Zaterdag 10 oktober

Het laatste uur

Je hebt van die dagen dat je gewoon niks verkeerd kunt doen tijdens het vissen. Het tegenovergestelde komt echter ook voor, in de regel misschien ook wel vaker. Van die dagen dat je dus gewoon niks goed kunt doen. Op het moment dat dit gebeurd terwijl je vismaat wel gewoon zijn vissen vangt wordt het moeilijk om je hoofd koel te houden. Mij gebeurde dit deze visdag. Gelukkig ging dit verhaal niet op voor de hele dag. Volhouden en stug doorvissen tot het laatste uur van de dag bleek de redding te zijn.

De laatste twee visdagen heb ik vanuit de boot gevist op het Haringvliet. Dat deze dagen moeilijk waren blijkt wel uit die verslagen. Om deze trend te doorbreken wilde ik sowieso iets anders gaan doen. Geen visserij uit een boot, maar vanuit de bellyboat. Op deze manier kun je veel minder snel van stek verwisselen, maar de stekken die je benaderd kunnen dan ook gelijk subtiel worden uitgevist. Ik wil niet alleen op pad. Bellyboaten doe ik toch het liefst samen met iemand, zeker op groot water. Vismaat Sanne Ploegaert is wel te porren voor zo’n visdag. Ook hij heeft het net als ik druk met de studie. Een dagje vissen tussendoor ziet hij dus wel zitten. Voordat het zover is wachten we de wind af. Spelbreker nummer één laat wederom van zich horen deze week, maar zaterdag lijkt het mee te vallen. Een echte vaste windrichting is er niet, maar we kunnen het beste een stek uitkiezen die bij Zuid of een Zuidwestenwind het meest in de luwte ligt. We zijn er dan ook vrij snel uit om een stek in een kom van het Hollands Diep uit te kiezen. Het Haringvliet is ook mogelijk, maar gezien de vangstberichten willen we het iets verder stroomopwaarts proberen.

Een visdag beginnen doe ik het liefst als het nog een beetje donker is en net begint te schemeren. Ook Sanne is hiervoor, zodoende sta ik erg vroeg bij hem voor de deur. Routinematig worden alle spullen in de auto geruimd. Inmiddels hebben we er al aardig wat sessies opzitten samen, dus de indeling spreekt voor zich, superhandig!

Na een vermakelijke rit op de snelweg arriveren we in het donker op bestemming. Voordat we bij het water komen zien we nog een uil voor de auto wegvliegen en staat er op het grasveld waar de auto komt te staan nog een sperwer te loeren naar kleine vogeltjes in het struikgewas. Ik stop de auto en schijn wat bij om de roofvogel beter te kunnen bekijken. Wat een mooi beest. Niet heel veel later vliegt ie weg, zou ik ook doen.

Tijdens het optuigen van ons visgerij wordt er een lekkere warme bak thee genuttigd. Lekker sterk gezet door Sanne. Hij ging er van uit dat ik nog een lekkere sloot koffie mee zou hebben, maar ik moest hem teleurstellen. De thermoskan is kaduuk, koude koffie valt niet echt in de smaak bij mij, zodoende.

Vroeg beginnen!

Als het eerste daglicht haar intrede doet schuiven we onze opblaasstoelen het water op. Het voelt gelijk erg vertrouwd, wat is dit lang geleden zeg! Zonder ergens bij na te denken beginnen we de kant uit te vissen. Twee meter water onder ons. Met shads wordt er naar de kant gegooid, op zoek naar die vroege superbaars. Ze zijn nog niet wakker. Zeker slowstarters vandaag. Snel bevinden we ons op iets dieper water. Nog steeds wordt de shad naar het ondiepe gegooid. Na een klein half uurtje stoppen we met gooien. We kijken terug naar de plek waar we in het water zijn gegaan. Het kleine haventje laten we op deze manier achter ons, zonder dat we het hebben uitgegooid. Dat kan natuurlijk niet.

Met een boogje stuwen we onze bootjes voort naar de steigers om dar de boel uit te kammen. Zowel diep als ondiep water. Stenen en rietkant, hier moet wat liggen. Eerder dit jaar, maar dan vorig seizoen in de winter, vingen we hier al eerder mooie baarzen en snoekbaarzen. Deze morgen laat echter een andere vis van zich horen. Een slug met beverstaartje van Manns wordt keihard gegrepen nadat ik deze snel en driftig binnen begon te vissen. Ik geloofde in eerste instantie in een dikke vette baars, maar nadat de eerste run wel erg snel verder ging, wist ik al dat het om een snoek ging. Sanne legt de boel vast met zijn camera. Blij met de eerste vangst van vandaag. Het zou misschien ook wel eens de laatste kunnen zijn vandaag ...

De eerste vangst van de dag in aantocht

Mooie snoek op licht materiaal

Als het snoekje de vrijheid voelt is ze gelijk weg. De zwiep van de staart zorgde nog voor een lekkere koude douche, hij ook weer tevreden. Geconcentreerd vissen we de steiger verder uit. Het blijft stil verder. Ook de aangrenzende kademuur en ingang van een sluizencomplex lijken niet voorzien te zijn van stekelridders of snoeken als die van zojuist. We moeten niet te lang blijven liggen, snel verder trappelen. Vers water afvissen! We kiezen weer voor een stuk ondiepe kant. Shads met schoepstaart aan de speld en gooien maar. Net als het stuk oever die we in het begin hebben uitgevist ligt ook hier geen vis. De grillige bodem zorgt er geregeld voor dat de loodkop tussen de stenen komt te zitten. Dit nemen we voor lief. Even naar de plek toetrappelen en dan is de shad zo weer los. Vangsten blijven uit, we gaan snel het open water op. De wind was deze morgen tamelijk gunstig, maar dat is inmiddels weeral veranderd. Het magere tweetje wat er stond is inmiddels een harde zuidwester geworden.

In de oevers vinden we de baarzen niet vandaag, op naar het open water

Sporen van beroepsvissers, de palingfuiken zijn er uit in verband met het vangstverbod

Sanne en ik houden wel van een harde wind. Liever niet natuurlijk, maar als het er staat dan wijken we hier liever niet voor uit. Al eerder hebben we met zwaar weer onwijs mooie momenten meegemaakt. Het is bikkelen, maar je krijgt er wat voor terug ook. Of dat ook vandaag het geval gaat zijn moet nog blijken natuurlijk. Erg optimistisch ben ik nog niet over dit begin. Zeker met de vangstervaringen van de afgelopen weken durf ik nergens op in te zetten. Ik hoopte op die baars in de ondieptes, maar die laten we nu achter ons. Wellicht dat het op dieper water wat gemakkelijker gaat. Dat we snoekbaars gaan tegenkomen staat vast. We bevinden ons nu gewoon op een goede stek daarvoor. Al snel laten we één hengel met shads achterwege. De fireball gaat er aan samen met een klein roofbleitje er op. Dit moet werken!

De fireball op de steunhengel

Meters water vissen we af nu. Talud af, talud op, snel, langzaam, aanbeetloos. We zien veel visboten in de verte heen en weer varen. Het ziet er erg onrustig uit waaruit we mogen concluderen dat niet iedereen vis aan het vangen is. De fireball op de steunhengel doet zijn werk niet goed. Er is geen respons. De fireball gaat er af en ik kies vervolgens voor een slanke shad met weinig lood voorop. Wellicht dat ze iets lekker zweverigs moeten hebben. Ondertussen zie ik dat ook Sanne lekker traag aan het vissen is. Shad optikken en vasthouden waarna deze langzaam weer terug op de bodem wordt gezet. Ineens klinkt daar die langverwachte kreet. JA! Sanne staat met een kromme baitcaster. Dit wordt de eerste stekelridder van vandaag, precies rond het middaguur. Tijdens het drillen omschrijft Sanne de aanbeet. Echt hard, maar dan ook echt keihard. Zonder meer één van de hardste aanbeten die hij ooit heeft mogen incasseren. De morgen is gered nu, ook voor Sanne die eerste vis. Een hele fraai getekende snoekbaars, klasse maat!

Keihard knalde deze snoekbaars op de shad van Sanne

Harde neus

Op de dieptemeter zien we signalen van vis staan. Hier ligt duidelijk vis. Naast alle kunstaashengels hebben we beide ook een hengel voor de pen meegenomen. Nog nooit viste ik met de pen vanuit de bellyboat, maar vandaag gaat de eerste keer zijn. Gelijk succes zou dus mooi zijn. De pennen worden uitgelood, valt niet altijd mee op dieper water. Als de pennen staan worden de kunstaashengels weer gepakt. Tussendoor kun je prima een worpje maken of verticalen. Het duurt niet lang voor de eerste aanbeet een feit is. Twijfelachtig schuift mijn dobber weg. Even wachten, de vis opzoeken door de lijn strak te draaien en vervolgens lekker hangen in de zachte penhengel. Ik sla pontificaal mis. Balen! Verschillende keren zit er vis de knabbelen aan de aasvisjes, maar steeds zet de aanbeet niet goed door. Het lijkt niet te werken. Ook Sanne krijgt geen vis gevangen met de pen. Snel weer verder met kunstaas!

De hele dag bleef het droog op deze stortbui na, die pakte ons lekker mee

Ondertussen zijn er aardig wat visboten onze kant opgekomen. De kant ligt vergeleken met andere plekken aardig uit de wind, hoewel het ook hier erg hard gaat. We zien ze vis vangen, niet veel en ook niet iedereen overigens. Als het bijna twee uur is vind ik het tijd voor een korte middagpauze. We zijn al uren achtereen aan het trappelen, op een gegeven moment houdt het even op natuurlijk. Sanne komt mij achteraan. De boterhammetjes worden genuttigd en net als vanmorgen weer een lekkere bak thee. Sanne wilt weer liever koffie, volgende keer beter, sorry jongen.

Lekker even uitrusten

Als we weer zijn uitgerust kan het water weer worden betreden. Het is nu 14:00 uur en best wel weer eens tijd voor een mooie vangst. Sanne denkt hier hetzelfde over. We gaan dan ook snel aan de slag. De wind is echt weer aanzienlijk toegenomen. Verschillende buien schuiven voorbij, net steeds langs ons heen. De luchten zijn erg mooi. Een genot op zich, maar ondertussen zijn we keihard aan het ploeteren voor die derde vangst. Het laat nog even op zich wachten.

Eén van de weinige zeilers op het water die nog aanwezig waren

Eén van de vele mooie regenbogen

Opnieuw hebben we een stuk ondiepte uitgevist, maar tevergeefs. Ze liggen echt een stuk dieper vandaag. Tussen de acht en de tien meter blijven mooie signalen komen op dit stuk water. Het is opnieuw Sanne die de haak zetten mag. Een snoekbaars van hetzelfde formaat is helemaal over zijn shad heen geschoven. Eindelijk weer actie!

Stuk voor stuk sprokkelen we ze wel bij mekaar

Opnieuw wil ik het hier met de pen proberen, maar ze moeten het niet hebben. De aanbeten komen toch meer op het kunstaas lijkt. Ik bestudeer de techniek van Sanne. Hij heeft inmiddels al twee mooie snoekbaarzen gevangen zonder dat ik een beet op kunstaas gehad heb. Wat doe ik anders, of eerder gezegd: wat doe ik verkeerd? Op die vraag vind ik geen antwoord want de aanbeten blijven op één tikje na uit. Het is wederom Sanne die achtereenvolgens twee mooie aanbeten krijgt. Eén op de fireball en even later één op een shad.

De eerste veertiger duikt vol op een roofbleitje op de fireball

De tweede veertiger vergist zich in de zelf verknipte shad van Sanne, super!

Twee mooie veertiger baarzen. Ontzettend mooi ook hoe hij ze weet te vangen. Natuurlijk ben ik blij voor mijn vismaat, maar de frustratie raast door mijn hoofd. Waarom kan ik nu niks vangen in deze omstandigheden. Ik merk op dat het onrustige gedrag in mijn hoofd niet veel goede invloed heeft op de vangsten. Forceren op deze manier heeft geen zin. Hoofd leeg en stug doorvissen met verstand. Die aanbeet komt wel. En inderdaad, niet veel later kreeg ik een paar tikjes op de fireball. De rover heeft het visje gepakt en zwemt er mee weg. Ik zoek de vis op en sla aan. Al snel voel ik dat het gaat om een kleiner exemplaar.

Een kleine opsteker voor mijn dag

Teleurgesteld ben ik zeker niet, eindelijk weer vis in de hand! Ook Sanne is blij dat er weer een gemeende glimlach verschijnt op mijn gezicht. Dit moeten we vasthouden zo. Ik nog een paar vissen en hij nog een paar vissen en dan trekken we er nog een hele mooie visdag uit. Het zijn allemaal mooie gedachten. De overheersende taaiheid blijft hangen bij mij. De vis laat niet meer van zich horen. Ook Sanne krijgt geen beet meer. Hoe moet ik dan nog een beet kunnen krijgen? Ongelofelijk, wat een mentale domper vandaag. Er moet wel iets heel geks gebeuren om mij hier uit te sleuren.

Tegen een uur of 17:30 ben ik weer toe aan een korte pauze. Ik moet echt heel nodig plassen en de benen strekken. Als dit klusje geklaard is stouw ik weer een felle shad met schoepstaart en een zware loodkop aan de speld. Eens kijken of er in de avond iets in die ondiepte verscholen ligt. Een harde tik volgt als de shad net het water geraakt heeft. Vis! Totaal onverwacht dat de aanbeet is schrik ik me een ongeluk. De vis zwemt in sneltreinvaart mijn kant op. Om de spanning er op te houden moet ik flink draaien aan het reeltje. Pas vlakbij de bellyboat zwemt de vangst de andere kant op. Niet veel later zie ik dat het om een mooie baars gaat. Vol ongeloof dat ook ik eindelijk een dikke baars heb kunnen vangen roep ik Sanne. Ze liggen ondiep!

Vol over de grote shad heen

Prachtige vis!

Ook Sanne is blij. Baars in de ondieptes, daar kwamen we eigenlijk voor. Gelijk gooi ik een tweede keer. Wederom is het raak! Op nog geen één meter water baars, schitterend. Deze vis lost helaas. Ik baal niet, maar gooi gelijk weer in. Het moet niet gekker worden! Weer een mooie beet met een hele fraai getekende baars als resultaat, puntgaaf.

Puntgave baarzen in de ondieptes

In notime ben ik alle frustraties vergeten voor vandaag. Het enige waar ik aan denk is dat we nu het nog licht is zo veel mogelijk met shads naar de kant moeten gooien. Er moet meer uit te halen zijn nu. We vissen snel, erg snel. Op een gegeven moment krijg ik een volger. De baars vliegt pijlsnel voor mijn neus langs de shad heen en knalt er vervolgens nog eens op. Met een korte lijn sla ik aan waarna de baars al spetterend een stukje boven water uitvliegt. Sensatie! Zonder foto gaat de baars weer terug, allemaal kostbare tijd nu. Ook Sanne vangt een baars in de ondiepte en nog eens een dikke ook, geniaal.

Zijn derde baars en tevens derde veertiger van vandaag

Alles met respect weer terug

Ons gevoel bleek juist te zijn dat we nu elke minuut licht moesten benutten. Na de vier dikke baarzen zijn er geen volgelingen meer geweest die nog trek hadden. Het bijtmoment zal over zijn geweest. Wel weet ik nog een mooie snoekbaars te vangen, opnieuw boven één meter water. Heerlijke visserij!

Ook nog een dikke snoekbaars erbij

Zo snel dat het laatste stuk van het verslag verlopen is, zo snel verliep het einde van de dag ook. Uiteindelijk hebben we nog een eindtotaal van elf vissen kunnen behalen. Iets waar zeker ik geen rekening meer mee had gehouden zo tegen de avond. Zo zie je maar dat je op wat voor moment ook altijd scherp moet blijven en misschien wel altijd op die verrassingen moet blijven hopen. Ik deed het vandaag niet, maar gelukkig zocht het mij op. Sanne heeft vandaag gewoon super scherp gevist. Hij zal iets anders gedaan hebben dan ik, maar veel verschil in onze visserij was er niet. Het zal altijd een raadsel blijven, het blijft vissen. De eerste van november vis ik weer vanuit de bellyboat. Weer een stukje verder stroomopwaarts.

Met vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven