Zondag 5 juli

Garanties? (deel 2)

Zoals Bard in zijn openingsverslag van dit weekeind al heeft verwoord, hebben we het altijd uitzonderlijk naar ons zin wanneer we de waterkant delen. Hoewel de vangsten gisteren simpelweg tegenvielen en ik me als gids enigszins gekrenkt voel, zitten we deze ochtend toch met een goed gevoel in de trein. De sfeer zit er nog steeds goed in en wat de vangsten betreft kan het alleen maar beter worden. De stek voor vandaag is er één die we ‘s winter al eens samen hebben bevist. De vangst was toen dramatisch te noemen. Mede door het feit dat het dus geen winterstek is. Hopelijk zorgt de seizoenswijziging er dan voor dat de baarzen het spelletje wél meespelen. Ik heb hier de afgelopen maand al twee keer een redelijk succesvolle dag kunnen maken, dus moet het nu ook wel lukken. Desalniettemin kan ik na gisteren geen garanties meer geven.

Het redelijk heldere doch donkere water ligt er aantrekkelijk bij. Toch maak ik me een beetje zorgen over de kracht van de zon die zelfs zo vroeg al redelijk in de nek prikt. Ik merk op zonnige dagen toch vaak dat tussen en uur of elf en vier een dip in de aanbeten optreed. Na de rituele handdruk schieten de Hornets richting de horizon. Naast werpend vissen leent deze havenstek met zijn steile kadewanden zich ook uitermate goed voor lopend trollen. Zelf vind ik dit een prachtige techniek. Misschien wel omdat door de monotonie van het vissen de aanbeten nog harder aan lijken te komen. Ik laat Bard de zich eerder bewezen stekken uitvissen. Wanneer dit in niets resulteert, begint dat rotgevoel weer aan me te knagen. Waarom nou altijd als ik gasten heb? De grote aantallen volgers die ik op zowel de Hornets als spinners krijg bevestigt dit vervelende gevoel. Misschien is de ontlading wanneer ik de eerste tik krijg daarom wel extra groot. Yes! Zie je wel? Het kan toch. Ook Bard weet nu een paar visjes te vangen. Jammerlijk genoeg verdwijnt de beet net zo snel als dat hij ontstaan is.

Hopend op de bevestiging.

Gelukkig dan toch van de nul af.

Een eerdere goed vangende brug wordt ook vruchtloos afgevist. Dit is de druppel! Weg uit dit zijarmpje en op naar het grotere water. Op weg naar de hoofdvaargeul krijgt Bard ineens een aanbeet van iets groters. In de hoop op een dubbelvangst flinke baars werp ik mijn Hornet in op de plaats waar de snijdende lijn in het water verdwijnt. Wanneer de vis snelle runs begint te maken beseffen we dat het waarschijnlijk een snoek betreft en begin ik de dril te filmen. Wanneer de dril aan zijn einde begint te komen, staat er ineens een jonge vrouw achter ons te schreeuwen dat we de snoek met rust moeten laten.

Oh god, daar hebben we er weer één. Tot nu toe heb ik dit drie keer meegemaakt en ironisch genoeg ook alleen maar in het bijzijn van mijn maat. De vrouw probeert met haar betoog de vis van de haak te lullen en blijkt niet te beseffen dat haar vocale protest het drilproces niet bepaald goed doet. Zelf trek ik dit redelijk slecht en maak de fout om scherp en snauwend haar woorden af te blaffen. Wanneer ze als laatste wanhoopspoging gedreigd heeft een melding te maken bij de visvereniging(?!?), beseft ze dat ze met haar frustratie niet de passie van twee baarsvissers kan laten wegsmelten en druipt ze mompelend af. Bard is in staat dit soort belachelijke gebeurtenissen redelijk goed weg te filteren. Ik kan dit niet en verbaas me nog een tijdje hardop over de kansloosheid van de situatie, voordat ik weer geconcentreerd aan de slag kan.

De dril was er wel naar

En natuurlijk zonder problemen weer terug.

Na de opleving in de vorm van de snoek, blijkt dit het enige cadeautje van deze kade te zijn. We besluiten een tweetal boothellingen aan de overkant uit te vissen. Jong visgrut lijkt altijd in de buurt van dit soort structuren rond te hangen, de baarzen waarschijnlijk niet ver daarvandaan. Hoopvol is er meteen vis voor Bard. Eindelijk een iets grotere vis komt protesterend uit het diepe water naar boven. De visjes die de baars opbraakt zijn het teken dat er dus af en toe wel degelijk gegeten wordt. Helaas blijft het daarna stil. Dat vervloekte weer ook! Misschien is het gewoonweg te heet. We besluiten even pauze te nemen in de schaduw.

Jammerlijk genoeg de enige

Pas wanneer je even gaat zitten begin je door te krijgen hoe hard je het eigenlijk nodig hebt. Het is wel erg warm en drukkend. De boterhammen en de energiedrank komen als geroepen. Toch begint na een kleine tien minuten de vangstdrang weer toe te nemen. Een lange kade en een brug zijn de volgende stekken op ons lijstje. Gelukkig beginnen er zich wolken te vormen en het lijkt wel of het dicht begint te trekken. Met een beetje geluk komt het zo meteen toch nog een beetje los. De kade die normaal toch wel een visje of tien produceert werkt ook niet mee. Bij de brug stuiten we dan eindelijk op een schooltje baars en dan is het met de spinner en Hornet heel fijn vissen. Bard pakt nog een klein snoekje en het feest is compleet. Mooi dat op dagen als deze, bescheiden beloningen zo enorm veel voldoening opleveren. Het weer is ook aan het veranderen. De eerder meedogenloze zon begint nu mondjesmaat achter de wolken te verdwijnen en de vis lijkt hier wel positief op te reageren.

Argwanende toeschouwers

Zowel mijn maat als ik beginnen nu echt te genieten van de nog steeds bescheiden visjes, die niet met minder bescheidenheid onze Hornets te grazen nemen. Vooral het delen van vissuccessen lijkt bij mijn meteen een link te maken naar de herinneringen die ik heb van een legendarische sessie die ik met Bard heb mogen delen die maart drie jaar geleden. Wanneer dit gevoel bij mij loskomt, kan het eigenlijk al niet meer mis.
Langs een aanlegsteiger is het nu regelmatig raak en hoewel de maat misschien wel nog wat omhoog mag is de visserij en de beleving er niet minder om. Samen weten we in een uurtje tijd toch een dubbel dozijn visjes op de kant krijgen en kunnen we ons concentreren op het maken van wat goede platen. Het is belangrijk om af en toe wat tijd vrij te maken voor de fotografie. Naast het feit dat je even stil kan staan bij het behalen van succes, wat goed is voor het zelfvertrouwen, levert het uiteraard ook boeiende platen. Vooral wanneer de foto niet interessant gemaakt kan worden door het formaat van de vis moeten er andere creatieve composities verzonnen worden om het plaatje af te maken.

Beter kan je een vissituatie niet vastleggen

Liprelease

Even verder begint het water te veranderen. Van een havenvaart begint het nu te veranderen in een kanaal. In de eerste bocht heb ik eerder meerdere grotere vissen gevangen. Wat ze in die hoek te zoeken hebben weet ik niet en eerlijk gezegd maakt dat me nu ook niet uit. Als ze er maar liggen. Met deze gedachte in mijn hoofd loop ik een helling af. Wanneer ik in de buurt van het water kom verdwijnt ineens de grond onder mijn voeten. Ik verdwijn als een lompe teletubby in een gapend gat in de grond. In een reflex spreid ik mijn armen en vang mijn val op. Ik hang tot mijn verbazing tot mijn knieën in het water! De kade is hier ondermijnd. Op een reiger die me glazig aanstaart is er gelukkig niemand die het gezien heeft. Bard is even verderop aan het fotograferen en heeft van het hele spektakel niets meegekregen. Ergens is dat maar goed ook, anders was hij er hoogstwaarschijnlijk in gebleven.

Gelukkig een stille getuige

We beginnen de kade af te vissen. Bard gaat voorop. Ineens een harde knal op zijn stok. De hengel buigt diep en ik denk even dat het snoek betreft. Het gebeuk en de kreten van mijn maat beginnen erop te wijzen dat het hier dan toch gaat om een goede baars. Wanneer ik nader om foto’s te nemen zie ik de vreugde van mijn maat binnen een seconde omslaan in teleurstelling, gevolgd door irritatie, wanneer de spanning plots van de hengel valt. Bard baalt flink en ik kan het me goed voorstellen. We pakken de draad weer op. Hoewel ik toch een tweetal visjes los weet te peuteren weten we allebei dat dé kans van vandaag gekomen en gevlogen is. Bovendien begint het later te worden. We moeten nog een stuk naar het station lopen en eerlijk gezegd is de koek bij ons beiden ook wel op.

Ondanks het formaat toch genietende vissers

Is dat niet de essentie?

Tijdens de reflectie in de trein kunnen we concluderen dat op het missen van die ene vis er toch weer gesproken kan worden van een topdagje. Niet wat betreft de vangsten, maar vanwege een passie die twee vrienden aan de waterkant vol plezier met elkaar kunnen delen. Eigenlijk kan het dan nooit stuk. Ik denk dat dit de enige garantie is die eigenlijk altijd opgaat. Bedankt vriend!

Met gemeende baarsgroet,
Ernst Schrijver