Dinsdag 23 juni
Heerlijk avondje
Aangezien ik vorige week dermate gezellig gevist heb met Michiel hebben we snel weer een sessie gepland. We zullen dit keer eerst een paar sluisjes afvissen waarna we koers zetten naar het grote water, jawel wederom de Waal. Na het werk rijd ik naar Michiel om hem op te pikken. Snel worden de dozen in de rugzak gestopt en worden er nog snel een paar snacks uit de kast gegraaid. We gaan op pad!
De eerste locatie die we bezoeken is een bekende plek hier verspeelde ik een week eerder een mooie snoekbaars. Ik heb dan ook direct vertrouwen in de stek. Daar ik de vorige keer op het einde van de avond zo heerlijk met slugs en zeer licht loodkoppen gevist heb begin ik deze sessie met eenzelfde aasje. Michiel vind het maar niets en vertrouwd op een kopyto shadje. Doordat we vrij hoog boven het water zitten kunnen we onze aasjes tergend langzaam naar ons toe laten zweven. Iets wat de rovers kennelijk niet kunnen weerstaan want na nog geen vijf minuten geeft een siddering in mijn lijn aan dat een vis mijn aasje heeft onderschept. Snel zwiept de hengel naar achteren en is daar het heerlijke gebonk veroorzaakt door het kopschudden van een flinke rover. Na een leuke dril komt een schitterend baars aan de oppervlakte. Kijk zo begin ik de dag graag grijns ik naar Michiel. Snel worden een paar platen geschoten en mag de gestreepte rover weer terug naar de diepte.
Zo mag ik de dag graag beginnen!
Na het snelle succes vissen we beide vol goede moed verder we hebben allebei het gevoel dat er meer in zit. Dit blijkt want enkele worpen later tikt Michiel vast op een leuke snoekbaars. Het beestje is net aan de maat maar geeft een goede dril weg. Tjonge jonge na nog geen tien minuten allebei vis! Vol plezier spelen we ons spelletje door systematisch wordt ieder randje in de sluis afgepield. Als dat niets meer oplevert wordt de uitloop van de sluis afgevist. Een verre worp het wijd op levert binnen een paar tikken al een knetterharde ram op, er vallen enkele oerkreten (je kent ze ongetwijfeld) en de haak wordt tegelijkertijd gezet. Wederom een niet al te grote snoekbaars, maar de aanbeet maakt alles goed! Wat kunnen die snoekbaarsjes er soms op stuiteren zeg. Na deze actie wordt het stil in de sluis. Na nog een kwartiertje verder gooien zonder aanbeten besluiten we verder te gaan kijken.
Bij de tweede sluis aangekomen beginnen we ons spelletje weer. Ook hier vissen we een aantal meters boven het water. Op deze manier kunnen we meer water afvissen dan wanneer we bij de “lage” ingang van het bouwwerk blijven staan. Wordt een vis gehaakt dan geld de afspraak dat de vismaat naar beneden klautert om de vis te landen. Een goede deal vinden we zelf. Al snel hoor ik een kort rateltje van een slip. Dit doet automatisch mijn hoofd draaien en ik zie Michiel met een kromme hengel en een dikke grijns. Dit is er weer een! Dit betekend voor mij een klauter partij. Ik snel mijzelf naar beneden en kom precies op tijd om de uitgedrilde snoekbaars te landen. Daar het teveel gedoe is om een plaat te schieten mag deze vis direct weer zwemmen. Een paar minuten later weer dat slip geluidje en weer die kromme hengel met bijbehorende grijns. Potdikkie, kan ik weer naar beneden. Dezelfde routine herhaald zich en ook deze vis mag zonder vereeuwigd te worden weer zwemmen.
Genieten vanaf grote hoogte
Na deze vis valt het weer stil. Ik besluit af te dalen naar de ingang van de sluis aan de andere kant om daar nog te proberen om een visje los te peuteren. De derde worp krijg ik waar ik op hoopte. Ik plaats een worp strak langs de sluisdeur. Wanneer het aasje de bodem heeft bereikt tik ik het op waarna het direct onderschept worden. Wow! Die vis lag stijf tegen de deur aan. Het karakteristieke bonken geeft aan dat ik wederom een snoekbaars gefopt heb. Een moment later ligt mijn vangst in de oppervlakte. Snel een plaatje waarna de vis wordt onthaakt en weer mag zwemmen. Heerlijk, mijn avond kan niet meer kapot. Eindelijk weer eens lekker vissen en goed actie krijgen. Hier heb ik afgelopen weken toch wel naar verlangt.
|
Strak tegen de sluisdeur
Michiel wordt onrustig. Hij heeft zijn zinnen op de rivier gezet terwijl ik heerlijk aan het peuteren ben. Iets wat er op de Waal niet bij is. We komen tot een compromis, nog vijf minuten. In deze vijf minuten krijg ik nog een tik op de shad maar deze blijft echter niet hangen. Tijd om te verkassen, tijd voor het grote water.
Als we aankomen staat de zon al behoorlijk laag boven de horizon. Dit zou primetime moeten zijn. Michiel gaat de kantjes van de krib afgooien met een hornetje terwijl ik een forse shad monteer om de stroomnaad aan de stroomopwaartse zijde van de krib af te vissen. Het water is hier behoorlijk turbulent hier moet wat te halen zijn. Michiel meld dat er vaak veel vis pal tegen de stenen ligt. Dit is een zaak van durven, hoe dichter je tot de krib vist hoe groter de kans op vis maar ook op hangers. Dit is een spelletje van durf en ervaring. Na een paar worpen merk ik dat ik te ver ben gegaan. Ik zit muurvast. Het eerste offer aan de rivier is gemaakt. Ook dit hoort er bij. Terwijl ik een nieuw shadje uit de doos pak hoor ik het bekende “JA!” achter me klinken. Daar staat ie weer te grijnzen, met z’n kromme hengel. Snel graai ik de camera en schiet wat mooie platen te schieten in het warme zonlicht van de laagstaande zon. Een klein snoekje zag wel wat in het plugje en wordt in het water onthaakt. Maar snel groter worden rakker!
Een mooi snoekje op de Salmo Bullhead
Wie het kleine niet eert ...
Ook Michiel komt zijn geluk met een shad beproeven en krijgt al gauw een tik, helaas blijft de vis niet hangen. De tijd verstrijkt maar verdere aanbeten blijven uit. We besluiten nog een andere krib te pakken voordat de zon onder de horizon zakt. Langs deze krib staat een heel mooie keerstroom die mij gelijk een goed gevoel geeft. Hier moet het gaan lukken vind ik. Als ik wederom een shadje op de bodem zet zie ik Michiel aanslaan op een leuke vis. Na een korte dril ziet een baars kort even de kant. Toch weer vis! Dat geeft moed. Ik wil nu toch ook wel een vis vangen op de Waal en ga gemotiveerd door. Tijdens het afzinken van mijn shad na de worp houd ik dikwijls mijn lijn achter mijn vinger zodat ik het minste of geringste tikje voel en ik direct weet wanneer mijn aasje de bodem raakt. Dit keer raakt het aasje de bodem echter niet en wordt tijdens het afzinken onderschept. BAF! Whooh dat komt hard door zo direct op je vinger. Ik schrik er zowaar van en sla ietwat onhandig aan. De vis hangt echter en geeft goed strijd! Het is verbazingwekkend hoe sterk die riviervissen zijn. Een snoekbaarsje dat net aan de maat is laat zich kortstondig zien. Daar de haak in de hoek van de bek zit wordt deze er in het water uitgetikt. Prima zo.
De zon is intussen achter de horizon gezakt en het koelt nu ook rap af. Ik besluit nog een keer van techniek te veranderen en nog wat worpen met de dropshot te maken. Eens kijken of ze hier ook op willen. De eerste worpen leveren niets op. Dan zit ik ineens vast. Ik wilde mijn loodje verslepen maar dat lukte niet. Nog voordat ik kan beginnen in het lostrekken van mijn loodje begint het vast ik beweging te komen. Hey vis… roep ik verbaasd. De curve in mijn hengel wordt groter en groter. Dit is een zware jongen. Langzaam begint mijn slip te tikken. Langzaam maar gestaag neemt de vis een paar meters lijn en stopt dan. Ik geef zoveel zijwaartse druk als ik durf om de vis te keren wat lukt! En kan zodoende een paar meters terug winnen. Michiel staat naast me te dansen op de stenen, het is een meerval, het is een meerval! Zelf ben ik daar niet zo zeker van. Als het een meerval was had ik hem niet zo kunnen keren, denk ik. De vis zet nu koers richting oever maar ook deze poging kan ik na een aantal meters stoppen. Dit spelletje van geven en nemen herhaalt zich nog een paar keer. Nog steeds hebben we geen glimp opgevangen van de vis. De dril heeft veel weg van een snoek maar die moest het dropshot onderlijntje (25/00 fluo carbon) toch allang hebben doorgebeten? Als de vis de zoveelste poging onderneemt om van mij weg te zwemmen zie ik mijn lijn omhoog komen. Daar komt ie meld ik mijn vismaat. Enkele seconden later verschijnt een ware boomstam. Een schitterende snoek, zo dik als mijn bovenbeen! En het shadje? Net buiten zijn bek. Pfff nu wordt het toch wel even billenknijpen! Het meeste van de kracht van de vis is er nu wel uit. En een landingsplan wordt gemaakt. Ik besluit naar het strandje te lopen om daar de vis te landen. Michiel neemt mijn hengel even open en ik doe mijn schoenen uit en stroop mijn broek op. De vis ligt uitgedrild te wachten. Voorzichtig benader ik hem van achteren en voel voorzichtig met mijn hand langs het kieuwdeksel opzoek naar het handvat. Daar! Hebben! Met een vloeiende beweging til ik de vis uit het water. Oe! Zwaar! Nu moeten we snel handelen. Door het lichte materiaal is de vis behoorlijk uitgeput. Michiel staat klaar met de tang en tikt de haak uit de bek van de vis en houdt er snel even een meetlint naast. Ik positioneer me en platen worden geschoten. Dan gaat de vis snel terug in het water. De hele actie heeft nog geen minuut geduurd. Na een korte reanimatie zwemt de riviergigant statig naar de diepte, een fantastisch gezicht! Wat een bonus vis. Zo ik ben wel uitgevist voor vandaag! Volledig in de wolken lopen we terug naar de auto. Het was mooi vanavond!
Riviergigant!
Wordt vervolgt!
Pieter-Bas Broeckx
