Zaterdag 30 en 31 mei

Rustig aan beginnen

Net als vele andere roofvissers heb ik met veel ongeduld uitgekeken naar dit weekeind, de opening van het roofvisseizoen! In tegenstelling tot vele andere roofvissers heb ik geen grootse avonturen en spannende sessies gepland. De eerste dag van het seizoen is vaak ook de drukste. Ik heb dit jaar niet zo’n zin om me daartussen te begeven. Dit jaar ga ik rustig aan starten.

Ik ga het seizoen dicht bij huis beginnen. Gewoon op het kanaal, en dan zal ik de plekjes bevissen die mij afgelopen seizoen slechts zeer zelden in de steek lieten. Succes bijna gegarandeerd!

Na lekker uitgeslapen te hebben en een stevig ontbijt weggewerkt te hebben sta ik rond 10 uur goed en wel langs de waterkant. Ondanks alle rustig aan plannen begint het nu toch wel behoorlijk te kriebelen. Bijna twee maanden heb ik naar dit moment uitgekeken. Het water ligt er schitterend bij, een diep donkere kleur met behoorlijk doorzicht. Dat wekt vertrouwen. Snel wordt een aasje uit de perfect opgeruimde en gesorteerde doos gepakt en in de speld gehangen. “Let the games begin” schiet door mijn gedachten als ik de eerste worp maak. Ietwat onwennig wordt het spel van optikken en laten zakken weer opgepakt. Worp na worp volgt en alle hoekjes en kantjes worden secuur afgepeuterd. Tot nu toe nog geen stootje gezien. Het shadje wordt vervangen door een twistertje waarna het spel weer verder gaat. Waren de eerste worpen nog wat onwennig, nu zit de slag er alweer aardig in. Het vist heerlijk en ik heb sterk het gevoel goed bezig te zijn. De aanbeten blijven echter uit. Na anderhalf uur gooien nog geen stootje. Langzaam aan komen dan toch weer de twijfels om de hoek kijken en begin ik onbewust in gedachten allerlei theorieën te bedenken waardoor het toch komt dat de aanbeten uitblijven. Is het misschien te mooi weer? Die felle zon in combinatie met het heldere water zou dat invloed hebben, ligt de vis er nog niet, en zo ja waarom dan niet, zouden ze nog op de nesten staan, had ik dan toch vroeg moeten beginnen?, zijn de vissen puur op speldaas gericht? Theorieën te over maar geen die hard gemaakt kan worden. Dit vind ik persoonlijk een van de leuke dingen van het vissen, sommige dingen kan je niet altijd direct verklaren, maar toch probeer ik het keer op keer. Na een tijdje komt een omstander even een praatje maken, ik leg de man uit wat ik aan het doen ben wanneer ik een tik op de top voel! In een reflex schiet de hengel naar achteren, maar helaas niet in de gewenste hoepel….shit….dat was er een! Met een stevige dot extra motivatie ga ik door. Helaas zonder verder resultaat. Na nog een aanbeetloos uur besluit ik dat het voorlopig genoeg is en ga terug naar huis. Vanavond zal ik weer terug komen. Wellicht gaat het in de schemer wel los. Die vis moet toch een keer eten!

Dezelfde avond ben ik weer terug op de stek. Het water ligt er schitterend bij. Vol hernieuwde motivatie begin ik te vissen. Ditmaal regelmatig variërend met verschillende aasjes. Alle vormen, kleuren en formaten shads passeren de revue. Maar ook deze tactiek levert geen enkele aanbeet op. In de diepe schemer blaas ik ontgoocheld de aftocht. Ik had geen grootse vangsten verwacht maar een blank op de openingsdag is iets wat me tot nu toe nog niet overkomen is.

Pas in de late schemering blaas ik de aftocht

Dezelfde avond maak ik een nieuw strijdplan. De bellyboot zal worden ingezet op een andere stek waar ik vorig jaar nog nooit visloos van ben terug gekomen. Dit moet lukken. Tevens zal er in de vroege ochtend gevist gaan worden wanneer het kanaal op zijn rustigst is. De nul moet en zal eraf!

De volgende ochtend leg ik in alle vroegte mijn bellybootje in het water. Op enkele vogelgeluiden na is het muisstil. Kleine nevelsliertjes verlaten het wateroppervlak. Perfecte omstandigheden, heerlijke rust. Dit geeft vertrouwen. Dit moet toch gaan lukken! 

Ik zet direct koers naar en ondiep hoekje dat net buiten de vaargeul ligt waarlangs een zeer scherp talud ligt. Hier liggen altijd wel een paar rovers. Al peddelend zie ik naast een meerpaal een vis jagen, al smakend baant een forse baars zich door een school speldaas. Direct vliegt mijn gemonteerde shad richting schouwspel. Echter het binnenvissen levert niet de verwachte beuk. Ook de volgende worpen leveren niet het gewenste resultaat. Merkwaardig, meestal is jagende baars toch wel tot een aanbeet te verleiden. Ik peddel door naar het betreffende hoekje. Geconcerteerd kam ik ieder hoekje uit en peuter minutieus het talud af. Ook de hiernaast gelegen damwand wordt afgepeuterd. Wederom geen enkel resultaat. Ook de visvinder laat niet echt bemoedigende signalen zien. Slechts af en toe komt er een vissignaal in beeld. Het wordt tijd voor mijn troefkaart.

Iets verderop gaat het water onder de weg door. Dit gebeurd door een grote buis met een diameter van 3 meter. Het water komt precies tot de helft van de buis. Hier staat altijd een behoorlijke stroming en zover ik me kan heugen ligt er altijd vis! Als het hier niet lukt dan weet ik het niet meer. Met enige twijfel peddel ik richting buis, wat nou als het hier ook niet wil… Naja eerst maar eens proberen. De eerste worpen met een plugje komen aanbeetloos terug. Dan maar eens met een shad er doorheen. Al driften vis ik mijn aasje uiterst nauwkeurig langs de bodem. Dit levert niets op. De terugweg vis ik het zelfde aasje maar dan een stuk agressiever. Ook dit lokt niets uit. Uiteindelijk grijp ik naar het laatste wapen. De rammelaar. Rammelend tot en met (zo’n buis versterkt het geluid aanzienlijk!) vis ik voor de derde keer de buis af. Wederom zonder resultaat. Ook de visvinder laat geen enkel signaal zien. Hoe is het mogelijk. Na de vierde drift is het tijd voor pauze. Even rust en een nieuw plan bedenken.

Zelfs de rammelaar brengt dit keer geen vis

Tijdens het verorberen van een liga gaat mijn blik over de stek. De gekende plekken lijken verlaten.. de vis moet dus ergens anders liggen. Ik besluit de oevers uit  te gaan vissen met pluggen. Iets wat me in het begin enige moeite kost daar het water zo helder is dat ik op veel plekken de bodem kan zien. Ik heb mijn zinnen gezet op een verdwaald snoekje of een baarsje, maakt niet uit of het groot is, als er maar iets opklapt. Na zo’n 50 meter oever te hebben uitgekamd doemt er zich een bosje op langs de oever. Nadat ik een worp strak langs de takken heb geplaatst begin in de plug vlot terug te vissen. Na een meter of 10 wordt deze dan eindelijk onderschept. Geen knetterharde beuk maar meer een gewicht dat er plots aan gaat hangen. Nadat de vis in eerste instantie gewillig meekomt wordt deze plots wakker en begint snelle korte runs te maken. Mij in de waan latend dat het een snoekje betreft. Mijn verbazing is dan ook groot dat er even later een snoekbaarsje in de oppervlakte verschijnt. Het beestjes is net aan de maat maar zeer welkom. Hehe eindelijk mompel ik in mezelf. Na het verplichte “ eerste van het seizoen” kiekje mag hij weer zwemmen. Een last valt van mijn schouders af, eindelijk vis.

Gemotiveerd vis ik nu verder. Verwachtingsvol wordt worp na worp gemaakt. Rakelings zwemt het plugje over de keien en langs de bodem, af en toe tikt hij deze even aan mij geruststellend dat ik op de juiste diepte vis. Een klein half uurtje later is er weer en leuke baars zag wel wat in het aasje. Net als ik de vis wil pakken schiet ie los. Ach het is ook wel prima. Na nog een halfuurtje vissen vind ik het mooi geweest. Ondanks zeer moeilijke omstandigheden toch mijn visje gevangen. De nul is er in ieder geval af.

Op de terugweg ben ik alweer bezig met nieuwe plannen. Dit seizoen begint zo verschrikkelijk anders dan ik verwacht had, ik zal de plannen radicaal moeten omgooien.

Wordt vervolgt….

Pieter-Bas Broeckx