Donderdag 24december

Wintersprookje

Vandaag, 24 december, stond alle geruime tijd als visdag in de agenda. Dit is namelijk mijn verjaardag. Daar bijna iedereen op deze dag met de voorbereidingen voor kerst bezig is komt er nooit echt bijster veel bezoek. Zodoende is deze dag geworden tot een dag waarop ik doe waar ik zin in heb. Juist jullie snappen hem al….vissen! Ik had al een tijdlang een afspraak staan met vismaat Peter. We zouden deze dag samen de hort op gaan, achter de havenbaarzen aan. Het liep echter heel anders. Het weer gooide behoorlijk roet in het eten. Een dik pak sneeuw en de daarbij behorende kou gooiden de plannen in het honderd. Halverwege de week belde Peter om de situatie door te nemen. We kwamen tot de conclusie dat het onverantwoord was om het plan door te zetten. Ik baalde er enorm van maar ik zag ook wel in dat dit geen doen was. Of toch wel….

Naarmate de dag vordert begin ik toch onrustig te worden. De wind valt wel mee. En de temperatuur ligt boven nul, al is het niet veel. Zal ik dan toch even gaan proberen. Ik kan het niet laten! Snel stop ik twee doosjes rubber, mijn camera en een statief in mijn tas en pak ik mijn hengel. Ik heb geen idee of de haven ijsvrij is maar ik neem de gok. Anders ben ik er in ieder geval even lekker uit geweest. Als ik de laatste kilometers naar de haven afleg vraag ik me af waar ik mee bezig ben. In een winter wonderlandschap rij ik over de dijk.

Winter wonderlandschap

Als ik het haventerrein oprij is het erg spannend. Zal het ijsvrij zijn. Als ik over het heuveltje kom zie ik dat ik mazzel heb. Een deel van de haven is bedekt met ijs maar lang niet alles. Er zijn voldoende mogelijkheden om even lekker te vissen. Als ik mijn hengel optuig en de steigers betreedt realiseer ik me dat ik geen enkele verwachting heb. Ik vind het al lang prima dat ik even kan vissen. Ik besluit aan de rechterkant van de haven te beginnen. De steigers zijn nog bedekt met een flinke laag sneeuw en ik laat een mooi spoor achter aangezien ik de eerste ben die de steiger betreed na de sneeuwval.

Gelukkig ligt niet overal ijs

De wapens van vandaag

Als ik de eerste worpen maak komt een vreemd soort zekerheid over me. Het is een kwestie van tijd voordat er een vis komt. Ik sta heerlijk en superscherp te vissen. Ik denk dat menigeen dit gevoel wel kent. En na een klein half uurtje vissen wordt mijn ombeschaamd vertrouwen beloond. Als ik mijn shadje langs de ijsrand werp en na het zakken optik wordt deze resoluut gestopt. Een massieve vist komt langzaam in beweging. Slome bonken geven aan dat dit geen baars is. De vis neemt niet echt runs maar blijft onder de hengeltop mokken. In het heldere water zie ik een langwerpige groene schim zich verzetten. Snoek en een mooie ook! Dat ik de vis heb gezien betekend nog niet dat de buit binnen is. Nog een aantal malen moet ik de hengel diep in het water steken om te voorkomen dat de lijn onder een boot blijft hangen. Uiteindelijk wordt het verzet minder en kan ik de vis landen. Een mooie zware wintersnoek. Snel wordt de camera op het statief geklikt en mag de ijskoude rover even op de foto. Als ik de vis weer in het water laat zakken bedenk deze zich moment en schiet met een krachtige klap van zijn staart de diepte in, mij druipend achterlatend. En bedankt..

IJskoude winterrover.

Wat een heerlijk onverwacht succes. Vol goede moed vis ik verder. Eens kijken of er ook nog baarzen te foppen zijn vandaag. Ik besluit mijn geluk op een andere steiger te beproeven. Als ik systematisch vak na vak uitwerp is daar opeens geknabbel. Ik kan niet geheel opmaken of dit een aanbeet of een schooltje witvis is. Als ik mijn shad uit het water haal is er echter geen twijfel mogelijk. De staart is compleet verdwenen. Schurken! Kunnen ze wel! Snel wordt een vers shadje in de speld gehangen. En met hoge verwachting wordt nogmaals een worp richting de plek gemaakt waar de vis verwacht wordt. Wederom komt dat gefriemel maar nu gevolgd door weerstand, in een reflex zwiept de hengel naar achteren wat een aantal lome bonken oplevert. Wederom een zware vis aan de andere kant van de lijn. Maar de dril is anders dit zou wel eens een mooie baars kunnen zijn. Enige seconden later wordt mijn vermoeden bevestigd. Een dikke baars komt in zicht. Als ik de vis uit het water pak kan ik mijn geluk niet op. Wat een mazzel. Even nameten geeft 42 cm. Hopetéé een verjaardagsveertiger.

Verjaardagsveertiger

Wat een onverwachts feest. Van enige kou voel ik niets meer. Volledig in de wolken wordt de camera weer onder de jas gestoken en de handschoenen weer aangedaan.
Eens kijken of er nog een te foppen is. Je weet tenslotte maar nooit. Verschillende vakken worden uitgepeuterd zonder actie. Maar een klein half uurtje later is daar wederom actie. Nadat ik de shad omhoog getikt heb en deze gecontroleerd weer laat zakken zie ik een siddering in de lijn. Ik bedenk me geen moment en sla aan. Wederom een zwaar verzet aan de andere kant. Alles wijst op een dikke baars. Rustig dril ik de vis omhoog totaal op mijn gemak. Dit veranderd echter op het moment dat ik de vis voor het eerst. Wat een kolos. Als ik de vis enkele ogenblikken later uit het water pak valt me op dat deze vis ook nog eens enorm zwaar is. Een dikke kerngezonde winterbaars. Snel wordt de vis onthaakt en op het meetlint gelegd. Als ik het uiteinde van het lint onder de vis doortrek totdat de 0 bij de bek van de vis ligt zie ik dat waar de staart ophoudt 47 verschijnt. Een ware baarsgigant dus!

Een ware baarsgigant

Als ik de vis terug zet komt er een intense tevredenheid opzetten. Even speel ik met de gedachten om te stoppen. Mooier dan dit wordt het toch niet? Maar de honger naar grote baarzen wint het. Ik vis gewoon nog even lekker door. Ik heb het niet koud en sta heerlijk te genieten. Een aantal worpen later is het weer feest, een licht tikje verraad wederom een vis die interesse toonde in mijn aasje. Zware kopschudden verraden de identiteit van de vis. Dit is weer een baars! Als ik de vis even later uit het water pak valt wederom de enorme pens van het beest op. Helemaal volgevreten. Grappig want ik het nooit echt grote scholen witvis kunnen vinden op deze stek. Even meten geeft 43 cm. Snel wordt de camera weer op het statief geklikt en worden een paar plaatjes geschoten waarna ik de vis weer terug laat zakken in het ijskoude water.

Strakke wintervis

Ik hang de shad even in het verkassingsoog en zet de hengel even tegen een paaltje. Ik kijk eens om me heen, er is helemaal niemand vandaag. Ik trek mijn handschoenen aan en maak een worp naar de plek waar de laatste vis vandaan kwam. Als ik de plek nader waar de aanbeet kwam ben ik extra scherp, daar bij de punt van de stijger……tak! Een lichte maar onmiskenbare tik. Ik haal uit en sta wederom met een kromme hengel. Dit kan toch niet, wat een waanzin! Alweer hevig en zwaar verzet. De vis is zwaar en blijft lang diep. Toch wijst alles op wederom een dikke baars. Dit vermoeden is terecht en enkele ogenblikken later mag ik weer met een dikke vis op de foto.

43 cm!

Zou er nog een liggen vraag ik me af als ik nog een keer langs het steigertje werp. In opperste concentratie vis ik het shadje terug. Ik verwacht elk moment een tik, echt superspannend. Net op het moment dat ik mezelf overtuig dat het echt niet drie keer op rij kan gebeuren is daar toch weer een tikje. Nauwelijks waarneembaar maar omdat ik totaal gespannen ben knalt de hengel naar achteren, in een bonkende hoepel. Dit kan toch niet? Ongelovig dril ik de vis langzaam naar me toe. Als de vis in zicht komt is daar ineens die nerveusiteit weer. Wat een kolos.

Baarskolos in zicht

Snel wordt de vis onthaakt waarna het meetritueel zich weer afspeeld. Dit keer stopt het meetlint bij 48 cm. Hallo…48!! Wat gebeurd hier vandaag. Wat een veelvoud aan monstervissen. Snel schiet ik een paar platen van de oude rivierbaars. Het is niet moeders mooiste maar de omvang van het beest maakt dit meer dan goed.

Misschien niet de mooiste maar wat een kapitale vis!

De volgende worp sta ik weer bol van de spanning. Zou het nog een keer gebeuren…. Neen helaas 3 keer is scheepsrecht. Ook de worpen die volgen leveren geen actie meer op. Zou de koek op zijn? Langzaam vervolg ik mijn weg. Ook de volgende havenbox levert geen vis op. En die erna ook niet. Het gouden hoekje begint te trekken. Zou ik het daar dan toch nog even proberen. Ik loop terug naar de magische stek en plaats een worp. Als ik halverwege ben is daar dan toch weer een tikje. Erg licht maar toch overduidelijk. En weer begint een grove vis heftig te bonken. Even later ligt er weer een enorme baars in het oppervlak. Wat is dit een waanzin. Het meetlint wordt er weer bij gepakt en de meting levert 47 cm, dit gaat toch nergens meer over. Snel wordt voor de zoveelste keer het fototoestel op het statief geklikt en worden de platen geschoten.

Wederom 47, wat een waanzin!

Als ik de vis terug zet heb ik een dubbel gevoel. Aan de ene kant vind ik het jammer dat ik dit bijzondere moment met niemand kan delen. Aan de andere kant vind ik het ook wel heel bijzondere ervaring die ik helemaal alleen meemaak, dit maakt het erg persoonlijk, wat ik ergens ook wel heel speciaal vind. De foto’s en verhalen kan ik later wel met mijn maatjes delen. Nu op dit moment is het helemaal voor mij en mij alleen.

Als ik verder vis merk ik dat de koek nu toch echt op is. Het komende kwartier gebeurd er niets meer. Als ik de zoveelste laatste worp van de dag maak, is er toch nog een tik. De dril verloopt chaotisch, de vis vliegt in hoog tempo van links naar rechts, even denk ik iets verkeerd gehaakt te hebben. Dan ligt er ineens een snoekje voor mijn voeten. Snel vis ik de camera onder mijn jas vandaan en zet de rakker even op de foto. Dan wip ik met een tang het shadje uit de bek waarna de rover zich langzaam naar de bodem laat zaken. Zo het is klaar. Ik ben wel uitgevist. Het is mooi geweest, nou ja mooi is wel een beetje een understatement, waanzinnig geweldig komt meer in de richting.

De laatste vis van de dag mag ook nog even op de plaat

Gloeiend van voldoening rij ik terug de feestvreugde in. Felicitaties en cadeautjes te gemoed. Maar het mooiste cadeau heb ik volgens mij al gehad.

Pieter-Bas Broeckx