Zaterdag 28 november

Door weer en wind

Na de visdag van 9 november met Sanne Ploegaert duurde het niet heel lang voordat we weer een nieuwe visdag ingepland hadden. Baarzen vangen in de ondieptes van het grote water is erg verslavend. We zijn het er allebei over eens dat we deze maand nog een keer moeten afspreken. Sanne voert nu een onderzoek uit op Texel bij het NIOZ en ik ben aan het afstuderen bij Rijkswaterstaat. Ondanks alle drukte weten we het toch altijd voor elkaar te krijgen om dagelijks contact te hebben en zaken door te spreken rondom het vissen. Het weekend van de 28ste zien we weer mogelijkheden voor een visdag. De weersverwachtingen zijn wederom schrikbarend slecht. Blijven we hiervoor thuis? Echt niet!

Langzaam wordt het licht. Geen zon te bekennen, wel een egaal grijze hemel. De bescheiden stereoinstallatie in de auto staat aan op een melig volume. Sanne en ik proberen door de voorruit van de auto naar buiten te kijken. Alles is wazig door de grote hoeveelheid regendruppels die via de ruit weer omhoog ketsen. Het regent dat het giet. Al even zijn we onderweg van huis. Het was droog toen we vertrokken, maar het ziet er naar uit dat we de dag nat gaan beginnen. Even wachten we het af, maar uiteindelijk staan we in de regen onze spullen op te tuigen. Eén voor één achter de auto, zodat we enigszins droog in onze waadpakken kunnen stappen. Als alle spullen klaar zijn lopen we naar het water.

Met een keiharde wind in de rug kijken we naar de nieuwe stek voor vandaag. Nog niet eerder was ik hier om te vissen. Sanne heeft hier dito geen kennis, dus beschouwen we dit moment als pionieren. Het water in zijn algemeenheid kennen we al aardig, maar toch zijn er plekken waar we niet eerder gevist. Na het succes van 9 november hebben we besloten om elke visdag op een nieuwe stek te starten. Zodoende vandaag de eerste poging. Wat een weer ...

We kunnen prima te water in een kreekje die uitmond op de plek waar we willen gaan vissen. Het water staat ook erg hoog door de regenval van de afgelopen weken. Met een beetje mazzel heeft de kreek hier nu wat diepgang en een hard substraat. Het tegendeel blijkt. Vergezeld door een hard spuiend gemaal dobberen we kansloos in een ondiepe greppel. De keiharde wind maakt het er allemaal niet gemakkelijker op. Na wat sukkelen hakt Sanne de knoop door. Dit wordt hem niet hier. Hop, in versneld tempo naar de monding!

De drift verliep snel, misschien wel iets te snel. Lekker vissen was haast onmogelijk. De oevers liepen langzaam van gras over naar harde materialen. Stortsteen en gruis vooral. Deze oevers hebben we het liefst. Het enige wat nog niet klopte was de bodem. De diepte van anderhalve meter is niet veelzeggend. Daar liggen de baarzen gewoon, ook in deze kouder wordende periode. De bodem is veel te zacht. Duidelijk sediment wat hier is neergeslagen. Geen blije gezichten, daar ook het weer slechter en slechter wordt. We houden goede moed. Er is immers een missie die we vandaag willen volbrengen. Los van het feit dat we een nieuwe stek bevissen, willen we vandaag een baars groter dan 46 centimeter vangen. Geen records voor ons, maar dit wat de grootste baars van onze laatste visdag. Vandaag willen we dus een grotere dan die vangen, een mooi streven lijkt me.

Als we de kreek uitgepeddeld zijn en een hoek van 90 graden maken wordt de bodem harder. Blije gezichten! Mijn dieptemeter begint te pinken en niet veel later tik ik stenen aan met mijn laarzen. Te ondiep! Wel een mooi stenen dammetje, een hele mooie onderbreking. Sanne voegt toe dat dit één van de strekdammen is waar ons oog op gevallen was bij het bekijken van Google Maps.

Het zijn weer de 11 cm lange Salt Shakers van Lunker City die door de lucht vliegen om vervolgens hun weg door het ondiepe water weer terug te vinden naar de visser. De loodkoppen waar mee gevist worden zijn niet heel licht. Hierdoor lijkt het een lompe visserij, maar we vinden het nodig om het water snel af te kunnen vissen. De baarzen vinden het dan ook helemaal niet erg om zo'n snelgevist stuk kunstaas te grazen te nemen.

We bevinden ons nog geen vijf minuten op de gronden waar we een goed gevoel bij hebben als daar ineens die dreun is. Ik gooide mijn shad over de strekdam heen. Even werd het spannend toen ik de stenen aantikte en dreigde vast te lopen. Net voorbij de stenen dam lag blijkbaar een moddervette baars te wachten. Na een krachtige dril kon de baars geland worden. Vandaag heb ik voor het eerst mijn zelfgefabriceerde meetplankje bij. De baars wordt dan ook gelijk opgemeten. Dat ging ongelofelijk gemakkelijk en snel, nu al een succes. De baars is een ware gigant, eentje waar we voor gekomen waren. 47 centimeter! Onze dag is gelijk goed, doel bereikt. Foto's maken valt wat zwaar. Wel of niet doen? Het regent als een gek. Ik neem het risico en geef Sanne mijn camera. Zie hieronder het resultaat.

De eerste vis volbrengt gelijk ons doel

47 centimeter lang, op naar groter!

Als de baars weg is gezwommen schudden we mekaar de hand. Die is binnen! Sanne gaat snel verder. De volgende is voor hem. Zelf maak ik mijn camera - voor zover dat lukt - droog, schiet nog even ene plaatje van een vissende Sanne, en berg het dure speelgoed goed op. Vervolgens weer orde op zaken stellen. Ik ben in het riet beland door de golfslag van een groot binnenvaartschip. Rietpollen prikken in mijn waadpak en bellyboat. Als dat maar goed gaat. Vooralsnog geen schade, gelukkig maar.

Typerend plaatje, de zon is al lang op en het is nog zo donker

Ondertussen bevind ik mij weer op het water. Stukje bij beetje kruipen we verder langs de oever. Een voor ons onbekende hoeveelheid hectare bos speelt nu als windvanger. We kunnen nu tot ruim 50 meter uit de kant ongehinderd vissen, weg met die wind. Prima te doen nu. Een stukje verder stuiten we weer op een dammetje. Ditmaal zijn het geen stenen maar houten palen die ineens opdoemen vanonder de bellyboat. Als je hier met een aluminium visboot overheen knalt ben je dus mooi de sjaak. Geen markering of iets, een gevaarlijke ondiepte. Het water staat nu wel ontzettend hoog, dat zal het verschil maken. Hoe dan ook, we zijn nu aangekomen bij de tweede onderbreking in het monotone ondiepe talud en gelijk is daar weer een vis die van zich laat horen. Het is Sanne die een aanbeet krijgt, maar helaas de vis moet missen. Gauw volgt er een herkansing. De tekens van een grote baarsvangst komen tot uiting in de heftig bewegende kromme hengel van Sanne. Een gestekelde gigant komt kopschuddend boven zetten. Even is het spannend als we de staartdreg voorin de lip zien hangen. In één keer pakken Sanne! Mijn maat slaagt hierin, de tweede dikke veertiger voor vandaag is een feit. De regen valt nu gelukkig mee, het lijkt zelfs een beetje op te klaren. Goede zaak, snel schiet ik wat foto´s.

Oog in oog met een dikke baars

Ook Sanne ondervindt het gemak van een meetplankje

Ook voor Sanne een baars van 47 centimeter, de dag is nu echt helemaal geslaagd!

Wederom wordt de hand geschud, twee tevreden vissers. Hier doen we het voor. Even genieten we na van de baars als hij langzaam wegzwemt in het vrij troebele water. Snel komen we ter zake en smeden een plan. We hebben nu een stuk water rechts van de kreek afgevist. Links ligt er nog een mooi stuk water waar ongetwijfeld baarzen van dit formaat kunnen liggen. Ondertussen is het weer inderdaad aan het verbeteren. De wind staat echter nog steeds erg hard. Als we weer vanachter de bomen vandaan komen merken we dat dan ook maar al te goed. De benenmotor moet weer wat meer toeren gaan draaien om in positie te blijven. Onder toeziend oog van een drietal buizerds en een grote zilverreiger gooien we het stenen kantje uit. Nog steeds vissen we op water van minder dan twee meter diep.

De grote zilverreiger

Tot mijn grote ergernis merk ik op dat mijn linkerknie aan het tegenwerken is. Al bijna tien weken geleden ben ik door mijn voet gegaan. Dat is nog steeds niet helemaal genezen. Om die voet zoveel mogelijk te ontzien, doen andere spieren meer hun best. Mijn knie is daar het eerste de dupe van. Voor zover het gaat trappel ik raak, maar ik weet dat het niet goed gaat komen als ik zo doorga. Ik wordt wakker geschud door Sanne die beet heeft. Geen vangst, hij omschrijft vanaf een afstandje wat er gebeurde. Hij zat blijkbaar vast, waarna hij zijn hengel neerlegde om zo met zijn handen de shad via de lijn los te kunnen tikken. Toen hij daar mee bezig was begon het ineens opzij te bewegen, vis! Eer dat hij zijn hengel beet had was de vis al verdwenen. Balen.

Het talud is erg flauw hier. Mooi ondiep, stenen kant, maar ergens ben ik wat onwennig. Ik laat de bellyboat wat afdrijven, zodat ik een eind uit de kant ben. Wellicht dat er nog ergens wat meer verhang aanwezig is, of nog meer van die ondergelopen strekdammen. Het tegendeel blijkt. De vlakte blijft zich voorzetten. Dat er echt wel baars te vangen is laat Sanne zien. Kort tegen de kant pakt hij met de metallic carrot kleurige Salt Shaker een heel fraai exemplaar. De lengte is precies 40 centimeter. Vergeleken met de twee eerder gevangen bakbeesten van 47 centimeter een kleintje. Het is de bouw van deze baars wat hem zo indrukwekkend maakt. Alles is compleet als de zon doorbreekt. Schitterend licht voor het maken van foto´s!

De derde baars van vandaag in aantocht

Buffeltje

Schitterend gebouwde baars

In het zonnetje gezet

Een schitterend uitzicht hebben we nu de zon is doorgebroken. Vele kilometers blauwe lucht met hier en daar een wolkje naderen ons. Even opdrogen, heerlijk! Ik laat mijn camera dan ook even om mijn nek hangen, zodat de vochtigheid wat weg kan trekken. Ondertussen zie ik gelegenheid om wat sfeerplaatjes te maken. Eén van de vele buizerds krijg ik in mijn vizier, het blijft lastig om volledig ingezoomd een bewegend object te fotograferen. Ondanks het tegenlicht ben ik tevreden met het plaatje.

De ondiepe oevers waar we de baarzen zoeken

Eén van de vele buizerds die actief waren in het bossige gebied achter ons

Sanne ziet het helemaal zitten tegen deze oever. Logisch ook nadat er weer een aanbeet is geweest. Zelf weet ik het niet. Het is mijn knie die tegenwerkt. Hoe verder je weg vaart, hoe meer meters je ook weer terug moet. Sanne gebaart vanaf een eindje dat ik deze kant op moet komen. Helaas moet ik zijn enthousiasme tegenspreken. Ik ga terug richting de eerste stek welke dichterbij is. Sanne vist nog even verder, waarna ook hij terug mijn kant op komt. Ondertussen heb ik de hengel neergelegd waar de shadjes mee gegooid worden. De steunhengel wordt uit de steun gepakt. Net als de vorige sessie valt er weinig te beleven met de steunhengel. Meestal zijn er welrovers die er aan gaan hangen, maar ik heb nog niks gezien. Ik besluit om een stukje te vertikalen. Als ik voor een onderbreking lig in vooroeverbestorting krijg ik een mooie tik onder de top. Slaan resulteert in een gat in de lucht. Mis! Even blijf ik rondhangen op dit stukje water, maar de vis laat niet nog een keer van zich horen, jammer. Sanne is inmiddels weer binnen spreekbereik. Ik deel het bericht van mijn linkerknie. Niet forceren, daar zijn we het beide over eens. We schuiven met de bellyboat weer achter de bomen waar we de eerste baarzen van vandaag gevangen hebben. Het is middag nu, tijd voor een bak koffie en een berg boterhammen als brandstof.

De vele kilometers blauwe lucht met hier en daar een wolkje, worden weer vervangen door een aantrekkende wind en een grijzen tapijt die dikker is dan vanmorgen. Het duurt dan ook niet lang dat de pleuris losbreekt. Ondertussen denk ik ook even aan onze vismaat Pieter-Bas die nu ook op het water ligt met zijn drijvende stoel. Stelletje gekken die vissers.

We vinden onze weg weer langs de strekdammetjes waar de eerste baarzen lagen. Grote kans dat er nog meer baarzen liggen. Het blijft stil. Echter is het Sanne die enkele meters verderop een aanbeet weet te verschalken. Wederom een mooie baars op de Salt Shaker. Geen toeval meer eigenlijk, we vissen bijna met niks anders de laatste sessies. Gewoon super aas!

De derde veertiger van vandaag, 41 centimeter baarspracht!

Ontzettend leuk hoe het meetplankje gelijk in bedrijf genomen wordt. Ik heb gewoon een meetlint met punaises vastgezet op een houten plankje van net geen 60 centimeter. Aan het begin van het plankje heb ik er nog een kort stukje tegenaan getimmerd met kleine spijkertjes, zodat daar de neus van de baars tegen gedrukt kan worden. Met één hand kan de baars vastgehouden worden, terwijl de andere hand langs het meetlint gaat naar het uiteinde van de staart. Zo gepiept, ooit maak ik nog eens een mooiere die ook het vernis in gaat en zo. Deze versie zal op een gegeven moment door de nattigheid wel falen. Desalniettemin ondervinden we er nu al plezier van.

De derde vangst van Sanne was voor mij weer een signaal dat ik toch ook wel weer een vis wilde vangen. De dag is met deze aantallen veertigers al geslaagd, maar we willen meer. Het zou helemaal mooi zijn als er ook nog een grotere knaap gevangen zou worden. Alles is mogelijk. Zo valt de hemel nu volledig naar beneden. De ene na de andere stortbui overtreft de ander. We worden nu echt nat. Mijn regenpak is zo goed als verzadigd. Gelukkig dat het nog niet vriest, anders was de bibberkou echt keihard ingeslagen. We vissen gewoon vrolijk verder. Onder deze omstandigheden doe je extra je best om te blijven lachen. Zo wordt er wat gezongen, of eerder gezegd: er wordt een poging gedaan tot ... geen idee wat de inhoud was. Ondanks de meligheid gooien we geconcentreerd verder. Als ik een aanstalten maak om mijn shad uit het water te tillen voor een volgende worp, wordt ik ineens tegengewerkt door een felle aanbeet. Ik zet de haak en vrijwel direct zie ik een gigantische muil met mijn shad bovenkomen. Vervolgens ligt er een kopschuddende bak van een baars in het oppervlak. Zowel Sanne als ik schatten de baars groter dan de eerste twee baarzen van vandaag. Spannend. De baars wordt voorzichtig uitgedrild, zou dit die vijftiger zijn? Het zou zomaar kunnen. Ondertussen regent het nog steeds hard. Met deze regen kunnen we echt geen foto's maken. Even baal ik, maar voor het zover is moet de baars nog gevangen worden. Eenmaal op schoot wordt de baars gelijk opgemeten. 49 centimeter, en geen millimeter minder. Wat een kneiter! We klauteren op de kant om daar met enig gestuntel de baars op de gevoelige plaat te zetten. Heel fraai zijn de foto's niet geworden, maar het mag duidelijk zijn dat het om een echte kanjer gaat. Super!

Wie door weer en wind gaat maakt altijd kans op die bonus!

Nu we toch op de kant zijn eten we wat en schenken we weer een bakkie in. Als we weer terug in het water willen gaan kom ik tot een vervelende conclusie. Tijdens het pakken van eten uit mijn bellyboat stootte ik tegen een steen. Enkel met mijn laars dacht ik, helaas is het ook een tak geweest die dwars door mijn waadpak heen is gegaan. Lekkage! Het is niet waar. Een dejavu. Sanne en ik hebben eerder een situatie als deze gehad. Toen was hat Sanne die enkele prachtige baarzen wist te vangen tijdens zwaar weer. Ook zijn waadpak was toen op een gegeven moment lek. Doorvissen gaat niet, het gat is te groot. Om het allemaal nog even erger te maken komt ook mijn maat er achter dat de ene voet toch wat soppiger is als de andere. Na een avontuurlijke wandeltocht door het bos arriveren we bij de auto. Sanne gaat hier gelijk achter het lek in zijn waadpak aan. Goed mis, het is te nat voor zomaar een klein lek. Maar war zit het gat? Verdorie, wat een pech. Het is pas drie uur. We hadden nog zeker een paar baarzen kunnen vangen als dat zo door was gegaan. Het mocht niet zo zijn. Toch hebben we een prachtig resultaat neergezet vandaag. Duidelijk is dat we er weer een mooie stek bij hebben. Het zware weer hebben we getrotseerd en overwonnen, helaas dat het materiaal gefaald heeft. Het blijft spul wat veel gebruikt wordt en dat slijt nu eenmaal. 23 en 24 december vissen we weer samen. Tegen die tijd zijn hopelijk ook de waadpakken gemaakt. We willen immers weer nieuwe stekken gaan verkennen. Blijf kijken!

Met vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven