Vrijdag 27 februari

Onverwacht

Er is alweer bijna een maand voorbij, zonder dat er een hengeltje is uitgegooid. Gelukkig staat er vandaag weer een mooie dag op de planning. Al even kijk ik naar deze dag uit. Er is zogezegd een dag voor vrij gemaakt. Het is vrijdag, normaal gesproken zou ik rond de klok van zeven beginnen met stage op het waterschapskantoor in Terneuzen. Gelukkig bestaat er de mogelijkheid om de uren die teveel gewerkt zijn in te leveren. Met dit bericht ging ik naar Sanne Ploegaert toe. Hij begreep het gelijk. Een week lang speculeerden we over het weer, de stekken en de vangsten. Man, wat heb ik zin om te gaan vissen. Als voorbereiding werd er veel gebeld en ge-sms't met de vismaat. "Dude, nog maar twee nachtjes slapen! Ow sorry, voor mij twee, voor jou één. Hou nog even vol! Ciao, Sanne" Het moet weer een super gezellige dag worden vandaag. Samen met Sanne is er besloten om eerst een stek te benaderen waar we nog niet eerder zijn geweest. Lekker pionieren dus! Hoe dat allemaal verlopen is vertel ik je graag in het nieuwe verslag.

Donderdagavond wordt het later dan was ingepland. Standaard eigenlijk, ik blijf maar rommelen en met spullen sjouwen. Alles moet beneden startklaar worden gezet voor de volgende morgen. De rest van het huishouden wilt het liefst niet wakker worden rond half vijf in de morgen. Zodoende moet ik morgen zo min mogelijk tijd doorbrengen beneden. Geen ramp verder, zo kan ik ook weer wat langer in bed blijven liggen. Ik slaap slecht, in gedachten zit ik al op het water. Rond één uur verlies ik het tijdsbesef.

De wekker gaat, ik spring uit bed en schiet gelijk in de kleren. Het zijn er nogal wat, goed aankleden tegen de kou. Ze geven deze morgen neerslag af, dus de regenkleding gaat ook mee. Beneden wordt het koffiezetapparaat aangezet. Snel smeer ik een boterham met pasta en schrok deze naar binnen. Terwijl de koffie doorloopt zet ik alvast de spullen in de auto. Achterbank plat en eerst de bellyboat er in. Vervolgens wordt de rest er omheen gebouwd. De hengels als laatste. Straks moet het meeste er wel weer uit. Het materiaal van maat Sanne moet er nog bij. Eenmaal terug binnen zie ik dat er iemand wakker is geworden. Boris de hond, trouwe makker. 13 jaar alweer, een mooie leeftijd voor een Schnauzer. Je begint te merken dat hij toch al wel oud wordt. Ik groet hem, tevreden rolt hij zich weer op in de mand. Welterusten, ik ga vissen!

Als ik in de auto stap zie ik dat ik weer veel te vroeg ben opgestaan. Half zes heb ik afgesproken bij Sanne, het is nu tien over vijf. Op het gemakje installeer ik de navigatie en zet een muziekje op. Als ik richting het tankstation rij zie ik dat de brug open staat. Gelukkig, zo ben ik toch nog een beetje op de afgesproken tijd bij Sanne. Al snel kan ik over de brug heen, alsnog veel te vroeg. Hij ziet het gelijk als ik voor kom rijden. Hij bied een bak koffie aan, heerlijk! Even later kijken we naar een auto die weer helemaal volgepropt zit met visspullen. We kunnen er om lachen, een schitterende hobby hebben we!

Na een goede anderhalf uur knallen over de snelweg komen we aan op de plek van bestemming. We zijn hier nog niet eerder geweest, dus besluiten even rond te gaan kijken waar we het beste te water kunnen gaan. We zien veel hekken. Een schitterende boerderij met een groot erf. Al gauw duikt er een bordje op met een herdershond: "Hier waak ik!". We concluderen dat we niet via hier het water moeten benaderen. Ondertussen zien we het grote water en de stek waar we het op voorzien hebben. "Waar zijn de strekdammen gebleven?", zeg ik. Eén van de twee strekken ligt volledig onder water en de andere voor meer dan de helft. Met behulp van Google Maps hadden we een stek gevonden waar we mooi in de luwte konden liggen met de Westenwind die er nu staat. Dat gaat nu dus mooi niet op. De golven zijn hoog. Hier en daar slaat er ook eentje over. Serieus zwaar bellyboat weer. Sanne en ik kennen elkaar, hiervoor wijken we niet uit. We zoeken enthousiast naar een andere plek waar we te water kunnen. Er wordt even een sprintje getrokken, het is goed koud. Het is ook niet droog. Voortdurend miezer, van dat hele fijne. Samen met de harde wind die er staat worden we echt nat. Snel trekken we een jas aan als we terug bij de auto zijn. Het is inmiddels ook alweer iets lichter geworden. Dit zorgt ervoor dat we de partijen hekwerk beter kunnen zien. We dachten ergens niet langs te kunnen, maar er blijkt toch een mooie opening te zijn waar we langs kunnen. De deur van het hek is niet afgesloten ook, dikke prima! Normaal gaan er koeien of schapen langs. Vandaag zijn het twee maffe vissers met hun bellyboaten. Even wordt het spannend! De lichten op het erf springen aan. Het eerste wat we zien zijn twee schimmen van herdershonden. Vervolgens een man met een lange jas en een hoed. Nu worden we weggestuurd dacht ik. Eenmaal dichterbij zien we dat het de heer des huize is. "Mogguh jongens!" Ik vraag of het een probleem is dat de auto hier staat. Geen probleem volgens de man. Hij werpt een blik over ons materiaal. "Je hebt er zelfs GPS op zitten joh?!" We vertellen dat het 'slechts' een dieptemeter is. Hij vindt het wel mooi volgens mij. Er wordt een goede vangst toegewenst waarna hij weer verder gaat met de honden, lieve beesten overigens! De bellyboaten gaan op onze rug en voorzichtig klauteren we door de klei naar beneden richting de waterkant. Als alles compleet is doen we het hek nog even netjes dicht. Een nieuw bellyboatavontuur op jacht naar de grote baarzen kan beginnen.

Een nieuw avontuur kan gaan beginnen

We bevinden ons nu volledig uit de wind in een havenarm. Een keersluis die open staat vormt voor ons de toegangspoort richting het grote water. Het water is hier kraakhelder. In tegenstelling tot het weer, dat ziet er nog namelijk nog steeds verdacht grijs uit. Eén overeenkomst, het is zeiknat. Hopelijk klaart het later in de morgen wat op, dat hebben ze ten minste ook afgegeven. Er staat 3,5 meter water onder ons. De havenarm is precies een bakje, mooie steile taluds. We verticalen hier wat en er wordt ook met een shadje gegooid. Geen respons, we trappelen dan ook snel door naar het grote water. Na de keersluis is er een mooie kom. Het ziet er gelikt uit, maar de bodem staat me hier niet helemaal aan. Vrij zacht, flauwere taluds ook. Toch kammen we alles uit, het ligt immers op de route naar het grotere water. Sanne krijgt in het oppervlak aan misser van waarschijnlijk een snoek. De shad was niet goed ingegooid waarna hij hem als een speer door het water heen haalde. Bam, maar helaas mis. Een boothuis vormt een mooie schuilplek. Geen bewoners vandaag. Even verderop begint de strekdam waar we het op voorzien hebben. De wind steekt hier al behoorlijk op. We schakelen door naar een hogere versnelling. Harder trappelen, anders kunnen we onze baan niet mooi voortzetten. De strekdam is erg lang, maar het biedt niet heel lang bescherming tegen de grote golven, wind en lichte stroming die veroorzaakt wordt door opstuwing. Sanne en ik zetten ons schrap en varen zo het grote water op. Het water spettert alle kanten op. Zijn het niet de golven die breken door de strekdam, dan wel de golven die tegen de bellyboat omhoog komen. Veel maakt het niet uit, nat zijn we toch door de venijnige miezer. Heel erg relaxed vissen is het niet. De steunhengel vliegt alle kanten op. Een aanbeet zou erg mooi zijn nu. De shad gaat snel heen en weer, dus een rover moet er wel keihard opknallen. Het blijft helaas uit. Verticaal en werpend weten we niks klaar te maken. Op de dieptemeter vinden we gelukkig wel wat leven. We blijven het nog even proberen!

Sanne bij boei in de Mouches de Charette bellyboat

Aan het einde van de strekdam ter hoogte van de boei knalt het talud sneller naar beneden. We hopen op een groepje snoekbaarzen. De baarzen zullen wel hoger op het talud liggen, maar deze hebben we nog niet gevonden. Sanne is de eerste die roept. Werpend heeft hij wat gevoeld. Geen overtuigende beet, maar er was actie. Later twijfelt hij nog over een aanbeet op de steunhengel. Kleine snoekbaars of baars misschien? We proberen met wat fijner materiaal, maar vangen niks. Vervolgens kruipen we naar de andere kant van de strekdam. Wat de wind betreft maakt het niet veel uit, de strek ligt toch onder water. Het talud is hier schitterend. Van 8 meter gaat het rap naar 4 en daarna iets minder snel verder naar ondieper. De bodem is er keihard, hier moet toch vis liggen! We vinden niks meer, snel moet ik naar de kant. De blaas houd het niet meer. Ik licht Sanne in en hij meldt dat hij er ook aan komt. We tuigen af hier, ze willen niet.

Eenmaal onderweg naar een plekje waar ik het water uit kan schiet ik er steeds naast. Het is overal net te diep. Ik zal dus verder moeten trappelen om er uit te kunnen. Ondertussen vis ik wat in de rondte. Tot mijn grote verveling zet ik een shad muurvast tegen de bodem. Na wat geklungel krijg ik hem los, maar de bewegingen die ik moest maken zorgde voor kramp in mijn benen. Heerlijk en ook nog hoge nood. Even ben ik niet te harden. Sanne is inmiddels bij de strekdam aangekomen waar het water niet overheen staat. Hij begint te gooien met zijn Salt Shaker en niet veel later hoor ik een kreet van blijdschap. Snel probeer ik naar hem toe te peddelen, maar al gauw schiet er weer kramp in mijn benen. Ik roep dat het sneller gaat als hij mijn kant op komt. Vanaf een afstandje zie ik dat de baars geland wordt, wat een bakbeest! Eenmaal bij mekaar meten we de baars eerst op. Wat een joekel en super dik! We schatten hem over de 45cm, maar de meetlat blijft steken bij 43cm. Zonder enige twijfel één van de mooiere baarzen die ik Sanne heb zien vangen. Zelf zegt hij hetzelfde, wat een schitterende vangst. Totaal onverwacht ook, we waren eigenlijk al zo goed als gestopt op deze stek. Ik probeer de lens droog te houden tijdens het maken van foto's. Met de wind in de rug moet het wel aardig lukken. Het resultaat mag er weer wezen. Klasse vangst Sanne!

Moddervette veertiger, die zochten we!

Een onverwachte wending

De baars zwemt weer rustig terug naar de bodem. Altijd een mooi moment, zeker als het water helder is een moment om even bij weg te dromen. Prachtvissen die baarzen, helemaal als ze richting de halve meter gaan!

Ondertussen moet ik nog steeds heel nodig mijn blaas leeg lozen. Dat is dan ook het eerste wat ik nu ga doen. Sanne besluit niet verder te vissen en even mee te gaan naar de kant voor een boterham en een bak koffie. Ik wurm me door alle lagen heen die ik aanheb en kan vervolgens tevreden zuchten. We kijken wat in de rondte en zien veel. Sanne zijn aandacht wordt getrokken door een groot gevogelte. Een havik! Ik kijk en zie net een glimp van de roofvogel, schitterend. Een vrij grote roofvogel met een brede borst, erg indrukwekkend om te zien. Ondertussen betrappen we onszelf er op dat we al aardig natgeregend zijn. De miezer lijkt niet te stoppen en ook de eind is eerder toegenomen dan dat deze is afgezwakt. We staan er niet al te lang bij stil, snel gaan we weer het water in. Er liggen meer van die grotere baarzen op ons te wachten!

Al heel snel meld er zich een vis. Ik ben nog bezig met mijn handhengel als ineens uit het niets de steunhengel dubbelslaat. Na het aanslaan voel ik maar heel even gewicht, de vis is los. Geen idee wat het geweest is. Ik baal lichtjes, dit was de eerste aanbeet voor mij. Even probeer ik of de vis nog een tweede keer van zich laat horen. Niks te bekennen, snel weer verder. Sanne zegt dat ik voorop moet varen, "het is jouw beurt nu!" Als we samen de hele strekdam hebben afgevist komen we weer uit bij het ruige water. Ik zet mijn verstand even op nul en trappel een eind raak naar een stukje water waar we nog niet gevist hebben. Sanne vist de strekdam verder uit. Ik lig nu op een ondiepte. Er is weinig diepteverschil en er staat slechts anderhalve meter water. De bodem is keihard hier. Als ik een driehoeksmosseltje opvis kan ik er van uitgaan dat er een mooie mosselbank ligt hier. Topstekken! De golven maken het vissen er niet gemakkelijker op. Eindelijk is daar dan weer een beet. Opnieuw een spijkerharde dreun op de steunhengel. Helaas krijg ik de shad dubbelgevouwen zonder vis terug. De salt&pepper Smelti van Fox zal flink heen en weer gesprongen hebben door de golven. Waarschijnlijk een mooie baars geweest die net langs alle haken heen heeft gegrepen. Sanne gebaart vanaf een afstand dat we maar beter een andere stek op kunnen zoeken. Ik maak gebaren dat ik net een beet heb gehad. Nog even probeer ik om nog een vangst te forceren, maar het is tevergeefs. De baars van Sanne blijft de enige vangst hier, wel een hele mooie vangst!

Natuurschade, het waait hier vaker hard zo te zien

Als we terug trappelen bespreken we de stek even. We zijn echt niet ontevreden over de stek. Het was alleen jammer dat de strekdammen zo ver onder water lagen. De mooie baars van Sanne en de aanbeten die we hebben gehad bewijzen dat er zeker vis op deze stekken ligt. In andere perioden misschien wel meer of juist minder. We zijn het er over eens dat we deze stek niet mogen vergeten en gewoon nog eens moeten benaderen. Misschien eerder in het seizoen, of juist later in eind maart. We zien het wel, we moeten nu in ieder geval op zoek naar een andere stek. Op zoek is niet echt goed verwoord. Het is eerder dat we een stek moeten uitkiezen, genoeg water in de omgeving. Gezien het weer, de regen en de wind, willen we nu liever een rustigere stek opzoeken. Al snel hebben we iets in gedachten, niet ver van waar we nu zijn. Een stek waar we beiden laatst zijn geweest. Ik was er 30 januari met een aantal maten en Sanne was er eerder deze maand met Thijs de Groote. Echt veel hebben we niet gevangen toen. Bij Sanne miste de grote baarzen, zelf had ik toen wel een paar mooie baarzen gevangen evenals de rest van de vissers die toen mee waren. Het hoeft niet veel te zijn, met een paar grote baarzen zijn we meer dan tevreden!

Even denken we het plan te wijzigen, maar al snel krabbelen we terug. Ik dacht een plek aan te kunnen wijzen waar het zeker interessant is nu. Het probleem is alleen dat het een heel eind trappelen. We hebben niet meer heel de dag de tijd, dus kunnen we beter onze zinnen zetten op een stek die wat gemakkelijker te bereiken is. Sanne is het met me eens. Zodoende weten we waar we nu aan toe zijn. We parkeren de auto, pakken onze spullen en zetten alles weer in elkaar.

Bij het oppompen van de bellyboat merk ik ineens op dat er iets mis is. Lekkage! Ik hoor een zacht piepend geluidje wat op een klein scheurtje in één van de luchtcompartimenten duidt. Gelijk weet ik waar er gekeken moet worden. Achterin uit uiteinde heb ik al meer lekkages gehad, ook nu is het daar weer raak. Snel handelen is nu onverstandig, dus probeer ik rustig te blijven. Sanne bekijkt de situatie en ziet dat het niet heel gemakkelijk gaat zijn om de boel te plakken. Eerdere plakpraktijken hebben de naad hier bijna helemaal voorzien van plakkers. Precies daartussen zit een gaatje. We pakken een berg lijmsoorten bij mekaar en beslissen wat we het beste kunnen doen. Alles heeft tijd nodig om te drogen, maar die tijd hebben we niet echt. Radicaal smeren we de naad vol met pvc lijm. Als dit niet snel genoeg droogt besluit ik er secondelijm bij te pakken. De miezer zorgt ervoor dat het echt een grote bende wordt. Erg droog kregen we het niet, maar uiteindelijk mocht het resultaat er wezen. De luchtcompartiment gaat weer terug in de bellyboat. Op hoop van zege wordt de blaas opgepompt. We horen niks, gelukt! Snel ruimen we de plakspullen op en vliegen vervolgens snel naar het water. Er kan weer gevist worden en hopelijk ook worden gevangen. Ronde twee, nieuwe kansen!

Het water ligt er heerlijk bij, we voelen ons dan ook gelijk thuis hier. Secuur gaan we te werk. Gooien met shads en wederom een steunhengel naast ons. Op de eerste stek heb ik voornamelijk met klein kunstaas gevist op de steunhengel. Toen hier geen respons op kwam werd er een grovere shad aan gehangen. Een Smelti van Fox, een lange shad met een groot volume. Ook nu kies ik hier weer voor, Sanne gaat ook voor een langwerpige shad, echter met wat minder volome. Met volume bedoel ik of de shad dun of dik is. Een shad met een groter volume heeft meer weerstand en zal dus trager door het water heen zweven. Afhankelijk van het loodgewicht wat gebruikt wordt natuurlijk. Iets waar je lekker mee kunt varieëren dus, de kleinste verandering kan het verschil maken!

Ondertussen zijn we weer even lekker op weg. De wind domineert hier niet, dus we kunnen ons probleemloos overhaal heen sturen. Het talud gaat naar 6 meter, maar daar willen we niet zijn. Bovenaan is het te doen, boven de 2 meter zoeken we de grote baarzen. Het is Sanne die als eerste een aanbeet krijgt. Werpend, de shad zal op nog geen meter water gegrepen zijn. Hij voelt een zwaar gewicht, trage bewegingen, maar niet voor lang. De vis lost. Dit moet zo'n kneiter geweest zijn, een baars van 45-plus. Alle redenen om te balen, maar ze liggen er dus wel weer. Aandachtig gaan we verder, op jacht naar die gigant. Even later is het mijn steunhengel die dubbelslaat. Ik sla aan en voel gelijk een zwaar stompende vis. Duidelijk weer een dikke baars. Al snel is de baars in zicht. Ondiep en helder water, dat wil wel. Ik heb de camera al in de aanslag als ik de baars vastgrijp in de lip. Sanne is er inmiddels ook en die ziet wat er gevangen is. Echt weer een bakbeest, moddervet en schitterende kleuren. Als de meetlat er langs gaat zien we dat hij precies 45cm is. Wat een prachtige baars toch weer, en dat allemaal op nog geen anderhalve meter water. Ondiep vissen is mooi!

Super blij met mijn eerste baarsgigant van vandaag

Vol over de Smelti heen!

Voorzichtig de staartdreg onthaken ...

... en weer netjes terug naar zijn schuilplek

Ook Sanne is blij dat er weer een vis gevangen is. Twee grote baarzen nu, op elke stek één. Er is hier meer te halen, dat moet. Voordat ikzelf verder ga kruip ik even op de kant voor een sanitaire stop. In die tijd loop ik ook even terug naar de auto. Even warm worden. De nattigheid van de miezer zorgt ervoor dat de temperaturen niet heel aangenaam zijn. Eenmaal terug bij de bellyboat is Sanne alweer even aan het vissen. Geen actie meer hier. Als ik terug in het water zit trappelen we de kant verder af. Het wordt op sommige plekken weer wat dieper. Mooi verloop waar scholen zich op kunnen houden. We lopen echter nergens tegenaan. Niet veel verder van hier komen we weer op wijder water. We besluiten even te gaan kijken. Het is hier echter ondiep en zanderig, we voelen er niks voor om verder te kijken. We trappelen niet terug, maar steken over naar een andere kant. Een pier van een havenhoofd. Het ziet er uit als een stek met een keiharde bodem en een mooi talud. Na een half uur dobberen lopen we nergens tegenaan. Voor de verandering gaat het nog maar eens harder miezeren. We hadden toch wel verwacht dat het beter weer zou worden tegen het begin van de middag. De verwachting is nu dat het zo de hele dag blijft. Thijs de Groote belt vanuit Zeeland. Als ik naar het weer vraag hoor ik dat het daar droog is. Misschien wordt het dan toch nog droog. We trappelen weer terug naar de oever waar we de aanbeten hebben gehad.

Alles is nat

De Fox Smelti, eerder vandaag een vanger

Sanne gaat sneller naar de kant toe dan ik. Zelf wil ik de steiger nog even meepakken die er ligt. Ondertussen belt mijn vriendin ook. We spreken even wat door voor vanavond, voor we het weten zijn we weer al even aan het bellen. Het haventje blijkt aan deze kant niks te zijn. Jammer, stiekem had ik hier een snoekbaars verwacht. Dieper water en eerdere ervaringen hebben toch laten zien dat het hier kan. Ik besluit om weer aan te sluiten bij Sanne. We gooien de oevers uit en de steunhengel wordt continue in de gaten gehouden. De tijd vliegt voorbij. Het wordt al donkerder ook. Al even hebben we geen beet meer gehad, het lijkt zo goed als uitgestorven. Toch is het Sanne die na enige tijd een gat in de lucht slaat met zijn steunhengel. Totaal onverwacht toch weer die aanbeet. Zijn eerste vangst op de steunhengel is een feit. Een mooie baars, minder dik dan de eerdere vangsten. De lengte van deze baars blijft dan ook steken op 39 cm. Niet de grootste van zijn soort, maar echt wel een mooie vangst die telt. Ik leg alles vast.

De landing

Het onthaken

Lachend op de foto

Deze vangst heeft de stilte weer doorbroken. Het wordt avond, dus we hopen op een laatste bijtuurtje. Zou mooi zijn! Ook deze baars kwam weer van anderhalve meter water. We zoeken verder rond deze diepte. Het blijft weer even stil, maar uiteindelijk is het bij mij de steunhengel die weer dubbelslaat. Opnieuw op de Smelti, schitterende shad. Na het aanslaan van de vis kwam de baars bijna meteen aan het oppervlak. Waarschijnlijk zal de baars bij het grijpen van de shad al in een hogere waterlaag gezeten hebben. Hij knokt voor wat hij waard is. Even later kan ik de baars landen en mag Sanne de plaatjes verzorgen. Het is weer een veertiger, maar de vraag is wat voor veertiger. Een dikke, dat is zeker. Als de meetlat er weer langs gaat nemen we waar dat hij 43 cm is. Een schitterende baars die weer netjes terug man. Op naar groter!

Wederom een prachtige baars

Tevredenheid alom

En weer weg ...

In relatief korte tijd twee vangsten nu. Vier vissen in totaal dus, allemaal prachtige baarzen. Op zich al een heel mooi eindresultaat, maar de avond is nog niet voorbij. We kunnen zeker nog een half uur vissen. Al wordt het wel snel donker en ook wordt de temperatuur steeds minder aangenaam. De handjes zijn al goed koud, het openen van een wartel gaat niet meer zo gemakkelijk als vanmorgen. Het duurt niet lang eer dat er weer een aanbeet komt. Het is wederom Sanne die vliegensvlug zijn steunhengel pakt. Aan zijn reactie te zien was deze aanbeet echt enorm hard. Gelijk zien we een snoekbaars kopschuddend bovenkomen. Iets wat wel vaker te zien is als snoekbaars ondiep gevangen wordt. Ook deze knaap kwam weer van anderhalve meter water. Gelijk zien we de schitterende kleuren, foto model! Sanne geniet met volle teugen van zijn vangst. Over onverwacht gesproken ...

Naast de baarzen nu ook een snoekbaars!

Mooi goud van kleur

Topper!

Wat een feest, naast de baarzen die we hebben gevangen, nu ook een fraaie snoekbaars. De tweede vis voor Sanne op de steunhengel, super. Hoe groot de snoekbaars is weten we niet. De haak zat op een nare plek wat voor teveel bloed zorgde. Hij mocht dus na de foto's snel weer terug het water in. Zonder meer een snoekbaars rond de 60 cm. We vissen snel weer verder op jacht naar nog meer stekelridders. Het blijft nu helaas stil. De visdag zit er op. We mogen concluderen dat de steunhengel het meest effectief is geweest vandaag. Vier van de vijf vissen op de steunhengel, toch een mooi gegeven. De volgende keer misschien toch trager vissen met de handhengel. Je weet het niet natuurlijk, morgen kan het weer helemaal anders zijn! Vandaag hebben we in ieder geval weer gevangen waar we voor gekomen waren, de grote baarzen!

Volgend weekend vissen we weer samen. Pieter-Bas Broeckx en Bard Borger schuiven dan bij ons aan. Met zijn vieren hebben we het weer voorzien op de baarsgiganten. Misschien komen we dan nog dichter in de buurt bij die magische 50 cm of zelfs er overheen. Ik teken er voor en de rest ook! De eerste stek zal er weer eentje worden waar we nog niet eerder met de bellyboat het water in zijn gegaan. Blijf zeker de site bezoeken om te weten te komen hoe het ons is vergaan.

Vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven