Zondag 27 december

Zouden ze er nog zitten?

Dat was de vraag die tijdens de kerst dagen geregeld door mijn gedachten schoot. Tijdens de derde kerstdag was het zo ver. Samen met vismaat Jeroen zouden we het gaan ontdekken. Tijdens de rit naar de betreffende stek stijgt de spanning. Hoe zal het zijn? Als we het water benaderen krijgen we een kleine tegenslag te verduren. Het water is flink gestegen en compleet dicht geslagen. Nu hoeft dit niet slecht te zijn maar zo voelde het wel.

Direct werd koers gezet naar het gouden hoekje en na een kleine uitleg over de situatie gingen we aan de slag. Tintelend van opwinding en spanning werden de eerste worpen gemaakt. Helaas zonder enige reactie. Na 15 minuten komt dan de welbekende twijfel. Zouden ze het niet doen omdat het water troebel is…onzin..ook in troebel water zijn ze makkelijk te vangen. Zou ik een grotere shad moeten gebruiken zodat ik meer kabaal kan maken…nee vorige keer werkte dit ook, dit shadje maakt meer dan genoeg kabaal. Zouden ze er niet meer liggen? Liggen ze vast? Genoeg! Ik besluit alle theorieën aan de kant te zetten en me volledig op het vissen te concentreren en begin systematisch langs de steigers te vissen.

Na een kleine 10 minuten hoor ik Jeroen een kreet slaken, echter zijn hengel staat niet krom, dat was er één roept hij. Kijk… dat is een opsteker. Ze doen het dus wel. Gewoon een kwestie van tijd dus, rustig doorvissen dan loop ik vanzelf tegen een vis aan. Als ik even later met een boot eigenaar sta te praten over waarom we nu in hemelsnaam aan het vissen zijn krijg ik een aanbeet. In een knallende reflex zet ik de haak. De booteigenaar schrikt zich een ongeluk. Maar de vis hangt wel. Zwaar gemok aan de andere kant van de lijn. Kan niet missen…dit is weer een hele dikke baars. Jeroen komt op mijn geroep af en wanneer hij naast me staat komt net de vis in zicht. Goeiendag! Wat een vis. Hier doen we het voor! Leg ik de booteigenaar uit. De man is onder de indruk. Weer ligt er een monsterbaars voor mijn voeten. Snel maar voorzichtig pak ik de vis uit het water, dit is inderdaad een hele forse. Snel het meetritueel maar weer uitvoeren. Tot onze verbijstering stopt het lint pas bij 49. Ja 49!! De waanzin gaat gewoon door! Jeroen begint met platen schieten, in rap tempo wordt een groot aantal foto’s gemaakt waarna de vis weer weg mag. Als ik de vis weer in het water laat glijden maakt een gelukzalig gevoel zich van mij meester. Mijn dag is geslaagd, wat een topvis!

Mooier dan dit worden ze in mijn ogen niet! Met 49cm een ware topvis!

Als ik de vis uit mijn handen laat glijden maakt een gelukzalig gevoel zich van mij meester

Ik besluit dat ik mijn gram gehaald heb en dat het nu Jeroen zijn beurt was voor een kapitale vis. Ik leg hem uit waar de dikke vis vandaag kwam en hoop dat er nog een ligt met zijn naam erop. Hij maakt een worp volgens mijn instructie maar de wind pakt de shad waardoor deze in de steiger aan de overkant vast raakt. Jeroen gaat ‘m losmaken terwijl ik zijn hengel vast houdt. Als hij ‘m even later los heeft vraagt hij, aan welke kant moet ik ‘m loslaten? Links natuurlijk luidt mijn antwoordt. Ik begin de shad terug te vissen maar kom net verder dan het midden. Daar wordt het aasje met een flinke mep onderschept. Gelijk begint een zware vis weerstand te geven. Joelend roep ik naar mijn maat, zie je wel…links! Hier wordt met een bruusk LUL! Op geantwoord. Als ik de vis bijna uitgedrild heb is staat mijn trouwe maat alweer met de camera klaar. Sorry maat deze was eigenlijk voor jou.. ach geeft niet luidt zijn antwoord. Wederom worden de platen geschoten en de meetlat geeft 43 cm! Veertiger nummer twee van de dag is een feit. Je zou het bijna normaal gaan noemen.

Wederom komt een zware vis binnen handbereik

Even op de foto

En dan snel weer terug

Nu wordt het toch echt tijd voor een vis voor Jeroen. Ik besluit hem voorop te laten vissen en vis achter hem aan. Zo peuteren we een aantal havenboxen uit waarna er een gelukzalig “JA” klikt. Jeroen staat met een diepbuigende bonkende hengel en drilt een zware vis. Voorzichtig en uiterst geconcentreerd wordt de vis omhoog gedrild en het is inderdaad wederom een hele dikke baars. De camera maakt overuren en de ene na de andere plaat wordt geschoten. We maken later thuis wel een schifting. Na de photoshoot geeft het meetritueel 43 cm. Veertiger nummer 3 wordt bijgeschreven! We staan weer knetter lekker te vissen!

Ook voor Jeroen een strakke winterveertiger

Voorzichtig wordt ook deze gigant terug gezet, hopen dat ie over een paar jaar de 50 haalt!

Beide zijn we in onze nopjes. Handen worden geschud en schouderklopjes worden uitgewisseld. Wat een heerlijke sessie. Ondanks dat we al behoorlijk zijn afgekoeld besluiten we nog even door te gaan. Geen slechte keus. Nog geen vijf minuten later staat Jeroen weer met een kromme hengel en een gevaarlijk grote grijns op zijn gezicht. Enkele momenten later komt er weer een topvis in de oppervlakte. Weer worden foto’s gemaakt en handen geschud.

Wat zijn ze mooi he die dikke baarzen

Allebei hebben we nu twee mooie veertigers. We besluiten dit maar eens te gaan vieren in een nabij gelegen restaurant. In het warme restaurant komen we weer helemaal bij. We waren toch iets verder afgekoeld dan verwacht. Maar niets wat een paar broodjes kroket niet kunnen verhelpen. Een uurtje later zijn we weer helemaal de oude en gaan we voor de tweede ronde.

We besluiten in een ander deel van de haven ons geluk te beproeven. Eens kijken of daar ook dikke baarzen te vinden zijn. Er is hier een stuk minder actie te bespeuren. Systematisch wordt meter na meter gemaakt maar zonder respons. Op een enkel voorzichtig tikje na gebeurt er niets. Ook bij Jeroen blijft het behoorlijk rustig. Het vissen is ook aanzienlijk moeilijker doordat er een vervelend windje opsteekt. Toch is het ineens weer raak. Als ik mijn shad halverwege een havenbox vis voel ik een lichte weerstand. Automatisch zet ik de haak waarna er langzaam een zware massa in beweging komt. Deze begint zich langzaam te verplaatsen, dit is geen baars.. Slome kopschudden duiden op een dikke snoek. Beetje bij beetje weet ik de vis omhoog te drillen. Doordat de vis sloom reageert kan ik hem gelukkig gemakkelijk bij de boten weghouden. Na nog een paar ronden gemok komt de vis dan eindelijk in de oppervlakte. Een puntgave lekkere dikke havensnoek. Helemaal zo als ie moet zijn! In een soepele beweging wordt de vis uit het water gepakt en mag ie even op de foto. Daarna snel weer terug.

Soepel wordt de vis uit het water gepakt

Puntgave havensnoek zoals ie moet zijn

Na dit succes vissen we met hernieuwde motivatie verder. De wind steekt echter behoorlijk op. Dit zorgt ervoor dat het secuur vissen steeds moeilijker is en ook is het erg koud. We beginnen behoorlijk verkleumd te raken. Na nog een paar vruchteloze worpen vinden we het wel mooi geweest en houden we het voor gezien. Meer dan tevreden stappen we de auto in en rijden we naar huis, onderweg de stoelverwarming van de auto bejubelend. Wat is dat een geniale uitvinding zeg. Als we de weerberichten moeten geloven komt er nu een behoorlijk taaie periode aan waarin er wel eens een behoorlijke tijd niet gevist kan worden. Voorlopig hebben we deze sessie op zak! En daar kunnen we nog wel even op teren!

Pieter-Bas Broeckx