Donderdag 29 januari

Jeugdherinneringen

De tentamenweek is in volle gang als ik weer bij de voordeur aankom van de Hogeschool Zeeland. Met een duffe kop van de busreis in de vroege morgen zie ik in een glimp het gezicht van een oude bekende. Björn Neve is de persoon wie ik vervolgens de hand mag schudden. Ook hij heeft zo een tentamen. Om nog even te ontspannen lullen we een eind raak over het vissen. Een gezamenlijke visdag wordt een feit!

Als ik de week erna naar zijn huis rijd besef ik mij hoe lang het al wel niet is geleden dat ik ben gaan vissen met deze goede vriend. Het doet me gelijk deugt als ik terug denk aan momenten die vroeger zijn beleefd. Als jongentjes uit groep 8 van de basisschool hebben we elkaar leren kennen tijdens een schoolkamp met meerdere scholen uit de provincie. Björn was ook gek van vissen en hij mocht daarnaast ook nog eens graag tennissen, net als ik! De klik was daar en nog vele leuke momenten zouden volgen. Op de middelbare school komen we elkaar later nog eens tegen. Op dat moment begonnen we ook wat vissessies in te plannen. We wonen wel een eindje van elkaar vandaan, maar de fiets en bus (en ouders) maakte veel mogelijk. Heel wat kilometers hebben we gebikkeld om mooie visstekken te kunnen bereiken. Zowel met, als zonder mooie vangsten, het was in ieder geval altijd berengezellig. Later leerde ik Eric Marteijn kennen en dat bleek dan ook weer familie te zijn van Björn. Ook samen met Eric hebben we toen aardig wat visdagen beleefd. Vanaf de kant en vanuit de boot. Snoekbaars en baars als doelwit, net zoals altijd eigenlijk. Op een gegeven moment is het contact weer een beetje zoek geraakt. Toch waren er altijd wat belletjes in een jaar, maar iets concreets afspreken deden we niet. Nu is het dan eindelijk wel gelukt om iets af te stemmen. Januari, nieuwe ronden en nieuwe kansen.

Nieuwe ronden, nieuwe kansen!

Over de visstek hoeven we niet na te denken. We bezoeken het kanaal waar we jaren geleden veel leuke dagen hebben mogen maken. De vraag is alleen of we vandaag wat zouden gaan vangen. Een grote uitdaging zou het zeker worden want we hebben zelf de laatste tijd maar weinig mogen vangen hier. De winter is de laatste jaren hier echt de periode waar nauwelijks een visje te vangen valt. Precies op dezelfde plekken waar we nog geen 5 jaar geleden wel prachtige vangsten mochten opdoen. Zowel baars als snoekbaars! In de zomer lukt het allemaal nog wel, maar in de winter valt het elke keer weer vies tegen. Ze zijn ons te slim af, of wij doen iets grandioos verkeerd. Hoe dan ook, ik geloof er niet in dat de vis verdwenen is. Het werk van een beroepsvisser is hier laatst stop gezet, de tijd zal het uitwijzen of deze praktijken hebben gezorgd voor een daling van de visstand, maar ook daar heb ik mijn twijfels bij. We laten het lekker voor wat het is en gaan lekker ons best doen. Het moet een gezellige dag worden en dat gaat ongetwijfeld lukken!

Eenmaal binnen in huis flitsen er momenten van vroeger voorbij. Pa Neve is de krant aan het lezen voordat hij naar zijn werk gaat en het zusje van Björn maakt zich klaar voor schooll. Moeders des huize is nog niet op, maar die zie ik vanmiddag wel. Tijden geleden kwam ik hier altijd veel, logeerpartijtjes voor het vissen en de tennis, ook met de ouders bouw je dan een bepaalde band op. Leuk om weer eens langs te gaan, ik voel me al bijna schuldig dat het zo lang is geleden. Het gebeurt, niks aan te doen soms, dus niet te lang bij stilstaan. Nadat de koffie achterover gegooid is kunnen de spullen van Björn zich bij de spullen van mij voegen. Een auto gevuld met rubber, carbon en blinkend spingerij, altijd een mooi zicht. Wij gaan vissen!

Eenmaal vertrokken maken we nog even een stop bij de Rabobank en bij het dichtstbijzijnde benzinestation. Björn moet nog snel even wat inslaan om de visdag mee door te komen. Vervolgens storten we ons volledig op de visdag die nu echt moet gaan aanbreken. De centrale vraag die de hele dag zal luiden wordt gesteld door ons beiden: waar gaan we vissen? Het kanaal is een uitgestrekt gebied met een heel breed scala aan vismogelijkheden. Zoveel mooie stekken! We kiezen voor een stek waar we enkele jaren geleden altijd ons geld op zette in deze periode. Wie weet dat deze stek nu ook weer successen te bieden heeft. Ik ben er echt al in geen tijden meer geweest. Snel komen we er achter dat er niet veel te halen valt. Björn krijgt één duidelijke aanbeet. Fel, maar keihard mis. Ietwat teleurgesteld rijden we door naar de volgende stek.

Een heerlijk zonnetje komt op

We nemen weer een goede slok koffie en eten vlug de eerste boterhammen op. Het is echt goed koud, lichte vorst. Toch vriest het net niet hard genoeg om onze dyneema lijnen te doen bevriezen. Altijd lastig tijdens de werpende visserij als dat wel het geval is. Eric Marteijn belt nog even naar Björn voor de dag van morgen. Trainen voor het NKS. Beide heren mogen dit seizoen samen vissen. Een schitterende ervaring lijkt me dat. Björn heeft me al voorgesteld om als jonge gast op het kampioenschap enkele verslagen te schrijven voor deze website. Zo kunnen we mooi meegenieten van de sfeer daar. Vooralsnog moet het nu hier gebeuren aan het kanaal. De eerste stek was een dode kanaalarm met een mooie diepte. Nu staan we aan de voet van het sluizencomplex. De scheiding tussen de kleinste en de middelste sluis wordt gemaakt door een mooie pier. Veel stroming hier door de schepen en ook als er geschud wordt. Super plek, altijd al geweest, maar tijdens perioden als deze blijkt het toch maar weer knap lastig te zijn om beet te krijgen. Het voelt niet als falen als we zonder aanbeten de stek verlaten. We houden er rekening mee en kletsen ondertussen een eind raak.

Boven water is er gelukkig wel enig teken van leven. Geen bijzondere waarneming hier, maar een water zonder deze meerkoet zou saai zijn ...

Björn en ik schuiven een eind op naar de sluis zelf. Het kan natuurlijk altijd zo zijn dat de gegroepeerd liggen en zich lang niet altijd overal ophouden. Toch zijn deze plekken meestal wel gemakkelijk te bedenken, maar als je geen scholen baarzen vindt, zul je toch veel water moeten scannen. Björn probeert met het visje op de fireball en ik mag gaan dropshotten. Sinds kort heb ik weer nieuw materiaal voor deze visserij, ik dwing mezelf om er mee te gaan vissen. Al een jaar of twee probeer ik het, maar het slaat niet aan. Automatisch vis ik gewoon met het loodkopje en daarop een shad, gevoelsmatig geen dropshotten voor mij. Maar je hoort er zoveel over en ook hier worden successen mee geboekt, toch blijf ik het proberen. De 2.40 meter lange Dropshot Pro-Z heb ik in handen samen met de dropshotmontage met daaraan een Tiny Smelti aasje van Fox. Gelikt materiaal wat ook nog eens heerlijk vist, maar vangen? Vandaag deed nog niks het. Ook Björn blankt met de fireball. We schuiven weer verder door.

Succes met de dropshot laat nog even op zich wachten

Voor ons uit liggen een aantal prachtige stekken die we in de warmere maanden nooit over zouden slaan. Ook nu in de winter lonken ze naar visvangsten. Toch rijden we er voorbij, puur omdat de afgeviste stekken praktisch hetzelfde karakter hebben. Geen, of in ieder geval bijna geen talud en grote diepte. We kiezen ervoor een plek te benaderen met een schuin talud wat we mooi uit kunnen gooien. Bagger werkzaamheden trekken onze aandacht, tijdens deze momenten hebben we al eens goed gevangen. Toch weten we dat het ook hier lastig gaat worden om er eentje te kunnen vangen. We vissen eerst een eind stroomafwaarts van de baggerboot, later er vlak tegenaan en daarna ervoor. Alle drie de spots leveren geen enkele aanbeet op. De teleurstelling wordt nu toch wel aannemelijk groter en de drang naar een vis, of op zijn minst een aanbeet, neemt toe. Björn en ik weten er geen raad mee. We blijven maar gewoon proberen en houden vast dat de aanhouder wint!

Wel of geen hotspot?

De streek waar we gevist hebben mogen we allemaal rekenen onder het sluizencomplex van het kanaal. Misschien dat er stroomopwaarts meer te beleven valt. We stappen in de auto en tijdens het rijden plannen we de volgende stekken in. Er zouden ergens nog meer graafwerkzaamheden moeten zijn. Een compleet nieuw dok wordt een aantal kilometer verderop uitgegraven, daar zijn ze vast ook aan het baggeren om de toegang hiertoe ook dieper te maken. Een leuke plek met veel diversiteit boven en onder het water. Schuin talud, recht talud, steigers en rietkantjes, waarom zou het hier niet kunnen lukken dachten we? Misschien wel gewoon omdat de baars op dit moment z’n bek stijfdicht houdt. Iets waar we natuurlijk geen vrede mee willen en kunnen nemen. Er moet gewoon iets gevangen kunnen worden. Andere stekken met veel industrie, een brug, een koelwateruitlaat en een veerpontje leveren ook niks op. De afwezigheid van Aalscholvers hier baart me zorgen. Het verhaal wordt nu een beetje eentonig. Is er toch nog wel vis?

Langzaam gaat het hoofd hangen

Wat we ook proberen, we vangen niks. Waar we ook proberen, ze lijken wel nergens te liggen. Langzaam maar zeker dwaalt onze concentratie af en nemen we vrede met de vangstloze dag. Laten we maar naar huis gaan, dan drinken we er daar nog eentje. Björn stelt het voor, ik sluit me er bij aan. Toch kiezen we nog voor een plekje op de terugweg die we niet mogen vergeten.

Alsof deze keuze niet door onszelf is gemaakt maar door een engeltje op onze schouder, weten we toch nog een visje te vangen. Geen joekel, maar iets met schubben, vinnen en tandjes. Met  – jawel – de dropshot hengel met een felgroen Fox dropshot aasje weet ik nog een snoekbaarsje te scoren. De grote diepte en een serieuze bocht in mijn lijn door de ijzige wind, zorgde ervoor dat ik de aanbeet verder helemaal niet gevoeld heb. Toch vangen we een vis, iets wat wel de schrale troost van deze dag mag zijn. Een foto hoeft niet, grotere broer of zus zou een mooiere plaat kunnen verzorgen. Jammer genoeg blijft het bij deze vangst en sluiten we de dag af waar we de dag waren begonnen, bij Björn thuis.

Moeders Neve zit op de bank met pas geverfd haar, de kapper is er ook nog bij voor een bakje thee. Björn en ik drinken een sapje mee. Zowel de moeder als de kapper zijn bekenden die ik al even niet meer gesproken had. Een enkele keer in ene flits, maar niet uitgebreid. Wederom schieten er herinneringen van enkele jaren geleden voorbij, leuke gesprekken volgen dan ook. Als ik later naar huis rij ben ik eigenlijk helemaal vergeten dat ik ben gaan vissen. Het enige wat ik wel wist, was dat ik een enorm leuke dag heb gehad met Björn. Eén van de jongens waarmee ik een beetje in het roofviswereldje ben gegroeid. We hebben afgesproken in de toekomst weer eens wat vaker op pad te gaan. Komt goed Björn!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven