraat op de veerstoep. Naarmate de middag vorderde werd ik steeds onrustiger achter mijn bureau. Beelden van harde tikken en stoere baarzen schoten steeds vaker door mijn gedachten. En toen ik uiteindelijk klaar was stond ik binnen no time weer op de plek. Maar wat denk je.. zo goed als het gister was, zo dood was het nu. Ik heb wederom een uur lopen proberen. Verschillende aasjes hebben in de speld gehangen maar het mocht niet baten, een enkel baarsje van net 25 cm liet zich foppen die middag. Ik kan het niet verklaren, dat wil ik ook niet trouwens, dit is ergens wel het mooie en onvoorspelbare van vissen. Het was echt een kwestie van “right place right time”
Pieter-Bas Broeckx
