Vrijdag 30 januari

Bikkelen met een lach

Oei, oei, wat een takkeweer op het moment dat ik begin aan dit verslag. De regen valt nog net niet door mijn dakraam. Een harde wind en een gevoelsmatige vrieskou heersen de laatste dagen buiten de deur. De winterse taferelen eerder dit jaar spreken me veel meer aan. Droog, helder, vorst en niet al te veel wind. Heerlijk zoals een winter er uit moet zien, niet zo druilerig als nu. In dichtgevroren water kunnen we niet vanuit de bellyboat vissen. Gelukkig is het grotere water op dit moment wel gewoon open en leent het zich dus prima voor de visserij. Wel koud, maar ach, we slaan ons er wel weer doorheen met een lach.

Vrijdag 30 januari, we zitten nu aan de rand van een zware depressie. Het weer is nog wel schoon, maar de wind is al behoorlijk aan het aantrekken. Een speciale dag vandaag. Ik ga namelijk vissen met een gezelschap die ik niet vaak zien kan. Er zijn een paar vrienden van de partij, ik loop ze even na. Allereerst Pieter-Bas Broeckx, samen met deze jongen heb ik al eerder dit seizoen proberen af te spreken, maar toen vroor het echt te hard. IJsvorming tegen de oevers van het grote water weerhielden ons ervan om op pad te gaan. We stellen het uit naar later en kwamen uit bij deze dag. In de tussentijd sprak ik een keer met Michel Oostdijk van Q-Baits, hij zag er ook wel toekomst in om eens mee te gaan en het water te delen vanuit de bellyboat. Vervolgens had Tom Dieleman ook wel gehoor naar een dagje bikkelen. Hij heeft net een bellyboat aangeschaft en kan niet wachten om deze in praktijk uit te testen. Er ontbrak alleen nog een waadpak, eentje van neopreen bestand tegen het koude water. Het probleem was nu dat het waadpak nog niet binnen was gekomen. Hij zocht naar een alternatief en kwam uit bij een pvc waadpak en een berg kleding, daar zou het mee moeten lukken. Ik had nog een dun pakje met sokjes, die hij er ook nog onder kon doen eer dat hij in het pvc waadpak schuift. Alvorens voorzag ik een berg kou, Tom sloot zich daar bij aan, maar hij moest mee. Prima! Op het allerlaatste moment hoor ik van Pieter-Bas dat ook Bard mee gaat. Ik had hem al gevraagd, maar de teleurstelling was daar, hij kon niet. De verrassing was des te groter dat hij toch nog kon. Erg mooi vond ik dat, hij is immers pas gestopt bij de website, dus ik wilde hem maar al te graag weer zien. De plannen werden gesmeed, de dag mocht vroeg beginnen. Niet voor ieder van ons, Bard en Pieter-Bas kwamen wat later. Geen probleem, Tom, Michel en ik verkennen de eerste stek alvast!

's Morgens haal ik Tom op. Beide hebben we slecht kunnen slapen, veel te druk bezig met vissen. Het goed wakker worden was dan ook de eerste pre in de auto. Op de autobaan is het lekker rustig. We vlammen dan ook sneller dan verwacht naar de stek toe. Drie kwartier eerder aangekomen dan ingepland. We bellen Michel even en ook hij is al goed onderweg. Niet veel later tuigen we met zijn drieën de bellyboats op. De zon komt op en de wind begint wat aan te trekken. Een ijskoude schrale wind, deze zal de morgen vorm gaan geven. Het wordt bikkelen! Vissen vangen is altijd een goede remedie tegen de kou, al zijn natte handen niet echt bevorderlijk, haha. We gaan ons best doen!

Aan de slag!

De golven die op de kant breken, bevriezen gelijk. Met als gevolg dat het dus verraderlijk glad is op de stenen. Een barrière die we toch zullen moeten overbruggen als we het water in willen. Alles gaat goed. Ook Tom gaat zonder problemen voor het eerst het water in. Hengels geef ik even aan, elkaar in dergelijke situaties helpen is wel zo handig. Nadat ook Michel in het water ligt duik ik er in. De eerste meters worden gemaakt.

De eerste meters trappelen

Gelijk valt op dat de eerste stek een saai bodemverloop heeft. Een kleine teleurstelling, want we hadden anders verwacht. We bevinden ons in een jachthaven grenzend aan een grote bak met water. Meestal zijn deze wel wat dieper uitgegraven en is er een mooi talud aanwezig. Hier knalt het gelijk naar drie meter, maar vervolgens blijft het zo diep. Egaal en wel zonder vis. Zo lijkt het dan toch. Tom is de persoon die als eerste roept dat hij vis heeft. Bonk, bonk en los. Dat moet een stevige baars geweest zijn, al kan Tom het niet met zekerheid zeggen. Er ligt in ieder geval vis, waarschijnlijk niet de enige van zijn soort, maar we weten er geen een meer te verleiden. Secuur kammen we enkele steigers uit. Veel boten en steigerpalen, prima plekken zou je zeggen. Het troebele water is het enige wat mij zorgen baart. Naar mijn weten is het water hier vaak wat lichter van kleur, ik kan er naast zitten. Feit is dat we hier niks meer te zoeken hebben. Na een dik uur houden we het voor gezien. Op het moment dat we terug krabbelen horen we dat ook Bard en Pieter-Bas de haven gevonden. Eenmaal op de kant schudden we de hand en spring ik Bard even rond z'n nek. Deed me erg veel goeds dat ik die jongen weer zag!

Maximum toegestane snelheid, ik wil mijn bellyboat wel eens zo hard zien gaan!

Michel vanuit de High & Dry van Mac Fishing

We kruipen weer op de kant en warmen weer op tijdens het bijkletsen met de mannen. We zijn nu met vijf man, een mooie groep, waarmee we veel water mee kunnen dekken. Gebruik van maken dacht ik! Tom, Michel en ik hebben alle spullen al klaar liggen. Mijn voorstel is dan ook dat wij de havenmond nog even uitkammen en om dan later pas richting Bard en Pieter-Bas te gaan. Zij hebben een andere stek in gedachten, niet heel ver hier vandaan. Afgesproken, als het ergens goed is, bellen we even met elkaar.
Al vrij snel komen we er achter dat het vissen in de havenmonding onbegonnen werk is. Binnenin kunnen we goed vissen, maar daarbuiten worden we gelijk meegenomen door de veel te hoge afvoer van het water. Het heeft veel geregend en vanuit de aangrenzende landen zal er ook smeltwater meekomen. Bard en Pieter-Bas zullen hier ongetwijfeld ook niet tegenop kunnen boksen. Het duurt dan ook niet heel lang voordat we met zijn allen rond de auto staan met een landkaart op het dak. Waar gaan we nu aan de slag?

Leuk voor eventjes, maar er viel niet te vissen!

Water genoeg op de kaart, overal op het zoete kunnen we nu wel een visje vangen. Als we maar een beetje uit de wind liggen en het water er niet te hard stroomt net zoals zojuist. Voorstellen genoeg, maar waar doen we goed aan. Het is inmiddels middag, dus de stekkeuze moet de rest van de dag gaan inkleuren. We komen er niet aan uit met wetenswaardigheden, daarom besluit ik een stek op te noemen waar ze alle vier nog niet eerder zijn geweest. De stek ligt niet heel erg gunstig wat de wind betreft, maar ik zag er wel wat in. De jongens volgen. Een goed half uur karren we weer over de autobaan. Tom zit bij mij in de auto. We blikken even terug op deze morgen. Zijn eerste bellyboat indruk is erg positief, razend enthousiast. Ook het waadpak houdt het allemaal prima, al heeft hij wel erg koude voeten al. Gelukkig is het net te doen.

Als we aankomen op de stek baal ik gelijk. De baai die ik in gedachten heb is rijkelijk voorzien van overslaande golfjes. Het gaat hier hard, te hard. Bard en ik zien er wel wat in om het toch te proberen. Pieter-Bas ziet het hier niet gebeuren, wat doen we? De rest maakt het allemaal niet zo veel uit, die willen vissen. Iedereen natuurlijk, maar we moeten reëel en schappelijk blijven. We vissen met vijf man en anders niet. Ons oog valt op het water wat achter ons ligt. Hiervan heb ik ooit gehoord dat er een soort van beschoeiing moet liggen op de bodem. Niet echt lekker voor de shadvisserij zou je zeggen. We willen het toch proberen, gewoon ook omdat we even geen ander alternatief weten. Terugvallen op bekende stekken kan, maar we willen iets nieuws proberen. De wind is ook hier hard, maar er zijn minder golven aanwezig door de aangrenzende strekdammen en havenhoofden. We gaan ervoor!

Er is een steiger aanwezig met wat jachten. Met zijn vijven dobberen we in een rechte lijn hier naartoe. Het bodemverloop is schitterend, tot een meter of zeven. Beschoeiing vinden we niet, lekker vissen dus. Nu nog die vangsten. De steiger met boten is gevoelsmatig natuurlijk de hotspot, maar er wordt hier niets gevangen. Na een goed half uur zoeken we langzaam maar zeker de vissen wat hoger op het talud. Hier en daar wat signalen, maar geen vangsten. We wachten geduldig af en genieten ondertussen wat van het zonnetje. Ik besluit werpend aan de gang te gaan op het echte ondiepe. Een meter tot twee meter water hier en echt heel veel stenen. Al snel zit ik vast. De steunhengel die er al vanaf het begin in ligt met een visje had ik net vervangen voor een klein bruin Slug-Go'tje. Terwijl ik aan het rotzooien ben met de shad die vastzit krijg ik een schitterende dreun op de steunhengel. Uit reflex laat ik alles liggen en pak ik eerst de steunhengel. Vervolgens begint de dril, maar ook het gesukkel. Pieter-Bas ziet alles gebeuren en schiet me te hulp. De shad had ik al los, nu de lijn nog en natuurlijk de baars die gevangen moet worden. Omdat het er niet heel diep is heb ik de baars al snel in het vizier. Eentje van net in de veertig centimeter. Even denk ik dat de haak driegt los te schieten, maar het valt gelukkig mee. Niet veel later schiet Pieter-Bas een paar kiekjes en daarna mag de baars weer terug naar de bodem van de grote slok.

Gevangen op een kleine Slug-Go

Geen Slug-Go, maar wel een heel fraai shadje die Pieter-Bas mij liet zien

Ondertussen weet iedereen van de vangst af en komen alle bootjes in het ondiepe te liggen. Hier moet het dan toch weer gaan gebeuren vandaag, ondiep in de winter! Vol vertrouwen in de ondiepe visserij gaan we aan de slag. Er wordt snel gevist, maar ook heel traag. Nog even goed uitzoeken wat ze willen. Bard is de eerste die er vervolgens eentje op krijgt. Werpend op de Warrior shad van Fox. Zware stompen, maar helaas niet van lange duur. De haak lost de baars, balen! Dit was zeker een grotere baars dan daarnet. We gooien allen naar de oever, maar het is weer de steunhengel bij mij die een baars verschalken mag. Wederom het kleine bruine Slug-Go'tje als aasje, echt superkunstaas. Het is nu Tom die het dichtste bij vaart, hij schiet dan ook maar al te graag een paar leuke fotootjes. Nadat de baars is opgemeten kan hij weer terug. 43cm, en een echte vechtersbaas. Prachtvis, de tweede alweer in korte tijd. Ik ben tevreden, nu de anderen nog!

Tevredenheid allom ...

... en weer netjes terug in het element

Na deze vis besluit ik om niet verder te vissen, maar even aan wal te gaan. Aan boord heb ik een lange shadstok waarvan het handvat mij niet zint. Veel te lang en het zit dus enorm in de weg. Het betreft de Special Shad 2.70 meter van Luc Coppens. Doorgaans vis ik hier vaker mee, maar dan met een ingekorte versie. Niet bij nagedacht toen ik de hengel thuis uit het hengelrek gepakt had, helaas. Een extra verticaalpook met molen was het materiaal waarop ik terug kan vallen. Werpend vissen met een dergelijk hengeltje is niet heel erg praktisch, maar vanuit de bellyboat kan het er mee door. In de tussentijd zijn de mannen natuurlijk nog steeds aan het vissen. Pieter-Bas is nu de man die een grote baars mag haken. De dril verloopt prima voor zover ik waar kan nemen in de verte. De teleurstelling is echter groot als ook deze baars de haak moet lossen. Weer een dikke baars binnen handbereik, maar net niet gevangen. Er worden er nog wel een paar bij gevangen vandaag, dat kan bijna niet anders.

Dubbelhandig vissen, niet voor iedereen weggelegd

Michel heeft er ondertussen een snoekje op gehad. Spijtig genoeg ging ook deze vis er vandoor, al was het geen gigant, toch een leuke bijvangst geweest. Ook Michel krijgt er later een fraaie baars op. Iets dieper gehaakt dan de andere baarzen. Tussen de vier en vijf meter. Ik ben een eindje bij hem vandaan, maar zet het gauw op het trappelen. Er moeten foto's gemaakt worden van deze vis, prachtbaars! Precies 45cm, Michel is echt super content met deze vangst. In geen tijden kon hij een grote baars vangen, dit is een prachtige beloning voor alle inzet!

Superbaars met prachtige kleuren gevangen op een nieuw shadje van Mann's

Hier hebben we het op gemunt

Het zonnetje zakt snel. De hoek die de zonnestalen maakt weerkaatst het licht precies in de ogen. Een zonnebril is nu wel zo lekker, zonder echt mateloos irritant en zelfs slecht voor de ogen. Ik ben de enige met zonnebril en lijk zo de enige die er last van heeft, zeurkous! De baarzen laten weer even op zich wachten. De grote verwachtingen nu brengt een grote prestatiedruk met zich mee. Zelf heb ik de vangsten al binnen, maar herken de geforceerde visserij als ik nog geen baars gevangen heb. Niet altijd iets wat ten goede komt in de visserij. Bard is dan uiteindelijk de eerste die een succes weet te boeken. Een moddervette baars werpend gevangen op een klein wit slugje van Storm. Blij als een kind galmt er een kreet van geluk over het water. Hier zat hij op te wachten. Het eerste succes ging er eerder deze dag vandoor, maar wordt nu herpakt. De baars is 38cm, iets waar we allen van op kijken, minstens een mooie veertiger dachten we. Toch een schitterende vangst, een baars in topconditie!

Ook Bard aan de baars!

Succes

Gezond en goed gevuld

Pieter-Bas heeft het even gezien. De kou slaat door zijn goretexpak heen en hij moet aan wal. Ondertussen maakt hij ons lekker met gehaktballetjes in satésaus. Deze willen we niet missen. In kolonne van vijf varen we naar de kant. Op de kant kunnen we weer lekker even op temperatuur komen. Pieter-Bas gaat een stukje warmlopen en zelf trek ik een kan koffie open. Tom merkt dat er een lek in zijn waadpak zit, een bak met water komt er dan ook uit als hij deze op z'n kop houdt. Een wonder dat hij het uithoud in de resterende kledij die er onder zit. Gelukkig had ik dat dunne waadpak met sokjes meegenomen, anders was alles kleddernat geweest en daarbij ook nog eens de visdag verloren gegaan. Het meest frustrerende wat er is tijdens een visdag vind ik het falen van materiaal, hoop dit echt ten allen tijde te vermijden al ontkom je er soms gewoon niet aan. Vette pech kan altijd weer toeslaan.
Als Pieter-Bas weer terug is van zijn blokje om wordt de gasbrander aangestoken en ging het pannetje op het vuur. Als de gehaktballen in saté klaar zijn komen ook de broodjes boven water, aanvallen!

Prima voor mekaar zo!

Nadat iedereen weer is opgewarmd gaan we voor de laatste keer weer terug het water in. De zon is alweer verder gezakt en het einde van de visdag nadert dus alweer. Nog één paar uur en dan is het gedaan met het daglicht. Gelukkig nog voldoende tijd om een paar mooie vangsten te kunnen boeken. Al heel snel is het Bard die wederom een kreet van blijdschap uitslaat. Een veel grotere baars komt boven water nu, zijn revanche op de eerder geloste vis. Pieter-Bas is bij hem en assisteert de visser met zijn prachtvangst. Een schitterende lap baarsgeweld, van een afstandje hoor ik 50cm vallen, dat moet ik zien! Bard gelooft niet in de waargenomen lengte en wilt hem daarom nog eens opmeten. Uiteindelijk is hij er aan uit dat de vis 48cm is, alsnog een gigantische bak waar veel vissers van kunnen dromen. Bard heeft er één in handen en mag er daarom maar al te graag mee op de foto.

Een lap baarsgeweld

Op het kleine slugje van Storm

Knappe vangst Bard, klasse!

Werpend zo'n kneiter vangen als deze is echt het mooiste wat er is vanuit de bellyboat. Als baarsliefhebber zijn dit natuurlijk die bonusvissen waar je het voor doet. Op jacht naar de allergrootste exemplaren die er rondzwemmen. Op groot water is de kans groot dat je er tegenaan loopt. Ook deze knaap kwam van nog geen twee meter water, gewoon in de winter, niks diepe wintervisserij!
Het lijkt er op dat het na deze vangst volledig is gedaan. Op dieper water krijg ik nog een twijfelachtige aanbeet. Moet snoekbaars geweest zijn, deze zijn helemaal niet wakker vandaag. Gelukkig weten de baarzen het kunstaas wel te vinden, al is het nu gedaan met de aanbeten. Pieter-Bas en ik denken even hardop na en zien dat de zon zo goed als achter de bomen is verdwenen. Licht kan een grote factor zijn in het wel en niet vangen van vis. Bijtmomenten en rustmomenten. Nu zal het zo'n rustmoment zijn. We proberen een heel eind verderop nog tegen de wind in te boksen met de hoop daar nog vis te vinden. Het wordt hem hier niet meer. Als we terugkeren, zien we Bard, Tom, maar geen Michel. Hij is alweer terug op de kant, ook hij zal het wel weer mooi gevonden hebben. Zijn vangst was al binnen.

Pieter-Bas probeert van alles uit

Onderweg besluiten Bard, Pieter-Bas en ik om het nog even achter de steiger te proberen. Er is hier een mooie kademuur, wellicht schuilen er hier nog wat rovers. De schemering doet haar intrede met daarmee weer een berg extra kou. We liggen bij de kademuur wel uit de wind wat het vissen weer een stukje relaxter maakt. Michel heeft ons ook gezien en kijkt toe vanaf de kant, een leuk gezicht. Het stinkt hier gewoon naar vis, snoekbaars vooral! Een gifgroene Fin-S gaat op de speld en langzaam vis ik het randje af. Gevoelsmatig ben zet ik mijn zinnen op het diepere gedeelte, maar pas als ik ondieper ga weet ik een aanbeet te forceren. Eentje waar ik eigenlijk de hele dag al een beetje op wacht; een keiharde beuk op de handhengel. Geen baars dit keer, maar wel de verwachtte snoekbaars en gelijk een hele mooie. Een prachtige afsluitende vangst. Pieter-Bas pakt de camera weer vast en doet wat hij moet doen, een leuk plaatje schieten.

Op de valreep nog een snoekbaars!

Michel kijkt toe vanaf de kademuur

Topvangst op het laatste moment, zo mag het wel eens vaker zijn. De rest vist even verder, maar er lijken geen andere snoekbaarzen meer actief te zijn, spijtig. De eerste bellyboat sessie voor Tom blijft helaas vangstloos, maar hij is echt razend enthousiast. Deze visserij trekt hem echt enorm aan en zeker na deze ervaring is hij verkocht. Een gebeurtenis die menig van ons is overkomen. Bellyboaten is gewoon gaaf, weer een visserij waar je weer meer mogelijkheden mee kunt benutten. Als snoekvisser zal hij zeker met de aasvis op pad gaan op dit grotere water. Ik verwacht hele dikke snoeken. Is het niet dit seizoen, dan wel volgend seizoen! Michel, Bard en ik hebben mooie baarzen vastgehouden. Het kon vandaag wel, maar we hebben er voor moeten vechten, voor moeten bikkelen. Niet alleen Tom, maar ook Pieter-Bas heeft vandaag helaas niks kunnen vangen. Een mooie baars was dichtbij, maar net niet gevangen. Je kunt er van balen en er wakker van liggen, ook Pieter-Bas weet dat je daar niets mee opschiet. We hebben een hele gezellige dag gehad met weer een paar schitterende baarzen. Daar kwamen we voor, maar helaas hebben we het niet altijd voor het zeggen wie de vissen vangen mag. Toeval speelt altijd een rol evenals pech en ongeluk. De volgende keer beter, altijd blijven lachen, ook op zo'n lastige dag als vandaag.
Deze volgende keer gaat voor mij helaas pas in maart zijn. Februari leent zich door de week voor stage en in de weekenden voor familie en de weekendbaan. Helaas, maar het valt nu eenmaal zo in de planning. Tijdens de laatste maand van het seizoen moet er wel een paar keer gevist gaan worden. Weer op het grote water en wel vanuit de bellyboat. Wederom de grote baarzen centraal. Als de omstandigheden net zo zijn als vorig jaar wordt het zeer taai wat weer betreft, maar de vangsten kunnen verrassend goed zijn. Ik kijk er naar uit! Voor nu hoop ik dat je hebt kunnen genieten van weer een nieuw verslag. Tot de volgende ronde!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven