Zaterdag 30 mei
We mogen weer!
Het is vandaag de 30ste, de laatste zaterdag van mei. Al tijden lang de dag waarop het langverwachte roofvisseizoen weer van start gaat. Na twee maanden weinig vissen is het weer een mooi moment om af te spreken met een goede maat.
Enkele weken geleden heb ik Sanne Ploegaert al gebeld om te vragen of hij er iets voor voelde om de openingsdag te starten op het kanaal hier. No problemo, gezellig! Helaas heb ik niet veel tijd dit weekend. Halverwege de middag is er een groot feest in het dorp van mijn vriendin en de daaropvolgende dag wordt mijn moeder 50 jaar. Wederom een groot feest dus. De visdagen volgen daarna wel weer.
Als het eerste daglicht tevoorschijn komt staan Sanne en ik aan het water. Heerlijk om al zo vroeg aan het water te staan op de openingsdag. Gewapend met een tweetal lange shadstokken van 3 meter gooien we de shadjes richting het diepe op zoek naar de eerste stekridder van het seizoen. De eerste aanbeet volgt snel voor Sanne. Een mooie doffe tik, waarschijnlijk een snoekbaarsje. De vis wordt rustig omhoog gedrild. Onderweg duikt de vangst achter het talud waarna de lijn vast komt te zitten. Alles komt snel los, maar de vangst is er helaas vandoor. Jammer, maar de eerste actie is een feit.
Als het eerste daglicht verscheint staan we al lekker te vissen
Vol goede moed gooien we snel weer verder. Snel komen we er achter dat het niet vol licht met baars en snoekbaars. Los van enkele twijfelachtige tikjes blijft het verdacht stil. We lopen snel verder. We naderen een deel van het kanaal waar een onwijs stijl talud ligt. Dit in combinatie met allemaal steenstort waar verder de logica van ontbreekt. Goed opletten dus, anders loop je direct vast met het kunstaas. Sanne en ik zetten dan ook al snel de eerste shad op de bodem. Ook hier lijkt er weinig vis rond te zwemmen. De aanbeten blijven uit.
Een stukje verder ligt er een mooi diep dok. Hier ligt ongetwijfeld een bak vis, maar het is er zo groot dat een zoektocht naar mogelijke scholen veel tijd gaat kosten. De ingang van het dok is des te interessanter. Hier is een mooi diepteverloop die goed is uit te vissen. Bovendien ligt er ook nog een kademuur en een steiger welke prima schuilplekken zijn van prooivis waartussen de rovers kunnen jagen. Het is Sanne die de eerste baars hier weet te vangen. Een mooie twintiger op de Kopyto van Relax. Het blijven schitterende baarsshadjes!
De eerste van het seizoen
De baars kwam van onder de kademuur. Precies een formaat baars waarvan je zou verwachten dat ze in scholen liggen. Dit is ongetwijfeld het geval geweest, maar geen enkele andere stekelridder liet van zich horen. Even gooien we in het diepe dok, maar het goede gevoel hierbij ontbreekt. We lopen terug naar de auto en gooien nog even op de eerste plek. Sanne zijn shad gaat richting het diepe. Ik gooi mijn shad even wat ondieper in het verlengde van de oever. Een snoeiharde knal op de kleine Culprit volgt. Ook mijn eerste baars van het seizoen kan geland worden.
Kort onder de kant
Twee baarzen nu op de teller, we hebben vis, maar het zijn nog niet de aantallen waar we stiekem op gehoopt hadden. Vorig jaar heb ik het seizoen niet op het kanaal geopend. Echter in tegenstelling tot het jaar daarvoor. Toen viste ik met Gert-Jan en net als vandaag ook met Sanne. Die dag hebben we toen samen ruim 100 stekelridders over de hele dag weten te vangen. Eén van de beste openingsdagen die ik tot nog toe gehad heb. Het is niet echt realistisch om te verwachten dat het nogmaals zo gaat zijn. Ernaar streven mag altijd natuurlijk, zodoende rijden we vol vertrouwen naar de volgende stek.
Even overleggen we de route. We willen naar de andere kant van het dok. Afgelopen winter is het dok drie keer zo groot geworden. In de toekomst staat er hier industrie gepland waardoor verdere uitbreiding van het dok gerealiseerd moest worden. Er ligt onwijs veel zand. Voorheen kon je er mooi overheen rijden, omdat het vrij grof en hard was. Zoals het er naar uit zag zou dat nu ook gewoon moeten gaan lukken. Een mooi spoor in het zand leidt ons de weg. Tijdens het rijden zagen we dat het zand steeds losser werd. Te laat zagen we dat het te los werd. De auto mindert vaart. Ik probeer gas bij te geven, maar dan is het kwaad al geschied. De auto slipt weg en door mijn laatste vluchtpoging graaf ik de wielen in. Shit! Sanne en ik beseffen ons dat dit wel eens het einde van de visdag zou kunnen betekenen. We blijven rustig en denken na over een oplossing. Vele pogingen mislukken. Pas bij het vinden van wat hout kwamen we stukje bij beetje los. De planken van een oude palet werden onder de voorwielen geplaatst voor zover dat lukte. Uiteindelijk hebben we de auto met een krik en daaronder een plank omhoog kunnen krijgen. Aan weerszijden plaatsten we opnieuw balken. De wielen kregen we uit het gat waar we ons in hadden gegraven, maar steeds kwamen we opnieuw vast te zitten. Het lukte niet. Even zag ik het niet meer zitten en tuurde in het rond. In de verte zagen we steeds een tractor. Deze trekt ons er zo uit. Toch namen we de moeite niet om andere hulp in te schakelen. Het moet ons lukken op eigen kracht. We hadden meer hout nodig. Iets waarop we een langere weg konden afleggen. Wonder boven wonder vonden we onder het zand nog een hele palet. Een klein stukje hout zag ik boven het zand uitsteken waarna er een hele palet werd gevonden. De planken worden stapsgewijs als een rails geplaatst achter de auto. Eureka! Eenmaal terug op het hardere zand werd de auto stilgezet. Wat een goed gevoel dat we de auto op eigen krachten er uit hebben kunnen halen. We hebben wel veel tijd verspeeld door deze actie. Eén ding hebben we geleerd: we gaan nooit meer het dok rond langs deze route!
Even overleg ik met Sanne wat we nu gaan doen. Vissen natuurlijk! De andere kant van het dok zoeken we niet meer op. We hebben al genoeg ellende gehad aan die kant. De volgende stek wordt een plek waar er een zijkanaal in het grote kanaal terecht komt. Scheepvaart zorgt hier voor behoorlijk wat beweging in het water. Normaliter een prima stek. Vandaag leek er niks te liggen. Ondanks dat we weer lekker aan het vissen waren kozen we ervoor om hier niet al te lang te blijven. Het is weer tijd voor een visje als we er achter komen dat het weeral bijna middag is. Dat betekend voor mij dat het vissen er alweer bijna op zit. Zonde!
Het sfeertje langs het water is dik in orde!
Genieten van de kleinste details
Dat we hard moeten zullen gaan werken om nog een paar vissen te mogen vangen is wel duidelijk. Gezien de geringe hoeveelheid tijd balen we extra veel dat we de auto vast hadden gezet in het zand. Er wordt een grove selectie gemaakt uit alle stekken die we in gedachten hadden. Het pontje is er één van. Ook hier staat er altijd veel beweging in het water. Tevens is de bodem bezaaid met een berg gruis, waar dus altijd wel wat baarzen te vinden zijn. Het duurt eventjes, maar Sanne is de man die dit feitje weet te bevestigen. Een baars heeft zijn shadje te grazen genomen. Het is geen joekel, maar wel weer een mooi getekend baarsje die telt.
Als de stek bij het pontje geen aanbeten meer oplevert vertrekken we naar de nabij gelegen koelwateruitlaat. Er huizen hier altijd gigantische scholen met harders rond. Niet alleen grote vis, maar ook mooie prooivis. Een voor de hand liggende stek voor de roofvis dus. We weten hier echter niks te vangen. De tijd tikt verder, snel verkassen. Twee- à driehonderd meter verder ligt er een grote draaibrug. Altijd één van de betere snoekbaarsplekken op het kanaal. Veel beweging in het water door de scheepvaart en het talud is aardig onberekenbaar. Vastlopen is dan ook zeker geen zeldzaamheid. Als de aanbeten komen, dan kunnen ze spijkerhard zijn. Er kan dan ook donder op worden gezegd dat dit snoekbaars is die op scherp ligt. Vandaag lijken er niet veel op scherp te liggen, maar er is er toch eentje die mijn Fin-S keihard weet te pakken. Een enorm aangename vangst!
Oost west, thuis best ...
Vol overgave
Al een aantal jaar nu blijven de grotere snoekbaarsvangsten uit op het kanaal. Verschillende oorzaken zijn denkbaar, maar ik denk gewoon dat ze niet goed benaderd worden. Er bestaan altijd van die moeilijkere wateren. Het kanaal is er zeker één van. Wellicht dat er gewoon met groter aas gevist moet gaan worden, of juist niet met kunstaas, maar met natuurlijk aas. Dito voor de grotere baarzen. Misschien moet ik me gewoon eens verdiepen in het vissen met bijvoorbeeld steurkrab onder een dobbertje. Kunstaasvissen vind ik zonder meer leuker, maar als ik met een steurkrabje ineens onwijs goed kan vangen, dan doe ik dat. Iets om eens over na te denken en zeker eens te proberen. Niet geschoten is altijd mis.
Na mijn snoekbaarsvangst van zojuist volgen er nog enkele aanbeten waarvan er geen enkele gehaakt wordt. Als het ook hier stilvalt kiezen we voor de stek waar we de eerste sessie van het seizoen af zullen sluiten.
We hebben koers gezet naar het uiteinde van het kanaal en staan te gooien bij de sluis naar het buitenwater. Doorgaans is het hier altijd raak. Met deze instelling gaan we dan ook tewerk. Sanne vangt snel de eerste vis hier. Een klein snoekbaarsje uit het diepe. De eerste worp was gelijk raak,dus dat beloofd wat. Het blijft wederom stil. De rovers zijn vandaag echt nog niet los. Na lang gooien vang ik nog een klein snoekbaarsje, maar daar blijft het verder bij. In de verte zien we nog enkele ganzen met jongen, altijd mooi om even een plaatje van te schieten.
Een lief ganzengezinnetje op het kanaal
Als het bijna één uur is zeg ik Sanne dat het er voor mij voor vandaag weer op zit. De tijd is zoals gewoonlijk weer veel te snel gegaan. We balen enorm van het eerder vastlopen van de auto, daar hebben we echt veel tijd mee verloren. De komende weken zien er niet echt visrijk uit wegens schoolactiviteiten. Gelukkig is het seizoen nog maar net begonnen en hebben we nog genoeg tijd om net als vorig seizoen weer vele mooie vismomenten mee te gaan maken. Vandaag viel het allemaal nog een beetje tegen, de volgende keer is het vast weer beter. Jullie horen het van me!
Vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven
