Zondag 1 november

Magische momenten

Iedereen gebeurt het wel eens, van die totaal onverwachte zaken die je echt op geen enkele manier hebt zien aankomen. Zo gebeurde ook mij deze vistrip zoiets totaal onverwachts, in positieve zin dat wel! Ik vis nu al een aantal jaren gericht op baars. Niets mooiers dan 40+ baarzen als je het mij vraagt. De absolute kroon is natuurlijk een vis van 50 centimeter of nog groter. Vele uren zijn reeds geïnvesteerd in de zoektocht naar een dergelijk exemplaar en vele avonden zijn discussierend met gelijkgestemde vismaten doorgebracht over waar dergelijke monsters het best te verschalken zijn. Vaak worden er trips op groot en / of speciaal water gepland. Vaak zijn dit taaie dagen met maar enkele vissen, de gedachte dat de kans op een dergelijk monster hier mogelijk is, is vaak de motivatie tijdens dit soort dagen. Vorig jaar kwam ik een aantal keer dichtbij de grens, maar groter dan 48 kwam ik nooit. Afgelopen sessie heb ik dit PR twee keer verbeterd en dat binnen een half uur op een water waar ik het niet verwacht had! Op een dag dat ik het niet verwacht had. Zo zie je maar weer het mooie van vissen. Op elk moment kan het totaal onverwachte gebeuren. Zo streef je al jaren naar een topvis en zo komt ie totaal onverwacht op je bord vallen. Hieronder het verslag van de betreffende sessie. Een trip die matig begon, zelfs in het water dreigde te vallen maar uiteindelijk als een van de meest memorabele in mijn geheugen is gegrift.

De afspraak stond al een ruime week. De afgelopen sessie in de stad was dermate succesvol verlopen dat een aantal vismaten graag een keertje mee wilde om dit festijn ook eens mee te maken. Zodoende stonden we op zondag ochtend in alle vroegte wederom in de stad. In totaal met vier man. Op zich een beetje veel maar er is water genoeg…..toch? Nadat handen geschud zijn werd het tijd om te vissen. Allereerst werd een sluisje opgezocht wat voorheen ook voor leuke vangsten had gezorgd. Het duurt niet lang voordat de eerste vissen zich melden. Een paar leuke baarzen worden gevangen en Henk pakt zelfs een gave snoek van 94 cm. Als de vangsten iets terug lopen besluiten Peije en ik iets verderop te kijken. Daar is het al een stuk rustiger maar na enkele minuten hoor ik Peije roepen . Een ernstig doorbuigende hengel geeft aan dat een serieuze vis is gefopt. Ik ben er als de kippen bij een even later ligt een prachtige 40+ baars in het net. Even nameten leert ons dat dit topexemplaar 45cm meet. Wederom een prachtige supervis midden in de stad. Fantastisch. Vol enthousiasme zet ik mijn trotse vismaat op de foto.

Trotse vismaat met een supervis!

Hierna lopen de vangsten wederom snel terug. Tijd om te verkassen maar weer. Al doende vissen we de stekken die we onlangs ontdekt hebben systematisch af. De vangsten zijn leuk maar niet denderend. Zowel Jeroen als Peije weten allebei nog een mooie winde te verschalken en ikzelf wordt nog getrakteerd op een mooie snoek maar verder blijft het rustig. Langzaamaan vordert de dag en tegen twaalven zwaaien Jeroen en Henk af, zij hebben nog andere verplichtingen vandaag. Peije en ik maken een plan. We hebben beide niet erg veel zin om nog een rondje hier te doen. We besluiten een stuk terug te rijden. Ik weet nog een aantal havens waar ik in het verleden leuk gevangen heb. Wie weet kunnen we daar nog een paar leuke vissen foppen.

Een korte rit met tussenstop bij het tankstation voor een broodje ei salade en een redbulletje brengt ons bij de eerste haven. Het ziet er goed uit. Er heerst die heerlijke rust en stilte, en er hangt iets in de lucht, baars! Als ik de steiger oploop wordt ik echter direct aangesproken. Jongeman, het is niet toegestaan om vanaf de steigers te vissen. De opmerking komt van een wat oudere man die vanuit een bootje zit te vissen. Ik leg de man uit dat ik hier al een aantal jaren vis zonder dat er zich enige problemen hebben voorgedaan. De man verteld echter dat de sfeer in de haven op dit moment erg grimmig is en dat er een aantal vervelende incidenten zijn geweest. Ik meld de man dat ik het erg vervelend vind maar dat ik toch even ga vissen nu ik er toch ben. Ga je gang meld de man maar je wordt binnen vijf minuten weggestuurd. En inderdaad binnen vijf minuten staat de haven meester naast me en doet me hetzelfde verhaal. Weer vertel ik de man mijn verhaal maar deze is onvermurwbaar. Hij zegt dat hij het erg jammer voor me vind maar hij kan geen uitzondering maken. Ik baal behoorlijk want in die vijf minuten had ik alwel 5 baarzen weten te vangen. We taaien af, maar besluiten hier binnenkort nog eens terug te komen, met de bellyboot dan wel.

Het is intussen behoorlijk gaan regenen en ik heb er een beetje de pest in. Op tien minuten ligt de volgende haven. Toch maar even kijken dan. Mijn vismaat vind het een goed plan. We zijn er nu toch! Als we bij de betreffende haven zijn aangekomen ligt deze er maar troosteloos bij. Er hangt een grauwe sfeer en het is ook stevig gaan regenen. Met lichte tegenzin stappen we uit de auto en gaan op onderzoek uit. Als we richting de steigers lopen zie ik een in mijn ogen interessant hoekje. Even hier proberen meld ik mijn vismaat die eigenlijk al door wil lopen. Ik baan mij een weg door het struikgewas naar een klein strandje. Er ligt hier een klein steigertje waar ik opklim zodat ik een mooi werp plateau heb. Het is een mooi hoekje. Er liggen hier een aantal oude verroeste half vergaande schepen en het plekje lijkt bijna iets magisch te hebben. Bij de eerste worp valt me op dat er behoorlijk wat water staat. Zo’n 4 a 5 meter als ik het zou moeten schatten. Met een redelijk steil talud naar de kant toe. Als ik bij de derde worp mijn shadje weer laat dwarrelen wordt deze gestopt. Op de automatische piloot wordt de haak gezet. Direct begint een zware lompe vis heftig verzet te bieden. De vis bonkt mokt en zet koerst richting obstakel. Gelukkig kan ik hem op tijd keren. Na nog een paar vluchtpogingen wordt het verzet minder en even later verschijnt er een kapitale baars in de oppervlakte. Mijn maatje heeft het zien gebeuren en is inmiddels ook naar het strandje gekomen. Snel wordt de vis onthaakt en worden er een paar platen geschoten. Bij meting blijkt de vis 44 cm te zijn. Een schitterend exemplaar, heerlijk hoog en log gebouwd!

Heerlijke veertiger

Met een glimlach meld ik Peije dat ik even ga kijken of er misschien nog een ligt. Je weet tenslotte maar nooit. Vol goede moed gooi ik mijn shad in het zelfde hoekje. Al na de eerste keer optikken wordt deze onderschept. BOF! Gelijk schiet de hengel naar achteren in een diepe, hele diepe curve. Deze vis voelt nog zwaarder en neemt gelijk een paar meter lijn en zet koers richting steigerpaal. Door zijn lompe gewicht is vis maar moeilijk tegen te houden maar uiteindelijk lukt het toch. De vis begint nu te bokken en lomp heen er weer te schudden maar het ergste verzet is geweest. Even later komt er wederom een kapitale baars in zicht. Deze lijkt nog wel iets groter dan de vorige. Joelend van plezier land ik de vis. Als ik de vis in zijn lip beet heb trekt Peije het meetlint erlangs. 52 meldt ie. Dat kan niet zeg ik. We leggen de vis voorzichtig op de grond, spannen het meetlint onder de vis langs en schuiven de vis er voorzichtig iets op. Nu komt het lint tot 49. Ongelofelijk, ik kan het niet geloven. Nog drie keer wordt de vis gemeten maar hij wordt niet groter en niet kleiner. Hij is echt 49. Dat is een nieuw PR mompel ik. Ik kan het gewoon niet geloven. Wat gebeurd hier nu ineens. Kom op joh..lachen meld mijn maat die plaatjes aan het schieten is.

Totaal verbouwereerd met mijn nieuwe PR op de plaat, ik kan het nog niet echt geloven.

Snel mag deze gigant weer zwemmen, ter vergelijking, mijn schoenmaat is 43!

Terwijl ik nog in een soort gelukzalige roes verkeer verklaard Peije dat het nu zijn beurt is. En jawel hoor. Ook zijn eerste worp wordt beloond door een hevig kromme hengel. De vis vecht voor wat hij waard is maar trekt aan het kortste eind en moet zich na een pittige dril gewonnen geven. Ik land de vis en geef deze aan mijn glunderende maat. Snel wordt de vis onthaakt en opgemeten, 45 cm. Een evenaring van het PR dat Peije deze morgen in de stad ving. Wat gebeurd hier toch! Snel worden de kiekjes gemaakt. De camera maakt overuren en heeft het zwaar te verduren in de regen.

Misschien niet te zien op de foto maar blij dat ie was!!!

Als Peije de vis terug zet joel ik dat het weer mijn beurt is en de shad vliegt alweer naar het wonder hoekje. Als ik het shadje het talud op tik is er wederom weerstand. Geen echte aanbeet, gewoon weerstand. Ja hangen! De vis voelt niet erg zwaar aan, volgens mij is het een kleinere geef ik Peije te kennen. Maar op het moment dat ik de woorden uitspreek merkt de vis dat er iets niet goed is en begint behoorlijk tegengas te geven. Zo klein is ie toch ook weer niet! Er wordt een paar meter lijn van de molen getrokken en de vis vliegt van links naar rechts. Gelukkig zijn er geen obstakels maar ik heb maar weinig in te brengen. Dan laat de vis zich voor de eerste keer zien. Wederom een kolos! Wat een bak! Maar ondanks dat de vis relatief dichtbij is geeft hij zich nog niet gewonnen. Er volgen nog een aantal flinke uithalen waarbij keer op kaar een paar meter lijn genomen wordt. Dit soort baarsdrils zijn zeldzaam. Alleen al het gewicht van de vis maakt deze moeilijk te sturen met het lichte materiaal. Ondanks alle spanning, of juist dankzij de spanning sta ik te gloeien van genot. Dan is bij de baars de koek op en kantelt de vis op zijn zij en kan geland worden. Als ik de vis in de bek pak besef ik me dat dit wederom een kapitaal exemplaar is. Als het meet ritueel wordt uitgevoerd stijgt de spanning, waar gaat de grens liggen, hoe groot is de waanzin. Het lint stopt bij 50………..50? nee dit kan niet……nog eens meten, en wederom komt het meetlint bij de 50. Ik kan het niet geloven en meet hem nog een keer. Hij is echt vijftig hoor meldt Peije. Ja hij is het echt he, mompel ik.
In een euforische stemming worden de foto’s geschoten. Ik kan het nog niet echt geloven. Wat een bak wat een topvis, dit is de heilige graal waar ik afgelopen jaar over schreef, mijn droomvis.

Dat shadje (profiblinker!) wilde ie echt wel hebben!

Mijn droomvis…..

Mooier dan dit worden ze in mijn ogen niet

Als ik de vis voorzichtig in het water zet is er niet veel nodig om hem op weg te helpen. Wij wil er vandoor en snel ook. Ik laat ‘m gaan. Dank je wel fluister ik hem achterna….
Normaal volgt er na een dergelijk tafereel een euforische oerkreet van ondergetekende maar ik ben zo verbouwereerd dat ik enkel een fluisterend whoooooooh kan opbrengen. Wat is hier zojuist gebeurd? Ik kan het nog niet helemaal bevatten. Binnen het half uur twee keer mijn PR verbroken en de magische grens gehaald.

Terwijl ik nog even van dit alles aan het bekomen ben is het Peije die naar een paar worpen wederom vast slaat op een vis. Na een korte felle dril is dit veertiger nummer 6 die mag worden geland. Deze vis is niet zo kolossaal als de vorige maar mag er zeker zijn. Met 43 cm wederom een top baars. Weer worden de platen geschoten het is ongelofelijk wat gebeurd hier toch?

Veertiger nummer 6 mag worden bijgeschreven

Hierna is het magische moment over. We maken allebei nog een aantal worpen over de stek heen maar voelen het beide aan, de koek is op. Dan zeg ik iets tegen mijn maat dat ik slechts zeer, zeer zelden zeg “ik ben wel uitgevist” Het is mooi geweest, mooier dan dit kan het niet meer worden. Peije is het er wel mee eens. Ondanks dat het zeikt van de regen zijn we in de wolken. In euforische stemming lopen we terug naar de auto.
Als we terug rijden zijn we het er beide over eens, dit zijn ervaringen die zeer, zeer zeldzaam zijn en je slechts enkele malen mee maakt. Maar dit was er toch echt een, en ik zal er nog lange tijd met plezier aan terug denken. De dag die matig begon, toen nog slechter dreigde te worden en uiteindelijk als een van de meest memorabele in mijn geheugen staat gegrift!

Pieter-Bas Broeckx