Zaterdag 4 juli

Garanties? (deel 1)

Het is weer ’n poosje geleden dat ik Ernst zag. Mooi hoe dat telkens weer in een dubbel gevoel resulteert: aan de ene kant maakt het de weekenden díe we samen hebben extra leuk, aan de andere kant zou je elkaar best wat vaker willen zien. Gezien de afstand en relatief drukke agenda’s die we echter beiden hebben, zullen we het voorlopig toch echt met de vrij spaarzame contactmomenten moeten doen. Reden te meer om er tijdens zo’n weekend als dit alles uit te halen. Dat is dan ook precies wat we deze dagen gaan doen!

Ik arriveer op vrijdagavond na een zeer ontspannen trein- en busreis lopend bij het ouderlijk huis van m’n maat. Parkeer m’n bagage meteen in een hoek voor een warme begroeting. Goed om elkaar weer in de ogen te kunnen kijken! Het is een heerlijke zomeravond en ook voor de komende dagen wordt  prima weer voorspeld. ‘Vooral morgen veel zon’ is de boodschap van de weermannen. Daarom vrijwel meteen maar de prangende vraag aan Ernst of er dit weekend nog ’n paar uurtjes strand in zit. Geen probleem, zo blijkt. Dat noem ik nou een mooi vooruitzicht!

Hangend op de bank in de huiskamer, praten we die vrijdagavond eerst uitgebreid bij. Bezige bijtjes als we beiden zijn, blijkt er weer genoeg stof voor mooie verhalen. De thee vloeit rijkelijk en smaakt goed. Topavondje! Dan volgt een blik op de klok en dringt de harde realiteit weer tot ons door. Tijd voor concrete zaken nu. Het plan voor morgen bijvoorbeeld! Wat gaan we doen? Eerst vroeg op voor een fris rondje ‘thuiswater’, aldus Ernst. Ik geef aan dat ik me daarbij graag laat leiden door hem, zodat hij morgen als perfect getrainde gids mag opereren. In al die jaren dat we elkaar al kennen, heb ik eigenlijk nog nooit zijn vertrouwde stekken in de kenmerkende volgorde aangedaan. Morgen voor het eerst dus. Ik heb er zin in! Al voel ik me wat minder gelukkig bij de spaarzame uurtjes slaap die voor ons liggen.

Het blijkt die ochtend soepeler te gaan dan gevreesd. De opwindende verhalen over spannende sluisjes en hoge dertigers doen me blijkbaar meer dan de vermoeidheid. Kijk, de roofvisser in mij leeft nog altijd! En dat ondanks het sterk gegroeide scala aan activiteiten dat ik er tegenwoordig op na houd. Mooi om dit lekkere gevoel weer zo te mogen ervaren.
Fietsend richting de eerste stek geniet ik van de frisse lucht. De route voert langs talrijke polderslootjes en bredere ringvaarten, samen zorgend voor het typisch Noord- Hollandse landschap waar ik vele jaren geleden al verliefd op werd. Ik kom hier heel graag en voel me er enorm op m’n gemak.

Vroege vogel

Ik kom hier graag

De eerste stek is inderdaad een pittoresk sluisje dat schreeuwt om aandacht. Zeker in de stilte van deze vroege ochtend. Ernst laat me de eerste worp maken – gastvrij als hij is – maar gaat dan meteen ook enthousiast zelf aan de slag. Kijk, zo ken ik hem! Als mijn Salmo Hornet de hengeltop nadert beukt er meteen een snoekje tegenaan. Maar niet overtuigend en niet resulterend in een hanger. Té voorzichtig. Wel meteen actie, lekker!

Helaas blijft het hele sluisje verder vrijwel zonder resultaat. Ernst kijkt daar enorm van op, want dit maakte hij niet eerder mee. Zijn eerste bezoekjes van dit seizoen aan deze stek leverden zelfs uitzonderlijk grote baarzen op voor dit water. Nu moeten we het stellen met een handjevol kleine baarsjes die zich brutaal tegoed doen aan onze minuscule shadjes. Vermakelijk, maar ook niet meer dan dat. De monding van de sluis aan de andere kant biedt hopelijk meer vertier.

Dat blijkt het geval! Werpend tikken we hier de ene na de andere gestreepte rover uit een vrij grote school, die zich gevestigd lijkt te hebben op het flauwe talud van de oever naar het vaargeultje voor de sluis. Dat het wederom allemaal kleine visjes zijn weerhoudt Ernst er niet van om een worp en dril van mij vast te leggen met de filmfunctie op z’n camera. Zul je altijd zien dat díe worp dan ineens zonder resultaat blijft.

Klein formaat, groot vermaak

Dan volgt een raar moment. Ernst zwiept voor de zoveelste keer enthousiast zijn shadje richting het open water maar haakt daarbij een hek rechts van hem. Het topdeel van het werphengeltje komt in de zwiep los van het onderste deel en slingert voor mijn ogen door de lucht, uiteindelijk landend in het water links van mij. Met het idee dat de lijn nog wel keurig door de geleideogen loopt, kijk ik grijnzend naar mijn maat rechts van me. Die kijkt echter verward naar het hek rechts van hem, en niet veel later beteuterd naar het troosteloos wapperende stukje dyneema voor zich. ‘Waar is m’n hengeltop nou?’ Verbaasd vraag ik of hij die dan niet door de lucht zag suizen, en dat blijkt inderdaad het geval. De conclusie ligt voor het oprapen: de hengeltop ligt eenzaam op de bodem van het vaargeultje voor de sluis links van ons. Oeps! Vertrouwend op een goede afloop kan ik voorzichtig gegrinnik niet onderdrukken. En ik suggereer plagerig dat het dus zwemmen wordt voor m’n maat. Die is even strontchagrijnig, maar komt dan al heel snel tot dezelfde conclusie. Kleedt zich uit en laat zich verwelkomen door het water waar hij normaal gesproken alleen z’n lijntje in natmaakt. Duiken maar! Op mijn aanwijzingen over de plek waar het hengeldeel te water ging volgen enkele vruchteloze pogingen bij het aftasten van de bodem. En net als ik vrees dat het niet meer gaat lukken, duikt mijn maat ineens grijnzend op uit het donkere water. Bingo! Niet te geloven, maar verdiend natuurlijk. Gelukkig heb ik de hilarische operatie vastgelegd met enkele plaatjes.

Driftig op zoek

Succes!

De zoektocht mag dan succes gehad hebben, daarmee is de stek ook meteen definitief verstoord. De ochtend is bovendien inmiddels weer ’n uurtje ouder en we besluiten dan ook door te gaan naar de volgende stek. Een forse, nabijgelegen brug is volgens Ernst in elk geval enkele worpen waard. Hij bewijst zelf dat dit inderdaad het geval is. Terwijl ik op een vervallen steigertje voor de tweede keer mijn shadje lanceer, zie ik Ernst links van me een leuke baars uit het water tillen. Snel resultaat!

Ouderwets op het spinnertje

De volgende sluis ligt op een redelijk eindje fietsen. Bij aankomst word ik aangenaam verrast door een gevoel van herkenning. Ik was hier al eens eerder met Ernst, een hele poos geleden. De stek oogt erg interessant: een dode hoek vlak voor de sluis, die dient als geïmproviseerd  jachthaventje, is omringd door een lage kade en ligt vol met lelies. Eerder in mijn leven, tijdens een bezoek aan Volkmar Strikkers, beviste ik een vergelijkbare stek met superklein kunstaas. Dat was een schitterende ervaring in het heldere water. De vissen die we toen vingen waren vrijwel allemaal te zien tijdens de aanbeet.
Nu lopen we rechtstreeks door naar de sluis zelf, want daar is het volgens mijn gastheer meestal allemaal te doen. Net als op de eerste stek stelt ook deze echter enorm teleur, met enkele minuscule baarsjes als enige teken van leven. Ernst staat er van te kijken. Waar zijn die baarzen gebleven? Daar waar dit normaal gesproken stekken zijn met een vrijwel waterdichte vangstgarantie, blijft het vandaag volkomen stil.

Dan dus toch maar een poging wagen tussen de lelies. Dat doe ik althans, want Ernst loopt een stuk door en lijkt zijn zinnen te hebben gezet op het open water verderop. Beheerst maak ik een aantal secure worpen tussen de grote bladeren. Het plugje dartelt er aantrekkelijk tussendoor en móet een aanwezige rover wel haast gek maken. Of toch niet? Feit is dat ik geen enkele respons krijg. Mijn hengel trekt slechts krom op een taaie lelie die ik echt niet kon ontwijken. Vast. Een boot biedt uitkomst, maar de smalle looprichel aan de zijkant maakt de manoeuvre er niet soepeler op. Ernst grijpt zijn kans en legt mijn capriolen grijnzend vast.

Lekker retro: het handlijntje!

Het open water belaagd

Nadat mijn maat het alsnog voor elkaar heeft gekregen om een paar kleine baarzen met de spinner uit het open water te peuteren, fietsen we terug langs het kanaal. De volgende stop blijkt een buitenbocht met een rare ondiepe oeverzone in de buurt van een paar boten. Terwijl Ernst zich verbijt vanwege de loslopende hond die hem hier zoals altijd lastig valt, mag ik de eerste worp maken. Als van een professionele gids krijg ik precies uitgelegd hoe ik moet werpen om de hotspot te bevissen. Ik vis het spinnertje maat twee zo traag mogelijk binnen, maar na drie worpen heb ik alleen lichte tikjes gevoeld. Weer niets! Ernst doet zelf een paar pogingen, maar krijgt de vis ook niet echt los. Uiteindelijk vangen we toch een paar visjes op de stek. En bovenal geldt dat we het naar onze zin hebben. Het plezier van elkaars aanwezigheid, het samen vissen op zichzelf. We vermaken ons hoe dan ook dit weekend.

Heerlijk vissen!

…in een schitterende setting

Het middaguur passeert en het wordt tijd voor de laatste stek. Het stralende en warme weer nodigt immers ook uit om de zee nog even op te zoeken! Een klein, lieflijk jachthaventje krijgt als laatste een kans. De voorspelling van Ernst dat we er volledig met rust gelaten worden komt uit, en het voelt haast onwennig dat de aanwezige mensen nauwelijks op of om kijken wanneer we het terrein opfietsen. Geen halt, geen boze blikken. Het credo ‘leven en laten leven’ wordt hier blijkbaar nog in ere gehouden. Het bestaat nog!

De ultieme vangstgarantie van de dag wordt me door Ernst tot op de centimeter aangewezen. Het betreft een doorgang onder water, die gevormd wordt door een gat in soort damwand. Altijd, maar dan ook altijd ving Ernst hier naar eigen zeggen baarzen. Vaak ook de grotere jongens. Het aas werd bovendien vrijwel altijd meteen gegrepen, dus ik kijk verwachtingsvol naar het shadje dat langzaam naar de betreffende plek afdaalt. Ik klap m’n molenbeugel dicht, draai de lijn slap en…tik ongestoord m’n shadje op. Laat hem een trage dans uitvoeren, zet hem langzaam terug op de bodem en geef een wat fellere tik. Nog steeds geen reactie. Nou Ernst, waar blijft die aanbeet? Plagerig kijk ik m’n maat vragend aan, en zijn verbazing steekt hij niet onder stoelen of banken. ‘Hè?’ Ik laat hem vervolgens zelf ’n poging wagen maar kijk nergens van op als ook dan aanbeten uitblijven. Het is de rode draad van deze ochtend: garanties bestaan niet. Even verderop heb ik wel meteen actie wanneer ik net als bij het klassieke wintervissen in de jachthavens met een klein pendelworpje m’n shadje naast een boot werp. Een, twee hupjes en pok! Een harde tik verraadt een schooltje baars. De eerste vis die blijft hangen voelt meteen goed aan, maar schiet jammerlijk los. De herkansing is er gelukkig meteen en resulteert eveneens in een leuke vis. Er volgen nog een paar kleinere broertjes maar dan lijkt de rust teveel verstoord.

Met nog enkele kleinere baarzen op de teller besluiten we deze ochtend. Ondanks de matige vangsten hebben we enorm genoten. Spinneren op baars met licht materiaal blijft een technisch spelletje dat gevoel vereist. Wie dat heeft geniet van de visserij op zichzelf. We fietsen naar huis, waar de hengels verruild worden voor zwembroeken en badhanddoeken. Morgen zoeken we het zoete water weer op, nu eerst even het zoute!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger