Zondag 29 november

Dag twee: de plas op

De volgende ochtend wordt de dag op tijd begonnen. Allereerst wordt flink ontbeten met de restanten van de stampot van gisteravond (zie deel 1 van het verslag). En dit smaakt opperbest! Met goed gevulde magen worden de nog klamme spullen wederom in de auto geladen waarna er koers gezet wordt richting rivierplas. Vandaag gaan we achter de snoekbaarzen aan. De routine van onze frankrijk trip van afgelopen zomer zit er nog goed in en de auto is dan ook zo weer volgeladen. Een korte rit brengt ons naar de rivier.

Als we bij de parkeerplaats komen zie ik tot mijn verbazing dat er al vier auto’s staan. Dit ben ik niet gewend. Snel maar de spullen in orde maken, wellicht zijn het wandelaars. Maar als we even later te water gaan zie ik al snel vier bellybootjes drijven. Hoe is het mogelijk. Ik kom hier nooit mensen tegen en nu drijven er ineens vier bellyboten. Na een korte peddelsessie komen we een aantal enthousiaste gasten tegen die minstens net zo verbaasd zijn dat ze ons hier tegenkomen. Ook zij komen hier nooit andere vissers tegen. Na een kort gesprek komen we tot de conclusies dat we beide de plek graag rustig willen houden. Grappig hoe dat zo kan lopen. Als we onze weg vervolgen naar een interessante hoek om zodoende elkaar niet te veel in de weg te zitten zie ik vanuit mijn ooghoeken een van de kerels een mooie glasoog vangen. Kijk dat geeft moed!

Op de plek aangekomen beginnen we met vissen. Er ligt hier een mooi steil talud. We drijven op 10 meter uit de oever met 8 meter water onder ons. Ik besluit om op 8 meter te gaan vertikalen terwijl Peter worpen richting oever begint te maken. Eens kijken waar ze het t best op doen. Als ik 20 meter heb afgelegd hoor ik positief geroep van mijn vismaat. De eerste heeft zich vergist. Snel peddel ik terug om mijn maat op de plaat te zetten. Een leuk snoekbaarsje heeft zich in de worm vergist.

Wederom opent Peter de score

Als ik van mijn vismaat wegpeddel en het taludje met een shad afspeur kom ik weer niet verder dan 20 meter van mijn vismaat vandaan. Wederom pakt ie een mooie vis. Hij houdt m even omhoog zodat ik het kan bewonderen waarna de vis zijn vrijheid weer terug krijgt. Nu ben ik om, werpen is hier een stuk effectiever. Ik peddel terug naar waar mijn maat vist en begin ook te werpen. Toch is het wederom Peter die op een mooie snoekbaars vastslaat. Zware stompen verraden dat het hier om een beter exemplaar gaat. Langzaam komt de dikke vis naar boven. En inderdaad het is een hele mooie strakke snoekbaars. Ook deze mag even op de foto.

Wederom een mooie vis van het taludje

Na deze vis is de koek op krijgen we geen aanbeten meer. We besluiten een stuk te gaan paddelen en onze shads aan een lange lijn achter ons aan te diagonalen. Vaak levert dit goede resultaten op. Na een paar minuten trappelen mag ik vasttikken op een aanbeet. Een klein ondermaats snoekbaarsje wordt naar boven gedrild. Als ik het beestje wil pakken schiet ie los. Ach ook wel prima zo.

Als we bij de volgende plek, wederom een steil oevertalud, aankomen besluiten we dit al pedellend af te vissen. Het is behoorlijk koud en er staat een pittige dwarswind waardoor we moeizaam op een plek kunnen blijven hangen om de oevers uit te goeden. Al zigzaggend vissen we het talud op en af. We laten onze aasjes tussen de 6 en 10 meter over de bodem kruipen, afgewisseld door korte versnellingen of lange halen. Ook verschillende soorten en maten worden geprobeerd. Het mag echter niet baten. De actie is er volledig uit. We vissen beide nu al dik anderhalf uur zonder aanbeet. We besluiten maar eens de oever op de zoeken voor een sanitaire stop en een hapje eten. De zuurkool van vanochtend is nu toch wel uitgewerkt. In de luwte van een paar bomen is het nog best uit te houden en als de zon even doorbreekt wordt het nog bijna aangenaam.

Aan het materiaal lag het niet vandaag

Na deze verkwikkende pauze maken we een plan. We zullen de plas rechtdoor oversteken om vervolgens via de andere oever terug naar het beginpunt te vissen. Om de plas echter over te komen moeten we een flink eind tegen de steeds harder waaiende wind in pedellen. Geen gemakkelijke opgave. Maar na een straf kwartiertje peddelen zien we langzaam de bodem weer omhoog komen op de finder, we zijn bijna bij de overzijde. Op het moment dat het talud begint klapt Peter zijn hengel dubbel. Op de toad jubelt mijn maat. Wederom laat hij zien dat groot en lomp toch best effectief kan zijn. Een schitterende forse glasoog komt even later aan de oppervlakte. De dreg van de toad in het hoekje van zijn bek geprikt. Snel aan mij weer de eer om een paar platen te schieten waarna de koude rover weer de diepte in schiet. Peter is een spray van koud water achterlatend.

Op de toad!

Aan deze kant van de plas kunnen we een beetje in de luwte vissen. Hetgeen niet verkeerd is. Secuur worden de aasjes van de bodem opgetikt maar wederom is het bar weinig respons. Als we na een uur en een enkel flauw tikje weer bij ons begin punt zijn aangekomen maken we ons laatste plan voor de dag. Nog een klein rondje richting die hoek daar spreken we af. Wellicht gaat het nu aan het eind van de middag nog even lopen. En inderdaad niet veel later mag Peter zijn vierde vis bijtekenen. Een leuke glasoog van midden vijftig is gefopt. Het is duidelijk dat Peter vandaag de betere kaarten heeft. Ondanks dat ik op de zelfde diepte vis met exact het zelfde aasje kan ik geen aanbeten forceren terwijl mijn maat, die pal naast me drijft wel regelmatig actie heeft.
Het kan soms in de kleinste dingen zitten. Nadat mijn maatje nog een mooie zander omhoog drilt onthaakt en terug zet is het eindelijk mijn beurt weer eens. Een subtiel tikje zorgt ervoor dat automatisch de hengel de hengel naar boven zwiept. Echter niet in de o zo gehoopte kromming. Klein gefriemel. Het snoekbaarsje is misschien net 25 cm. Ach vis is vis zeg ik tegen mezelf. Maar ik kan niet ontkennen dat ik er een beetje de pest in heb. Waarom pakt Peter ze wel en ik niet. Ik zal het nooit te weten komen.

Als laatste pakt mijn maat nog een leuke baars waarna we het mooi vinden. Ondanks dat het nog niet echt donker wordt zijn we wel uitgevist. We zijn beide behoorlijk verkleumd. En als je met je koude handen je speld niet meer open krijgt is het misschien tijd om te stoppen. Als even later de spullen weer in de auto zijn opgeborgen en we samen genieten van een van de beste opties van mijn auto, de stoelverwarming. Nemen we de dag nog eens door. Ondanks dat de vangsten niet optimaal waren hebben we beide meer dan genoeg vis op onze finders gezien. En ook de grote van de vis was dik in orde. Behalve van mijn vissen dan… We zullen het hier zeker nog eens gaan proberen.

Bij thuiskomst warmt een lange douche ons weer helemaal op. De spullen worden weer opgeborgen en we drinken nog een laatste drankje alvorens Peter weer koers zet naar het noorden. Het was een geslaagd weekeind. Gaan we zeker binnenkort nog eens doen. Maar dan bij Peter. Plannen worden gesmeed en ideeën worden geopperd. Als ik Peter uitzwaai staat de volgende vistrip alweer gepland.

Wordt vervolgt…..

Pieter-Bas Broeckx