Vrijdag 24 juli
Onstuimig
Samen met mijn vriendin hebben we net een fantastische vakantie achter de rug in de Spaanse Pyreneeën, heerlijk weer, mooie tochten gelopen, heerlijk gegeten en gedronken en vogels gekeken. Ik heb zo genoten dat ik nauwelijks aan vissen toe ben gekomen en dat terwijl ik mijn bellyboot had meegenomen.
Nu zijn we terug in ons huisje in Utrecht. Bernd en zijn vriendin Anika komen een lang weekend op bezoek. Dat wordt natuurlijk super gezellig. ’s Avonds arriveren Bernd en Anika na een voorspoedige treinrit bij ons nederige stulpje. Direct worden de plannen voor de komende dagen gesmeed. Vissers als we zijn wordt er besloten dat Bernd en ik morgen eerst een dagje aan de rivier zullen doorbrengen terwijl onze vriendinnen het op een shoppen zullen zetten. Onder het genot van een lekker koud biertje wordt er al volop gespeculeerd over de volgende dag. Over de vangsten is er geen zekerheid, maar over een ding wel, we zullen morgen voor de verandering eens heerlijk uitslapen.
Nog nooit hebben we het een ochtend voor een visdag zo rustig aan gedaan. Eerst worden er spiegeleitjes gebakken en een kopje koffie gezet. Heerlijk, zo hoort het eigenlijk ook in de vakantie. Er zal vandaag een stek worden opgezocht waar ik vorige zomer al meerdere malen succes heb gehad. Deze keer zitten we gelukkig in de auto onderweg naar de stek. Vorige zomer moest ik me behelpen met trein en ov-fiets. De ingebouwde navigatie lijkt ons rechtstreeks naar de goede stek te leiden. Wanneer we een muziekje opzetten gaat het echter mis. We hebben ons niet gerealiseerd dat de cd die we eruit hebben gehaald de kaart voor het navigatiesysteem bevatte. Dit resulteert in een extra rondje ring Utrecht. Een waar genot voor de automobilist. Wanneer we op de stek aankomen zit de stemming er ondanks de rit toch goed in. De rivier ziet er prachtig uit, redelijk veel stroming, een zomer zonnetje en stapelwolken, heerlijk. Snel naar de eerste krib.
De rivier ligt er prachtig bij
De krib ligt er prachtig bij. Het is de eerste krib stroomopwaarts van een pontje en zorgt voor een relatief rustigere en diepere kom dan de volgende kribben. De fin-S shadjes met kopjes van 2 gram landen strak langs de krib. Met rustige halen zweeft het visje net boven de grove blokken waarbij het lichte kopje af en toe tegen de stenen tikt. Het voelt goed. Volgende worp op de platte zandplaat. Geen resultaat. Samen vissen we structureel de krip af. Een worp schuin over de stroomnaad, bij elke sprong wijkt het shadje een paar meter richting stroomnaad. Kort voor de krib een keiharde tik. Het onrustige snelle bonken op de top verraad dat het gaat om een baars. Een prachtig visje is vol overgave over de fin-S geklapt. Super!
Vol overgave
Op naar de volgende krib om daar ons geluk te beproeven. De wind begint echter steeds meer aan te trekken en er staat nu echt een straf windje. De 2 grams kopjes worden vervangen voor wat beter controleerbare 5 grammers. Niet alleen de wind trekt aan, maar we zien in de verte ook meerdere forse buien aankomen. Aan de onderkant zwart en daarboven wit exploderende wolkenmassa's komen gestaag deze kant op. Met een beetje mazzel schampen we de dichtstbijzijnde bui slechts. Bernd staat inmiddels op de kop van de krib secuur de stroomnaad uit te kammen. Wanneer zijn geliefde matgele fin-s zich ter hoogte van een langs de stroomnaad stilstaande draaikolk vol drijfhout bevindt is het raak. Met een mooie 'pok' heeft een snoekbaarsje het shadje gegrepen. Als het visje geland is en Bernd klaar staat voor een fotootje denk ik: mooi, hier kwamen we voor.
Hier kwamen we voor!
De verwachting is hoog wanneer we naar een heel kort kribje toelopen. Ondertussen zien we de bui steeds dichter bij komen. Eigenlijk een wonder dat we nog niet nat zijn geworden want om ons heen zijn overal buien te zien. Op de eerste worp is het direct raak. Het is Bernd die met een kromme hengel staat en een lijn die richting de oever van het zandstrandje wijst. Op nog geen meter water is een mooie snoekbaars overstag gegaan voor het door het zand hobbelende stukje rubber. Mooi traag bonken onder de stenen rand van de krib duidt op een iets mooiere vis. Lachend staat Bernd met een prachtige nog wat zwarte vis in zijn hand. Proost!
Op het zandstrandje
Het begint nu eindelijk te druppelen. Gelukkig maar, nu hoeven we niet meer angstig naar de buien te kijken en kunnen we rustig onze regenjas aantrekken. Wanneer de shadjes weer te water gaan is het nu bij mij direct raak. Nu nog dichter onder de oever. Een kleine vis wordt ontdaan van de felgekleurde bloody mary fin-s en gaat direct weer terug. Deze aanbeten smaken duidelijk naar meer. Het begint nu echt te plenzen. Nog snel een worpje op de ondiepe plaat voor de krib. Pok! Een mooie tik op de strakke lijn tijdens het zakken vlak voor de bodem werd bereikt. Heerlijk!
Nog een paar van deze!
Het begint te broeien in de regenpakken en de druppels die er eerst zo prachtig op bol stonden zijn al lang niet zo overtuigend meer. We kunnen dus constateren dat er weer een heerlijk zonnetje schijnt. Fantastisch zo struinend langs het water, donkere luchten op de achtergrond, koeienvlaaien en akkerdistels ontwijkend en ondertussen genieten van de prachtige belichting waar de weergoden voor zorgen. We hebben het voorzien op een paar veel belovende lange kribben verderop, maar door het eerdere succes slaan we ook zeker de eerder gelegen korte kribjes niet over. Althans dit is ons plan.
Voor de korte kribben staat echter een ontvangstcomité. Een groep van zo'n 40 gespierde witte stieren staat ons op te wachten en we hebben duidelijk hun aandacht getrokken. De alfa stier vindt ons duidelijk niet aardig en laat dit horen door zwaar te brommen en met zijn voorpoot te stampen. Het is duidelijk de grootste stier van het gezelschap en met wat donkere vlekken op zijn kop heeft hij zijn uiterlijk volgens onze begrippen niet echt mee; we noemen hem Sjonnie. Gelukkig staan de stieren in een afgescheiden weitje parallel aan het water. Wat lachend om het humeur van Sjonnie besluiten we maar gewoon om het weitje heen te lopen en deze kribben dan maar links laten liggen. Sjonnie blijft ons in de gaten houden. Als we bij het einde van het weitje komen zien we dat de doorgang gewoon open is. Op het moment dat we dit zien beginnen de stieren vaart te maken en komen onze kant op. Shit, wat nu? Het hek proberen sluiten dan maar. De bovenste schrikdraad van het hek is snel gevonden en wordt vastgehaakt. De onderste draad zit echter vastgemaakt aan het hek. Nee, die krijgen we niet snel genoeg los. We kijken elkaar aan, tsja, ervandoor!
Een eind verder kijken we achterom. De eerste stieren zijn al onder de draad doorgegaan, maar maken gelukkig nog geen aanstalten dichterbij te komen. We staan nu bij twee mooie lange kribben met grove blokken. Bij deze kribben had ik vorige zomer het meeste succes en het goede gevoel bij deze stek is nog aanwezig. De meeste vissen kwamen toen van strak tegen de krib. Vol verwachting gaat de eerste worp dan ook kort tegen de krib op de scheiding van stenen en zand. Ondanks de inmiddels harde wind zijn de lichte aasjes door het ondiepe water nog goed te vissen. De spanning is te snijden als het aasje ultiem traag langs de stenen zweeft. Geen respons. Nog een keer. Ook Bernd krijgt geen actie. De rest van de krib wordt inmiddels routinematig uitgegooid. Wanneer we de krib als gedaan beschouwen zien we dat er een gigantische bui al aardig dichtbij is gekomen. Deze gaat ons duidelijk niet schampen, deze komt vol over ons heen. Het gerommel is al vaag te horen.
Toch denken we dat het nog wel even zal duren voor we nat worden en lopen naar de volgende stek. Maar de bui bereikt ons veel sneller dan verwacht, de shadjes gaan niet eens meer te water. Regenpakken aan. Op dat moment zien we een wit watergordijn aankomen en het breekt het gebulder los. We zetten het op een lopen. Waarheen? niet naar die bomen in ieder geval en ook niet midden in de wei. We rennen van de rivier af en ploffen neer achter het lage zomerdijkje. Op dat moment valt de hemel op ons neer, en goed ook. Flitsen om ons heen. Enerzijds een prachtig schouwspel, er van genieten doen we ook, maar anderzijds ook angstaanjagend zo dichtbij. Uitgerekend op dit moment gaat Bernd zijn telefoon, het is Pieter-Bas die even wil bijkletsen. Zijn jullie aan het vissen is de vraag, nou ja, nu even niet zullen we maar zeggen. Het onweer wordt nog heviger en het gesprek wordt afgebroken. Gehurkt in het gras voel ik het water van mijn regenjas heerlijk mijn broek inlopen, had ik die regenbroek nu maar meegenomen.
Onwijs gave luchten, maar uiteindelijk nog een berg nattigheid
Wanneer de bui uitgeraasd is begeven we ons weer richting de lange kribben. Het wordt al gauw duidelijk dat het hier niet gaat lukken. In tegenstelling tot de sessies van vorige zomer zijn dit nu niet de stekken met de meeste aanbeten. Met een wijde boog om de stieren heen lopen we een stuk terug. De korte kribbetjes bij het begin van het weitje liggen er nog steeds erg aanlokkelijk bij. De stieren staan nu meer bij de opening achter in het weitje. Toch maar even proberen? De tassen laten we achter de draad, voor het geval we er snel overheen moeten springen. De shadjes landen weer richting het ondiepe waar een sterke keerstroom tegen de krib botst. Niets. Ondertussen komen de stieren weer wat dichterbij. Terug over de draad zien we dat de stieren die onder de draad door waren gegaan zich inmiddels bij het dichtstbijzijnde hek hebben verzameld. Ook Sjonnie is weer van de partij, hij bromt en begint het touw waarmee het hek vastzit met zijn hoorns te bewerken. Sjonnie heeft duidelijk last van zijn hormonen.
Inmiddels schijnt het zonnetje volop en begint het goed te branden. In de verte zien we de bui van net als een enorme paddestoel boven de heuvelrug hangen. Het begint wel tijd te worden om op het gemakje richting auto te gaan, we kunnen de dames immers niet met het eten laten zitten. Nog maar even proberen bij het kribbetje waar we eerder succes hadden. Na een aantal worpen blijft het stil. Het is nu echt warm, zou het daaraan liggen? Nee, daar toch de harde tik uit het ondiepe. Toch nog vis. Dit is eigenlijk wel een mooie afsluiter. Terug richting het pontje maken we nog wat worpjes, maar houden het verder voor gezien.
Heerlijke aanbeet
Een mooie afsluiter
Catch & Release
Dit was geen dag met enorme aantallen, ook niet met enorme vissen, maar wat een heerlijke visserij!
Sanne Ploegaert
