Zaterdag 7 maart

Vier musketiers (deel 2)

In alle vroegte kwamen vier fanatieke vissers bijeen om vanuit de bellyboat gezamenlijk een groot water uit te kammen op zoek naar grote baarzen en kastelen van snoekbaarzen. Dit alles in de ondiepten van een gigantisch grote bulk aan water. Een onwijs spannende visserij waar wel het nodige geduld voor opgebracht moet worden. Groot water betekend veel mogelijkheden, maar dus ook grote kans dat je mis schiet. Zeker als het water der mate onbekend is dat je moet gaan pionieren. Een factor wat het slagen van zo'n sessie nog mooier maakt! Deze morgen wisten we met vier man één snoek te vangen. Een teleurstellend resultaat, maar vanger Pieter-Bas Broeckx was des te blijer. Alles over deze morgen is te lezen in deel 1 van het "vier musketiers" verhaal. Dit verhaal gaat over de hervatting van deze visdag. De hervatting op een andere plek waar we opnieuw naar succes gingen zoeken.

Bard legt vast hoe we op de eerste stek er terug uit klauteren

Na een stevige lunch met de heren Pieter-Bas, Bard en Sanne, denken we na over de volgende visstek. Er zijn genoeg mogelijkheden in de buurt. Kiezen we voor een stek waar we recent eerder succes geboekt hebben, of kiezen we opnieuw voor pionieren. Wederom is de kans dan groot dat we misschieten, maar andersom is het niet altijd verstandig om uit te gaan van eerder geboekte successen. Automatisch kies je daar toch sneller voor. De stek die we in gedachten hebben is de laatste tijd eigenlijk elke keer wel productief geweest. Samen kiezen we er voor om hier opnieuw aan de gang te gaan. De spullen gaan terug in de wagen. We zijn op weg naar de andere stek voor hervatting van dit avontuur.

Als we op de stek verschijnen zien we twee andere drijvende gevaarten. Twee andere roofvissers hebben het blijkbaar ook voorzien op deze stek. Even balen we, maar al snel beseffen we dat ze waarschijnlijk op snoekbaars aan het vissen zijn op dieper water. Wij kiezen er steeds voor om ondiep te vissen. Heerlijk vissen op nog geen meter water is geen uitzondering. En dan vangen, schitterend! Het bellyboat materiaal wordt weer uit de wagens geladen en de hervatting van onze visdag is nabij. Bard en Pieter-Bas konden hun bellyboats vrijwel volledig opgeblazen in de auto zetten. Ze waren dan ook als eerste onderweg. Ze kiezen ervoor om een lang gestrekte kant helemaal uit te gooien. Sanne en ik zijn iets langzamer. Als we in het water liggen kiezen we voor de andere kant. Er liggen hier wat boten en een stuk verderop grenst de stek aan een grote partij beschoeiing voor het afbaken van een sluisingang. Veel variatie hier wat de stek natuurlijk erg interessant maakt. Als we de boten naderen kijken we even naar Pieter-Bas en Bard. Ze hebben echt al een grote afstand afgelegd. We mogen hieruit opmaken dat ze nog geen beet gehad hebben. Als dat wel zo was geweest waren ze een stuk dichterbij geweest. Ze raken uit het zicht als we ons tussen de boten bevinden. Het is er niet heel diep. Zo'n twee tot één meter water onder ons. Als we de stijger een stukje volgen komen we op dieper water. Een schitterend talud waar we zeker grote kans maken op een stekridder. Het blijft echter stil. Zowel op de handhengel als op de steunhengel. Typisch, al de hele dag is het stil op de steunhengel. Voorgaande visdagen was dit juist de sleutel tot de meeste vangsten. Zo zie je maar dat je niet altijd uit kunt gaan van het voorgaande succes. De middag is nog maar net begonnen, alles kan nog natuurlijk!

We kammen alles secuur uit, maar treffen helaas niks. Geen baars en ook geen snoekbaars. In de verte zien we de twee voor ons onbekende vissers een snoekbaars vangen. Als het goed is liggen ze boven zeven meter water. Nog niet extreem diep natuurlijk, maar wel een stuk dieper dan de stekken waar wij het op hebben voorzien. Misschien liggen de baarzen daar nu ook wel, dat ze om één of andere reden zijn afgezakt. Wie zal het zeggen. Maar één manier om dat uit te zoeken natuurlijk, zelf proberen! Eer we daar voor kiezen houden we eerst vol om onze vissen ondiep te vangen. De stijger met boten wordt weer verlaten. We willen nu de route van Bard en Pieter-Bas aanhouden. Als we ze op het zicht zoeken zien we ze niet. Vast om de hoek of achter de boten. Straks even bellen.

Al de hele dag vis ik vrij groot. Lange slugs, dik en dun. Grotere shads met schoepstaart, maar eigenlijk nog niks kleiners. Ik kies eens voor een kleinere firetiger Culprit. Altijd leuke shads, maar erg vaak grijp ik er niet naar. Vanaf een eindje gooi ik tussen de bootjes. Tik te shad binnen met grotere snelle halen tot ik weerstand voel. Geen knal, maar ineens zwaar gewicht aan de lijn. Als ik aansla komt het gewicht mijn kant op gezwommen. Hangen! Snel draai ik bij om de lijn strak te blijven houden. Als de vis vlak bij mij is begint het gevecht pas. Kopschudden en diverse vluchtpogingen. Het is een mooie baars die het Culprit shadje van onderen had opgevangen. Blij als een kind kan ik de baars landen, wat een mooie vis. Puntgaaf en schitterend gekleurd. Eindelijk, die eerste baars is een feit. Sanne schiet enkele fraaie platen. Zeker als we afdrijven naar een elzenboompje komt Sanne helemaal tot leven bij het maken van foto's. De baars wordt opgemeten, 42 cm en echt mooi dik. De baars mag weer zwemmen.

Die is binnen!

Op de Culprit

Terug in het element

Het heeft even geduurd, maar die eerste veertiger is eindelijk een feit. Een mooie volle baars waar we er graag meer van willen vangen natuurlijk. Sanne heeft inmiddels ook een klein shadje gevonden met schoepstaart en begint te gooien naar de boten. Een schooltje, een bijmoment, ik weet niet wat het is geweest, maar Sanne krijgt binnen een paar worpen op dezelfde plek een keiharde dreun. Wat een knal, spijkerhard! Een kreet van blijdschap galmt over de vlakte. Ook voor Sanne een prachtige baars van ongeveer hetzelfde formaat. Nu mag ik foto's maken. Al tijden een hobby binnen de hobby. Heerlijk om momenten als deze vast te kunnen leggen.

In aantocht

43 cm stekelridder voor Sanne

Eervol met de stekels overeind weer terug

Ondertussen zijn de twee andere bellyboat vissers op weg naar de kant om uit het water te gaan. Het bericht is dat ze een paar visjes hebben kunnen vangen, ook hier geen lovende vangsten dus. We gaan er van uit dat ze van dieper water kwamen. Wij blijven lekker ondiep vissen.

Vol goede moed kammen we de bootjes verder uit. Werpend vooral en snel. We waren hier net al geweest, maar toen is de boel stukken langzamer uitgevist. Het verschil is waarneembaar, in korte tijd twee mooie baarzen. De vraag is dan natuurlijk altijd in hoeverre er meer liggen en ook toe willen happen. We treffen hier niks meer. Snel zetten we koers naar de kant waar Bard en Pieter-Bas heen zijn gegaan. We zien ze alleen niet, de verwachting is dan ook dat ze de hoek om zijn gegaan om daar hun geluk te beproeven. Geen bericht is goed bericht zullen we maar zeggen, ze hebben vast al wel iets kunnen vangen.

De zon heeft er voor gezorgd dat de temperatuur rond het middaguur flink opliep. De zon is nu alleen weer weg en de wind is wat aangetrokken. De sjaal wordt weer tevoorschijn getoverd, goed te doen zo. Op het moment dat we denken in de buurt te zijn van Bard en Pieter-Bas zien we ze ineens in de verte. Helemaal aan de kant waar we net vandaan zijn gekomen. We hebben elkaar precies gepasseerd zonder elkaar gezien te hebben. De stijger met boten vormde als het ware een scherm. Ik besluit even te bellen naar Bard. Geen wilde belevenissen, jammer. Echter wel een vangst. Bard had een mooie baars gevangen van 38 cm op de plek waar we nu ongeveer lagen. Dieper water hier, zeven meter. Verder hadden de mannen niks gezien, balen. Ik vertel kort over onze baarzen. Toevallig lagen zij nu op de plek waar wij ze gevangen hadden. We spreken af dat we zo naar hen toe komen. Eerst hier nog even proberen.

Het ondiepere water laten we even voor wat het is. Dan maar wat dieper proberen. De lijnen worden langer gemaakt en ook het kunstaas pas ik wat aan. Terug naar langwerpige modellen. Al snel kom ik uit bij een matgele Fin-S. Na een kleine vijf minuten is het raak. Totaal onverwacht eigenlijk, echt heel veel moed had ik niet meer hier. De lol is des te groter, zeker als het blijkt te gaan om een bijzonder mooi exemplaar. De kleuren zijn anders dan die van de baarzen die we ondieper gevangen hadden. Het formaat is minstens zo mooi, echt een buffel. Dik en mooi hoog gebouwd. Sanne legt alles mooi vast, foto's van de bovenste plank. Bedankt maat!

Toch van dieper water ...

Genieten!

Buffel

Na het opmeten van de baars mag hij weer verder zwemmen. 44 cm lang, prachtvangst. Ook Sanne geniet van de baars. Hij bekijkt de foto's even snel terug, wat een beest. De baarzen die we vangen zijn allen onderweg naar de halve meter. Als dergelijke vissen al zo imposant zijn, dan kun je je eigen wel voorstellen hoe bijzonder zo'n baars van een halve meter wel niet moet zijn. Een ontmoeting waar iedereen naar uit zou moeten kijken.

Dieper vissen met een langere lijn, lichte loodkop en niet te snel. Klinkt als een zeer interessant recept wat we dan ook zeker verder toepassen. Verdere vangsten blijven helaas uit op de stek. Er zijn vissen aanwezig, we kunnen ze vangen, maar we moeten hier erg tevreden zijn met de geringe aantallen. Het is verder rustig op het water. In de verte zien we af en toe een aluminium boot voorbij stuiteren, maar verder is het stil. Genieten van de rust is iets wat zeker lukt. Ik droom weer eens weg.

We trappelen op het gemak terug richting Bard en Pieter-Bas. De tijd zit er zo langzamerhand op voor hun, helaas Pieter-Bas heeft nog een verjaardag voor de boeg waar hij naartoe zal moeten. Bard rijdt mee. Sanne en ik vissen de dag uit tot in het donker. Waarschijnlijk ook op een andere stek, maar daar moeten we nog een locatie voor verzinnen. Eenmaal weer bij mekaar zetten we de belevenissen even op een rijtje. De vier baarzen die we in totaliteit bij hebben kunnen vangen waren stuk voor stuk prachtige vangsten. De baars van Bard was de enige die de veertig niet passeerde, maar het is er zeker één die gewoon meetelt. Dat het verder een dag is waar we weinig uit op kunnen maken is wel duidelijk. Baars, zowel diep als ondiep, allen aan een lange lijn. De dode hengel doet niks. Iets waar ikzelf alvorens het meest vertrouwen in had, daar ik gedurende de twee laatste sessies bijna alles op die manier gevangen had. Dit blijft natuurlijk het mooiste van vissen. Als je denkt dingen juist te kunnen voorspellen kun je er ook grandioos naast zitten.

Bard en Pieter-Bas kiezen ervoor om nog even door te vissen. Een goede keuze want er lag nog een mooie baars te wachten. Bard was de gelukkige visser die deze baars mocht vangen. Zijn flippers zullen net niet de bodem hebben aangeraakt toen hij de aanbeet kreeg, zo ondiep lag hij te vissen. Werpend met een Fin-S kleurtje seafoam. Gecombineerd met een licht loodkopje weet Bard bijna altijd nog wel een visje te verlijden. Het gewicht weet ik niet precies, maar dat zal zeker overeen komen met 3 à 5 gram. Ikzelf ben al lang blij als ik met 7 à 10 gram uit de voeten kom. Petje af! De aanbeet die Bard mocht incasseren was schitterend. Nog een vangst op het nippertje, super! Dito een prachtige veertiger met een mooi jachtpatroon. Ik bekijk het schouwspel vanaf de kant gezien er getoiletteerd moest worden. Zowel Pieter-Bas als Sanne schieten enkele platen.

Bard in zijn nopjes

Gespierde vangst

Met 42 cm de vijfde baars van vandaag

Ik heb een dejavu. De vorige keer dat ik hier met Bard en Pieter-Bas lag was het ook Bard die op het laatste moment een mooie baars ving. Pieter-Bas ving die dag helaas niks. Deze morgen had hij natuurlijk een schitterende snoek gevangen, maar we kwamen voor de baarzen. Hij baalt als een stekker dat hij er vandaag weer geen heeft mogen vangen. Hij is blij naar zijn maten toe, maar de teleurstelling is groot dat er nog geen baars bij hem is komen kijken. Ik begrijp het volledig en verzorg peptalk als ik weer terug in het water lig. Er valt verder weinig aan te veranderen natuurlijk. Je bent op een goede stek, je bent heerlijk aan het vissen met de juiste materialen, maar de vangst blijft uit. Zeker als je omgeving wel baarzen vangt en jijzelf niet kan de frustratie op een gegeven moment hoog oplopen. Lastig en nooit leuk. Zelf probeer ik altijd energie te plukken uit de vangsten die gedaan worden door je vismaten, iets wat niet altijd slaagt. Elke dag is weer anders en mentaal is dat ook zo. Hoe dan ook, meer dan jezelf er bij neerleggen kan niet.

De dag loopt voor de heren Bard en Pieter-Bas op een einde. Sanne en ik besluiten om net als hen deze stek te verlaten. Het is al wat later geworden dan verwacht, erg lang licht is het niet meer. Zodoende zal het een kwestie van haasten worden en nog een half uurtje licht meepakken. Ondanks dat Pieter-Bas alleen 's morgens vis heeft kunnen vangen kijkt hij terug op een bijzonder gezellige visdag met vrienden. Net als Bard, dit zijn gouden dagen voor hem. Op stap met vrienden, vissen en gezelligheid is pre, vangen is een mooie bijkomstigheid. Sanne en ik zeggen de jongens gedag als ze wegrijden en denken ondertussen heel snel na over het vervolg van deze avond. We willen niet ver rijden. Uiteindelijk komen we uit op één stek waar het gewoon moet gaan gebeuren. Een jachthaven met veel verschil in bodemdiepte. Eerder dit seizoen visten we er al eens met succes, hier moeten we vanavond nog wel iets bij kunnen vangen.

Eenmaal aangekomen bij de haven is het druk. Diverse boten worden getrailerd. Het einde van hun visdag. We worden dan ook enigszins vragend aangekeken als we zeggen dat we net beginnen met vissen hier. Terwijl Sanne zijn bellyboat gereed maakt klets ik met twee nietswetende ouders. Ze vragen me wat het is en moet voorstellen. Zelf of we met zijn twee in één bellyboat gaan zitten. Ik schiet in de lach, zo'n domme opmerking. Enfin, als je een vader en zoontje in één bellyboat ziet zitten binnenkort, dan weet ik wie het zijn.

Snel gaan we te water, het is echt al donkerder dan verwacht. De eerste vis meldt zich al snel. Ik hoopte op een mooie baars, maar het is een snoekje die de fel geviste Fox Smelti gegrepen had. Zelf schiet ik even een plaatje, rap wordt er weer verder gevist.

Foxy esox

Het koelt flink af. Blij toe dat ik m'n sjaal om heb gehouden. Het is verder stil in de haven. De schemering gaat geleidelijk over in een steeds kleinere hoeveelheid licht. De baarzen lijken te slapen. Geen leven. Als we aan het einde van de haven zijn gaat Sanne nog even het hoekje om. Ik trappel terug. Snel keer ik om, omdat Sanne roept dat hij beet heeft. Net zo snel draai ik weer terug om, omdat hij zegt dat hij een snoekje heeft. Geen foto nodig is het verdere bericht. Geen baars hier, maar wel twee snoekjes. Het is echt helemaal donker nu. Enkele lichtjes verderop in het dorp en de lantaarns op de parking bieden de nodige herkenningspunten. Verder is het licht van de dieptemeter op de bellyboat het enige oriëntatiepunt. Als we bijna bij de uitgang van de haven zijn is het Sanne die een gat in de lucht slaat. Hij spreekt vervolgens over een keiharde dreun. Totaal onverwacht in het donker. Het is een snoekbaars die volledig over zijn shad is heengeschoven. Geen gigant, maar zeker een maatse snoekbaars. Het onthaken vormt in het donker nog een leuk klusje ...

Bonus in het donker

Naast baars en snoek nu ook een snoekbaars voor Sanne, we mogen spreken van een Grand Slam. Als tennisser denk ik dan automatisch toch aan andere dingen, maar dat terzijde. We besluiten nog even door te vissen met deze vangst in ons achterhoofd. Misschien dat er nog meer snoekbaarzen trek hebben in een gummihapje. Het duurt even, maar uiteindelijk mag ook ik nog een snoekbaarsje bijvangen. Super! Geen grote vangst, maar ik ben er zeker blij mee. Niet veel later trappelen we naar de kant toe. Het is mooi geweest voor vandaag!

Jammer dat we in de haven geen baarzen meer gevonden hebben. Ze zullen vast hebben liggen slapen rond die tijd. Feit is wel dat het een mooi einde was van de dag. Spijtig genoeg kunnen we de dag niet afsluiten met zijn vieren, maar dat komt binnenkort vast wel weer goed. Sanne en ik duiken een friettent in om onze magen te vullen en rijden dan voldaan weer terug naar huis. Waanzinnig veel hebben we niet gevangen vandaag, maar we hebben zekerste weten weer een aantal prachtige vissen mogen vangen. Snel keren we terug, maar dan met een veel grotere groep. Jullie horen er van, tot snel!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven

- Lees ook deel 1 -