Zaterdag 7 maart

Vier musketiers (deel 1)

Net als vorig jaar wil ik maar al te graag de laatste maanden van het seizoen benutten voor de visserij op de grote baarzen. Eind vorige maand trok ik er samen met Sanne Ploegaert op uit. Op zoek naar de gigabaarzen vanuit de bellyboat. Een dag waarin we keihard hebben moeten werken voor een baars, maar de baarzen die werden gevangen waren dan ook echt allemaal vissen van klasseformaat. Mooi dik en hoog, prachtige strepen en de visserij er op is zo geweldig. Snel weer dachten we. De volgende sessie werd 7 februari ingepland. Bard Borger en Pieter-Bas Broeckx sloten maar al te graag aan bij het plan. Een groepje van vier bellyboatvissers staat 's morgens in alle vroegte paraat. Klaar voor de zoektocht naar die bonus stekelridder van het grote water. 50 cm of groter, dat zou super zijn. Helemaal mooi zo aan het einde van het seizoen!

De vorige keer reed Sanne met mij mee naar het water. Vandaag is het zijn beurt, prima regeling zo. Net als de vorige keer gaat er geen enkele dag voorbij zonder over deze visdag gecommuniceerd te hebben. De grote vraag is steeds: waar gaan we vissen? Zoveel water, zoveel stekken om uit te proberen. We gaan voor een stek die ik vanuit de boot wel eens benaderd heb, maar nog niet vanuit de bellyboat. Het probleem is vaak dat je niet overal gemakkelijk bij het water komt. De plekken die echt goed openbaar zijn, liggen vandaag in ons geval een heel eind verder. Daarom zullen we weer moeten pionieren. Via de satellietbeelden van Google komen we een eind, maar niets is zeker. Bard en Pieter-Bas weten bijna niks over de plek waar we er in willen. We hebben een weg doorgegeven, vanaf daar zoeken we samen verder. Eerst elkaar maar vinden in de vroege morgen.

De wekker gaat weer erg vroeg. Het enige verschil met de vorige keer is dat ik deze keer wel vroeg in bed ben beland en ook nog eens aardig geslapen heb ook, heerlijk. Ik verwacht Sanne om 05:15 uur. Hij gaf alvorens aan veel te vroeg te komen, daarom besloot ik al lekker vroeg klaar op de stoep te staan. Iets voor de afgesproken tijd gaat de mobiel. Niemand minder dan Sanne met het welbekende bericht: de brug staat open! Na een kleine tien minuten arriveert hij dan. Een stevige handdruk en vervolgens vliegt al het materiaal in de Punto. De ene keer hebben we achteruit een goed overzicht, dit maal hebben we het toch wat minder tactisch ingedeeld. Alles is net te zien, we besluiten maar te gaan rijden. De muziek gaat aan, wakker worden!

Op de terugweg staat de brug weer open, het is niet waar. We rijden om, maar verliezen hier wel wat tijd mee. Tien minuten voordat we op de eindbestemming zijn belt Bard naar Sanne. Hij is aan het rijden dus ik neem op. Geen gehoor, met mijn eigen telefoon bel ik even terug. De speaker gaat aan en gelijk zit de sfeer er met een lolletje goed in. Ze staan al op de afgesproken plek, hartstikke mooi op tijd! Wij zijn iets later, geen probleem, al is het al wel goed licht aan het worden. Eenmaal bijeen zoeken we naar een geschikte plek om bij het water te komen. Even denken we een mogelijkheid te zien, maar hiervoor moeten we een eind met de spullen sjouwen. Liever niet. We denken nog een mogelijkheid te hebben, maar stuitten hier op een hek. Dan maar een eind sjouwen met de spullen, we willen er echt het water in. Eerst de spullen optuigen.

Alles moet tiptop in orde zijn

We grappen en grollen wat. Ook het eten en een bakje koffie wordt niet overgeslagen. Als we het gevoel hebben dat het niet opschiet proberen we wat meer vaart te maken. Vervolgens wordt er koers gezet naar de waterkant. Een groepje van vier vissers met bellyboaten op de rug, dat moet er vanaf een afstandje leuk uit hebben gezien. Ik vind het een heerlijk zicht. Lekker op stap met trouwe maten. Ik fantaseer wat, vandaag zijn we de vier musketiers met een missie. Grote baarzen vangen! We staan te popelen. Het wandelen naar het water gaat dan ook sneller dan verwacht. Uiteindelijk blijkt het pad wat we gevonden hadden vrij snel al grenst aan het water. Top, we kunnen!

Flippers aan ...

... en gaan met die drijvende stoel!

De plek waar we in het water zijn gestapt is er ondiep. Een ideale plek voor het te water gaan met de bellyboat. Zo kunnen we zonder problemen alles inrichten en aandoen. De flippers is vaak het lastigste onderdeel. Toch, wie het vaak doet wordt er van zelf handig in. De ondiepte lijkt een eind verder te lopen. Enkel zand, dus ik besluit achteruit te lopen verder het water in, om zo onhandig getrappel te voorkomen. Steeds met de flippers het zand omploegen is niet echt degelijk. Drie van de vier heren lijken gelijk naar één punt te willen. Ik heb het toch voorzien op een ander gedeelte. Gelijk splitsen we, al is de afstand nihil. De afstand wordt stukken groter als de mist ineens toeslaat. Van het één op het andere moment zie je geen hand meer voor ogen. Even vis ik het talud uit wat ik gevonden had. Van 1 naar 6 meter en vervolgens weer terug naar 3, een prachtig geultje. Geen baars of snoekbaars aanwezig helaas. Ik zoek de mannen weer op. Bard kom ik als eerste tegen, Sanne en Pieter-Bas zijn al een eind verder in de buurt van een sluismond. Niemand heeft nog actie gehad, we proberen rustig verder. Bard en ik liggen wat dieper, Sanne en Pieter-Bas gooien strak de kanten uit.

In de mist

Even voel ik een mooie tik! Mijn lange lijn aan de verticaalstok met daaraan een shad met schoepstaart is even in trek. De vis is te klein, of te voorzichtig. Er blijft niets hangen. Toch enige actie, ook Bard denkt later wat te voelen. Er is roofvis actief, maar erg veel honger hebben ze blijkbaar niet. Het duurt lang, maar dan eindelijk is het raak. Raak bij Pieter-Bas! Sanne die in de buurt ligt pakt gelijk zijn camera. "Het is een dikke!", roept Pieter-Bas. Zijn G-Loomis baitcastertje gaat helemaal dubbel, sport van de bovenste plank. Daar kwam hij voor. Het liefst pakken we een dikke baars, maar het is buurman esox die het voorzien heeft op de roze turboshad. De vangst wordt er niet minder mooi op, de eerste is binnen. Pieter-Bas kan trots poseren, Sanne legt zonder problemen alles vast. De lengte weten we niet, die mogen jullie zelf schatten.

Mooie gevulde snoek

Prachtvis!

De snoek gaat zonder problemen weer weg, de eerste is binnen. Even dollen we met de vangst. "Gekke baars Pieter-Bas!" De man kan er om lachen, hij heeft vis ... de rest nog niet. Precies, de lag is nog lang, dus er kan nog veel gebeuren. Spijtig genoeg ziet het er erg stil uit wat de stekelridders betreft. Signalen zijn er hier en daar wel. Misschien wel karpers of andere projectielen met schubben en vinnen. We zitten goed, dat is een feit. Mooie taluds, veel stenen met ook erg veel driehoeksmosseltjes. Sanne legt het vast.

De Hellgies van Lunker City, vandaag enkel goed voor de mosselopbrengst

Op het moment dat we allen weer bijeen zijn gooien we de kant verder uit. De sluismond waar we voor liggen kan omschreven worden als twee kromme pieren. We liggen nu voor één zo'n pier. Met z'n vieren is het wat druk, dus ik besluit mijn eigen weg weer een beetje te zoeken. Sanne en Pieter-Bas blijven het ondiepe bestoken. Bard zoekt het iets dieper op, net als ik. Drie bellyboatjes verdwijnen weer in de mist, ik ben alleen. Er doemt een steiger op in de mist, hier ga ik tegenaan liggen. Er lijkt geen eind aan te komen als ik deze volg. De bodem is ook erg saai, ik amuseer me hier maar moeilijk. Als het talud omhoog gaat zie ik ook gelijk oevers achter mij. Stenen, talud, dikke baarzen in de ondiepte! Althans, daar hoopte ik op. Geen teken van leven. Ik trappel de rest tegemoet. Niet iets van lange duur, ze waren dichterbij dan ik dacht. Net als ik hebben ook zij niks bij kunnen vangen. Ik ga er even uit voor een sanitaire stop. Even de beentjes strekken. Van kou is geen sprake.

Als ik weer terug in het water ben trappelen we terug naar de kop van de sluismond. Onderweg krijgt Bard kramp in zijn bovenbeen. Samen met Pieter-Bas klauteren ze uit het water. Even rusten, iets eten en drinken en natuurlijk rekken en strekken! Sanne en ik beschouwen de stek waar we vandaag begonnen zijn. Ondertussen klaart de mist op. Een warm zonnetje komt er voor in de plaats, misschien dat de baarzen nu wakker worden!

Te voet naar de kop

Als we bij de kop van de sluismond zijn steken Sanne en ik over naar de andere kop van de sluismond. Diep water onder ons met hier en daar een mooi signaal. De vissen blijven echter weer uit. Snel naar het ondiepe, er moet toch meer te beleven zijn hier op het water. De omstandigheden zijn super. Wind, talud, stenen, helder water en een gebroken zon. We vissen een eind raak, maar niks lijkt te werken.

Al de hele morgen varen er boten op het water. Allemaal aluminium boten die het waarschijnlijk allen voorzien hebben op de snoekbaars. Iedereen vist diep, op één bootje na. Als we deze man spreken horen we dat hij vier snoekbaarzen heeft kunnen vangen op het ondiepe. Allemaal met het visje wel, maar hij vangt ze. De rest van de boten hebben minder succes volgens hem, ook wij hebben hen nog niks zien vangen. Enfin, in ieder geval weer een bevestiging dat we ze gewoon lekker ondiep kunnen vinden. We blijven het proberen!

In de verte zien we enkele strekdammen lopen. Uit eerdere ervaringen met de boot heb ik gehaald dat het hier niet erg diep is, maar dat er wel een schitterend talud aan grenst. Dat zoeken we. Het probleem is alleen dat het echt een heel eind trappelen is. Op het zicht valt het allemaal wel mee, maar het is toch zeker 400 meter. Lekker tegen de wind in. Sanne en ik gaan ervoor. Bard en Pieter-Bas liggen inmiddels ook weer in het water. We berichten ze even via de telefoon omdat ze niet binnen schreeuwbereik liggen. Prachtig dat grote water, maar met de bellyboat soms niet altijd even practisch. Juist daarom is het natuurlijk een schitterende uitdaging. De mannen waarmee ik op pad ben denken hier precies hetzelfde over. Niet nadenken, gewoon doen.

Wat we vandaag ook doen hier op deze stek, het lijkt niks uit te maken. De baarzen houden hun bekken stijfdicht net als alle snoekbaarzen. Enkel de snoek van Pieter-Bas had er zin in en goed ook! Jammer dat we niet meer vissen hebben kunnen verlijden hier. Als we de tijd in de gaten krijgen besluiten we er maar een punt achter te zetten.

We gaan niet zonder iets weg, we hebben goed gevist! Sanne en ik balen echter hard, de verwachtingen waren groots ...

De terugweg is weer een lang stuk, wel een gezellig stuk. Als we weer met vier boten bij mekaar liggen gaat het serieuze deel van de morgen weer over in het humoristische stuk. Uiteindelijk gaat het allemaal over de bokworsten. Ik had een blik meegenomen, maar Pieter-Bas had er al vier van gemaakt. Vier keer acht maakt 32 bokworsten, allemaal zijn ze opgegaan, vreetzakken!

Lachen met bokworst!

De vier musketiers

Na het eten van de broodjes gaan de spullen terug in de wagens. Op weg naar een andere stek voor de hervatting van dit avontuur. De baarzen bleken na de middag pas actief te worden!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven

- Lees ook deel 2 -