Woensdag 10 juni
Anders dan anders
Na de eerste sessies van het nieuwe seizoen is al snel duidelijk geworden dat het anders dan anders moet. De vis ligt kennelijk niet op de geijkte plekken en ook op het bijtgedrag is geen peil te trekken. Een aantal telefoontjes met vismaatjes uit de omgeving bevestigen het vermoeden, zij hebben ook zeer matig gevangen.
Thuis zit ik te broeden op een nieuw plan. Ik heb mezelf twee doelen gesteld voor dit nieuwe seizoen.
1. Ik wil het dropshotten een goede kans geven. In het begin was ik zeer sceptisch over deze uit de states overgewaaide techniek maar nadat ik in het gesloten seizoen het nodige huiswerk had verricht heb ik besloten de methode toch een goede kans te geven.
2. Ik wil me meer gaan richten op de visserij op de Waal. Deze intimiderend woeste rivier stroomt langs mijn woonplaats en is dus een ideaal thuiswater. Echter, de enorme grootte en keiharde, alles meesleurende stroming, hebben er altijd voor gezorgd dat ik dit water links liet liggen. Vanaf dit seizoen is dat dus niet meer!
Voor het dropshotten heb ik ook al behoorlijk boodschappen gedaan. Diverse winkels, verkoopsites en fora zijn afgestruind naar koopjes, iets waar in het gesloten seizoen meer dan genoeg tijd voor was. Dit heeft tot een zeer volledige dropshot uitrusting geleid. Ook is er de nodige tijd gestoken in het fabriceren van alle soorten en maten dropshot onderlijnen, allen overzichtelijk opgeborgen in een daarvoor bestemde map. Het materiaal is er klaar voor, maar ben ik dat ook?
Het materiaal is er klaar voor ...
Ondanks dat de omstandigheden er niet helemaal geschikt voor zijn, de bewezen technieken hebben zich dit seizoen nog niet echt bewezen, besluit ik dat het maar het beste is de koe gelijk bij de hoorns te vatten. De eerst volgende vissessie zal er gedropshot worden.
Deze sessie dient zich een paar dagen later onverwachts aan. Nadat het het grootste deel van de middag geregend en geonweerd heeft klaart het ’s avonds plotseling op. Wanneer ik naar buiten kijk begint het te kriebelen. Het is vochtig en heiig al de gevallen regen begint in een rap tempo weer te verdampen. Dit zorgt voor een merkwaardige sfeer buiten die herken als goede visomstandigheden. Snel pak ik mijn spullen bij elkaar en ga naar een bekende stek aan het kanaal. Voorgaande keren is het me hier nog niet echt gelukt om goed vis te vangen maar ze moeten er gewoon zitten en het is lekker dichtbij.
Er gaat alleen een doos met dropshot materiaal mee. Als er vis gevangen wordt zal het op de dropshot zijn.
Op de stek aangekomen worden de spullen in orde gemaakt. Onwennig worden de eerste worpen gemaakt. Het vertrouwde optikken is er nu niet bij. In plaats hiervan wordt het loodje over de bodem getrokken. Doordat dit tegen steentjes en ander spul aantikt zal het aasjes boven dit loodje zijn eigen actie krijgen. Na een metertje te hebben ingehaald laat ik het zaakje stilvallen. Het shadje zinkt nu langzaam naar de bodem. Na een paar seconden geef ik een klein rukje aan de slap gevallen lijn. Het shadje schiet nu naar boven en zink daarna weer terug naar de bodem. Na wederom enkele seconden haal ik het zaakje langzaam weer een metertje binnen. Dit is toch wel een behoorlijk andere visserij dan met een loodkopje. Dit is een stuk statischer. Het duurt dan ook een stuk langer voordat ik een worp heb binnengevist. Langzaamaan begin ik een beetje gevoel in de handeling te krijgen, als gevolg begin ik wat meer te variëren met verschillende manieren van optikken en binnenvissen.
De omstandigheden zijn perfect, er staat geen zuchtje wind en het is erg vochtig. De vis is actief! Regelmatig zie ik een dikke brasem of voorn keren in het oppervlak. Ook de enorme scholen aasvis zijn goed waar te nemen. Normaal zitten deze strak langs de damwand maar nu het zo rustig is zijn ze over een groot deel van het kanaal uitgezworven. Iets wat de rovers niet is ontgaan. Regelmatig klapt er een vis door een van de scholen. Op een gegeven moment zie ik het voor mijn neus gebeuren….. een donkere schim komt met een redelijke vaart uit de diepte zetten, ploegt met opengesperde bek door de school aasvis heen en laat zich rustig weer de diepte glijden. Sow….dat was een baars! Een hele dikke baars! Dat geeft vertrouwen..
Naast deze baars zie ik nog een paar keer een rover de door aasvis gaan. Ook roofblei heb ik inmiddels gespot. Ze zijn dus los. Mijn vertrouwen is op een hoogtepunt. Dit moet gewoon lukken nu.
Genietend van alle actie vis ik verder. Plotseling is daar dan eindelijk die tik! Ik had net mijn loodje een meter naar me toe getrokken op het moment dat ik deze stil liet vallen klapte de vis erop. Verbazend hard nog! In de reflex heb ik de haak gezet en aan de andere kant van de lijn begint iets verwoed te bonken. Er zit goed gewicht in! De vis blijft lang diep en schud verwoed met zijn kop om het kleinood kwijt te geraken. Ik ben ondertussen intens aan het genieten van deze dril en reken mijzelf al rijk. Mijn vermoeden is dat het hier om een forse snoekbaars gaat. Mijn verbazing is echter groot wanneer een gedrongen vorm naar de oppervlakte wordt gedrild. Het is een baars! En een grote. Nu de vis aan de oppervlakte is kan deze snel geland worden. Een meetlint geeft uitkomst,, 46! Kijk dat is nu een baars! De eerste zomerveertiger is een feit! Yesss!
Snel wordt door Michel, een medevisser die net tijdens de dril aan kwam fietsen (wat een geluk!) een paar platen geschoten. Dan mag de vis weer terug. Wanneer ik de vis langzaam uit het zicht zie glijden komt er een voldaan gevoel over me! Helemaal goed. Een mooie aanbaat, de eerste vis op de dropshot en de eerste veertiger van het seizoen! Perfect. Glunderend van genot vis ik nog een halfuurtje door maar tot mijn (geringe) teleurstelling weet ik geen vis meer te foppen. Ondanks dat het jagen door de scholen aasvis doorgaat.
De eerste veertiger van het seizoen, op de dropshot notabene!
Een paar dagen later geef ik weer gehoor aan het gekriebel…er moet even gevist worden. Ik ben van plan om deze avond aan mijn tweede doel te gaan werken. Er zal op de Waal gevist worden. De plek weet ik al. Ik ken een mooie L-vormige krib waar een schitterende keerstroom in staat. Na het eten gooi ik mijn spullen in de auto en rijd naar de rivier. Daar aangekomen valt me op dat het toch een stuk dreigender is dan verwacht. Ze hadden regen voorspeld maar die zou pas later op de avond vallen. Naja we zien wel. Na een korte wandeling kom ik aan op de plaats van bestemming, de L-krib. Gelijk krijg ik dat intimiderende gevoel. De stroming raast als een bezetene langs de kop van de krib. Hierachter vormt zich een neer van tientallen meters. Mijn dropshot onderlijn van de vorige sessie heb ik laten zitten. Ik heb besloten om hier te gaan dropshotten. Aan de ene kant omdat ik hier met een zwaar loodgewicht (30 gram) toch een enigszins subtiele presentatie aan kan bieden. En omdat ik hiermee minder snel vast kom te zitten en door het stuiteren van het lood over de bodem een beter beeld krijg van wat er zich onderwater bevind.
De eerste worp wordt ingezet. Sneller dan ik dacht bereikt het lood de bodem. Langzaam vis ik mijn aasje terug. Hierna een worp iets meer het kribvak in, hier lijkt het wat ondieper. Worp na worp wordt gemaakt en systematisch kam ik het kribvak uit. Eerst voornamelijk in de buurt van de stroomnaad maar later vis ik ook de keerstroom stukje voor stukje af. De regen die pas later was voorspeld heeft toch besloten om eerder naar beneden te komen. Een drupje gaat over in gestage regen en wordt even later een ware hoosbui. Mij deert het niet. Ik had het zekere voor het onzekere genomen en mijzelf geheel in het goretex gehuld. Om me heen wordt het nog stiller dan het al was. Alles en iedereen heeft een veilig heenkomen voor de regen gezocht. Ik houd hier wel van, het geeft me een enorme kick als ik totaal ongedeerd kan doorvissen. Lang leve de goretex!
Wat wel opvalt is dat de vis ook op de bui reageert. Ineens ontstaan er diverse kolken in de stroomnaad en doorbreken brede zilveren ruggen kortstondig het wateroppervlak. Dat zijn roofbleien! Gebiologeerd door het schouwspel sta ik naar de azende bleien te kijken. Op hun dooie gemak gaan ze door de scholen aasvis. Het lijkt verdacht veel op het tafereel dat ik onlangs op het kanaal zag. Het zijn er tientallen! En geen kleintjes.. ik schat ze zo tussen de 60 en de 70 cm. Snel wordt er in de tas gegraaid naar de doos pluggen. De komende drie kwartier worden bijna alle modellen in de speld gehangen. Groot, klein, draaiend, ratelend, wiebelend, ploppend, gurgelend. Maar wat ik ook probeer het mag niet baten. Dit is een bekend fenomeen in roofblei land. De bleien zijn zo gefixeerd op speldaas dat de rest straal genegeerd wordt. Veel roofbleivissers nemen dan ook in juni niet meer de moeite op roofblei te vissen. Met dit in het achterhoofd schakel ik weer over op het dropshotten. Als na een aantal worpen mijn loodje vastloopt tussen de stenen probeer ik deze met een aantal zwiepen van de hengeltop weer los te krijgen. Er gebeurd echter iets totaal anders en onverklaarbaars. Er hangt vis aan. Waar ik eerst muurvast zat begint nu iets terug te trekken en te bonken. Vreemde zaak, maar ik ben er niet minder blij om. Vlot wordt de vis uitgedrild en even later sta ik met mijn eerste Waal baars in mijn handen. Het dropshot loodje is verdwenen…..vreemd. Snel wordt de vis onthaakt en mag deze weer zwemmen. Het geeft me een gemengd gevoel. Ik ben aan de ene kant voldaan daar ik mijn eerste Waal vis gevangen heb maar de manier waarop stemt mij niet tevreden. Ach de kop is er af. In twee sessies toch een goed begin gemaakt met mijn nieuwe voornemens!
Wordt vervolgt…
Pieter-Bas Broeckx
