Vrijdag 23 oktober

Met mijn neus in de boter

Het is vrijdag middag als ik onrustig achter mijn bureau zit op het werk zit. Het is buiten schitterend weer. Geen zuchtje wind en een lekker zonnetje maken het tot een aangename situatie. Het kantoor is grotendeels leeg. De meeste collega’s zijn vrij of al naar huis. Als dan ook nog eens mijn computer vastloopt zie ik dit als een teken en sluit de zaken af. Ik had vanochtend al het vermoeden dat de dag een dergelijke wending zou nemen en heb toen voor de zekerheid mijn hengel en een tasje kunstaas in de auto gelegd. Dat komt nu mooi van pas.

Ik heb in mijn hoofd om een mooie rivierplas te bekijken die ik via google earth heb gespot. Deze plas ligt in directe verbinding met de rivier en er heeft ooit een baksteenfabriek gestaan waardoor er een grote kans is dat de bodem bezaaid ligt met stenen. Iets waar grote baarzen dol op zijn. Als ik naar mijn auto loop begint het ergens te kriebelen. Het pondje waar ik een paar weken geleden zo goed ving ligt vlakbij. Ik besluit daar eerst even te kijken.

Als het pondje wegvaart worden de eerste worpen gemaakt. Helaas volgt er geen reactie. Een kwartier lang vis ik systematisch de veerstoep af. Helaas zonder enig teken van leven. Ik besluit om ook het haventje maar even te bekijken , ben er nu toch. Het begin van de haven ziet er doods uit, geen beweging, geen futen te zien, helemaal niets. Ik besluit naar achter door te lopen om te kijken of er daar meer actie is. De laatste keer lag de vis ook allemaal achterin. Als ik achter in de haven aankom kijk ik vol verwondering rond, het ligt helemaal vol met visjes. Allemaal visbroed van 5 tot 9 cm. Waar ik ook kijk overal ligt vis. Hier moeten toch rovers tussen zitten?

Overal waar ik kijk ligt vis

Snel wordt er een klein shadje in de speld gehangen. Ik kies voor een profiblinker shadje van 5 cm in een natuurlijke kleur. Goud, zilver met een rood staartje. Als ik mijn eerste worp maak en de shad onder gespannen lijn naar de bodem laat zinken voel ik de lijn tussen de visjes door schieten. Het zijn er echt veel! Bij de tweede of derde worp is daar dan de bevestiging van mijn vermoeden, pok! Een baars heeft het shadje onderschept. Het is geen grootse vis maar dat maakt het plezier er niet minder om. De volgende worp levert weer een vis op en de worp erna weer. Sodeju ze liggen opgestapeld. De vissen zijn allemaal van de zelfde maat en klappen lekker hard op de shad. De truc is om de shad met hele kleine sprongetjes binnen te vissen, vlak boven de bodem dus. De teller begint flink te lopen nu. Baars na baars wordt gefopt, als de aanbeten afnemen is het een kwestie van ietsje verderop een worpje maken en het is weer feest. Op een gegeven moment kom ik erachter dat net voorbij de aangemeerde bootjes een klein randje ligt. Op dat randje liggen de baarzen graag. Ik kan er bijna op af tellen, als mijn aasje de rand nadert is het opletten geblazen. Dan moet de aanbeet nu komen denk ik bij mezelf .. POF! En weer een baars die bonkend en mokkend aan oppervlak verschijnt.

Baars na baars wordt gefopt

Een mooie hand vol baars

Het is een wonderlijke visserij. Het is in dit deel van de haven namelijk niet dieper dan anderhalve meter. Het gebeurt niet vaak dat er zo veel baarzen in zo’n ondiep deel van de haven liggen. Verder ligt een drijvend botenhuis. Dit grote gevaarte vormt een ideale habitat voor de baarzen om onder te gaan liggen. Een kort onderhands worpje doet het shadje strak tegen het drijvend huis belanden. Tijdens het afzinken zie ik mijn lijn bewegen, ik hef mijn hengel en de volgende hangt. Dit fenomeen speelt zich hierna nog 8! Ja acht keer achter elkaar af. Ik kan me niet heugen dat ik in 8 worpen 8 vissen ving. De vissen worden allemaal bijgeklikt op de teller. Ik heb me voorgenomen om pas op het venster te kijken als ik gestopt ben maar ik ben reuze benieuwd. Na nog een aantal vissen nemen de aanbeten af en wordt het rustig. Tijd voor een nieuwe stek. Ik loop een paar meter verder en plaats mijn aasje langs een bootje. Na een tikje voel ik iets frummelen. Ik hef mijn hengel die direct in een hoepel springt. Ik zie direct in het ondiepe water de zilveren flits van een snoekbaars, een mooie! De vis geeft een paar flinke stompen en is los, shiiiiit. Ondanks de enorme aantallen reeds gevangen vis baal ik er flink van, dit was toch wel de kers op de taart. Met een ietwat zuur gevoel vis ik verder, hopend op een herkansing.

Naast deze ene snoekbaars liggen ook hier de baarzen opgestapeld en kan ik weer de nodige vangsten bijklikken. Ik ben me wat blij dat ik toch heb besloten eerst hier even een kijkje te nemen en niet direct naar het betreffende grindgat ben gereden, dat moet nog maar even wachten. Het is echt een bijzondere situatie waarin ik verzeild ben geraakt. Deze haven staat namelijk absoluut niet bekend als haven van aantallen,sterker nog, de jaarlijkse winterwitviswedstrijden worden sinds afgelopen jaar niet meer op deze plek gevist doordat men hier amper vis kon vangen. Nu ligt de haven wel vol met vis, hoe het kan, ik heb er geen verklaring voor, en heb daar overigens wel vrede mee! Niet alles hoeft verklaard te worden, sterker nog, ik vind het wel fijn dat deze onverklaarbare dingen er zijn. Dit zorgt in mijn ogen namelijk voor de immer aanwezige uitdaging in de visserij.

Als ook op deze stek de vangsten minderen maak ik een worp de andere kant op. Op het moment dat het shadje de rand, bij het eind van de aangemeerde bootjes, bereikt is daar die bekende mep. TAK! Direct springt mijn hengel krom en realiseer ik mij dat ik een herkansing heb gekregen, dit is de kers op de taart. De snoekbaars is niet te controleren en schiet van links naar rechts onder de bootjes door. Ik moet mijn hengel diep in het water steken om te voorkomen dat de lijn niet ergens achter blijft steken. Gaandeweg wordt de weerstand minder en zijn de vluchtpogingen te stoppen. Een mooie maatse snoekbaars geeft zich over en komt langszij. Ik pak de vis soepel achter de kop beet. Binnen, yess! Als ik de bek open zie ik dat de shad diep genomen is. Die wilde hem echt hebben! Even de tang erbij en het shadje wordt er zo uitgewipt. De camera wordt snel even op het statief gemonteerd en met de zelfontspanner worden een paar kiekjes geschoten. Dan mag ie weer zwemmen.

De kers op de taart

Ongelofelijk wat een sessie. Ik vis nog even door maar met het afnemende licht nemen de aanbeten evenredig af. Een verschijnsel dat zich vaak laat zien in de winter. Als het gaat schemeren gaat in een keer de knop om onder water en houden de baarzen de kaken stijf op elkaar. Een klein voordeel van dit verschijnsel is dat dit het wel makkelijker maakt om te stoppen met vissen. Na een laatste, een allerlaatse en een aller allerlaatste worp is hem mooi geweest.

Als ik naar de auto loop is het tegen zevenen. Nieuwsgierig pak ik de teller uit mijn jaszak, hoeveel zullen het er zijn. Ik heb wel een idee maar toch verbaasd het getal me. Exact 70 vissen! En dat in grofweg 4 uur vissen. Belachelijk gewoon. En allemaal op het zelfde aasje. Wat er niet meer uitziet trouwens. Vol scheuren en gaten en wat eerst een zwart ruggetje was is het nu niet meer. Met een brede grijns rij ik naar huis. Toch een mooie manier om het weekeind te beginnen!!!

Hét aas van de dag, het ruggetje was aan het begin van de sessie nog egaal zwart

Pieter-Bas Broeckx