25 t/m 31 augustus

Vakantiedagboek

Afgelopen vakantie heb ik het geluk gehad om in het stuwmeer bij Caspe te kunnen vissen (Mar de Aragon). Dit water, bekend om zijn grote snoekbaarzen, vele meervallen en gigantische aantallen karpers, stond al een tijdje op mijn verlanglijst. Toen mijn vriendin eerder in het jaar aangaf wel graag een keer naar Barcelona te willen zei ik, dat is goed maar dan wil ik ook een paar dagen ergens naartoe. Hieronder een beknopt foto verslag van de belevingen van deze dagen aan het Lac de Aragon.

In een zwoele sprookjesachtige schemering worden de eerste visjes van de vakantie gefopt

De volgende morgen wordt de eerste verkenning vanuit de bellyboot gemaakt. Diverse snoekbaarsjes worden gevangen. Zelfs een karper vergistte zich in een ratelaar, mij de eerste ogenblikken van de dril laten geloven dat ik mijn eerste dikke meerval had gehaakt. Later vang ik wel mijn eerste meervalletjes maar deze zaten beide in de staart gehaakt. Navraag bij de locals leert mij dat dit wel vaker gebeurd omdat meerval soms naar aas slaat met zijn staart. Omdat de batterijen van de camera leeg waren heb ik hier geen platen van, helaas.

Op de fishfinder kwamen menigmaal zeer interessante vormen langs. Let u ook even op de temperatuur. Een waadpak was niet nodig in dit water. Gewoon zwembroekje aan en flipperen maar. Een prima verkoeling als het 35 graden is. Gek genoeg vormde dit geen enkele belemmering voor de vangsten. De aanbeten bleven, ook midden op de dag, gewoon komen. Probeer dat maar eens in Nederland bij temperaturen boven de 30 graden.

Een van mijn favoriete stekken. Het talud zoals je dat hier op de oever ziet liep onder water net zo door. Een paar meter uit de kant zat je al op 7 a 8 meter. Dit was ook de diepte die de meeste aanbeten opleverde. Het talud liep door tot 10 a 12 meter diepte. De aanbeten op deze diepte liepen echter wel drastisch terug. Op het eind van mijn verblijf kwam ik er pas achter dat de meeste meervallen slechts op enkele meters water liggen, en dan in de stenen. Had ik dat eerder geweten dan had ik er zeker meer gevangen.

Volgens de locals was het trollen met grote pluggen DE manier op meervallen met kunstaas te vangen op het meer. Dus de volgende dag werd een bootje gehuurd en werd er groot wiebelend hout achter de boot gesleept. Dit heb ik anderhalf uur vol gehouden hetgeen een snoekbaarsje opleverde. Hierna vond ik het genoeg geweest en heb ik de rest van de dag driften gevist waarbij ik vanuit de boot shads richting oever vistte. Dit is namelijk veel meer mijn ding. Dit heeft mij meerdere mooie snoekbaarzen en zelfs een paar leuke meervalletjes opgeleverd zoals je op de volgende fotoreeks kunt zien.

Es wilde ook wel een potje mee vissen. Dus ik een hengeltje klaar gemaakt met een dropshot onderlijntje. Na een korte instructie had mevrouw het al snel door. Nog geen vijf minuten hoor ik “volgens mij heb ik er eentje” naast me en zie ik es met een heftig kromme en bonkende hengel staan. Rustig heb ik haar gecoached en niet veel later kon ze haar eerste snoekbaars in handen houden. Ze vond het wel leuk… wellicht een nieuwe verslaving geboren? Stiekum hoop ik het wel een beetje…..

Geconcentreerd wordt het talud werpend afgevist. En niet zonder resultaat. Hier een van de meervalletjes die ik werpen wist te vangen.

Helaas was dit boot uitje maar voor een dag. De dag erop zat ik weet in mijn oude vertrouwde drijvende zetel. Na een paar dagen krijg je steeds beter door waar de vis zich op houdt en zie je dat de vangsten toenemen. Per sessie die zo ongeveer 4 uur duurt kan ik toch meestal een stuk of 15 tot 20 snoekbaarzen vangen. Hiernaast lopen er dan ook nog 1 of twee meervallen tussen door en af en toe vergist een blackbass zich in het kunstaas.

Een van de meervalletjes die er tussendoor liep…. De vis zo vastpakken als op deze foto, zonder handschoen, kan ik ten zeerste afraden. De bekrasp van kleinere meervallen bestaat uit een soort naaldjes. En ja die gaan dus door je vel heen. Erg pijnlijk!! Maar ja… loslaten doe je ook niet he.. Mag ik jullie nogmaals wijzen op de watertemperatuur, zie fishfinder (27 graden C) ….het was gewoon warm!

Niet alle gevangen meervallen waren groot… Sterker nog de vissen die ik aan kunstaas ving waren nogal aan de kleine kant. Volgens de locals lag dit aan de tijd van het jaar. In het voor- en najaar werden er veel meer grotere vissen gevangen.

Tijdens ons verblijf hebben we een leuk contact opgedaan met een Oostenrijks stel. Na wat babbelen over vissen bellyboten etc.. Kwamen we tot de conclusie dat we maar eens een dagje samen moesten vissen. Hij vroeg mij elke keer naar mijn vangsten en was erg verbaast over mijn aantallen. Ik bood hem aan om mijn technieken te laten zien. Zodoende zaten we al snel in zijn bootje op het meer. Het werd een leuke en memorabele dag. Al snel had mijn vriend door hoe dat trucje met “die gummies” werkte en vingen we beide onze visjes. Plotseling was daar dan toch dat moment….aanbeet en vast…..toch niet…het zwemt. Een loge massa zet zich langzaam in beweging. Mij met boot en al op sleeptouw nemend. Na 50 meter wordt de koers veranderd en nog eens 50 meter later valt de lijn slap…aaargh…dat was dus mijn dikke meerval. Gedesillusioneerd vis ik verder. Meer er komt geen herkansing.

Dan is daar plotseling alweer de laatste dag, het gaat altijd te snel he. Nog een keer ga ik er op uit met de bellyboot. Nog steeds een beetje katerig van de enorme vis die ik de dag ervoor had verspeeld. Ik zou toch graag een meerval van een meter of ietje groter vangen maar kennelijk zit het er niet in.

Net als de eerste dag, wordt ook de laatste dag een karper gevangen op kunstaas. Tjonge jonge wat gaan die beesten zeg!

En als ik dan op het punt sta om mijn bootje om te draaien en terug te peddelen gebeurd het dan toch. Na een stevige aanbeet is voel ik wederom die logge trage massa die langzaam in beweging komt. Dit is er weer een! En een goede, ik krijg het tijdens de dril erg benauwd omdat ik met erg licht materiaal vis (6lb lijn). Dus geen voortsleep praktijken maar mee peddelen. Na een dril van ongeveer 5 minuten duurde (en geloof me in het echt is dat echt heel erg lang!) komt eindelijk de vis langs zij. Geen enorm monster maar richting meter gaat ie wel! Met trillende handen doe ik de meegenomen tuinhandschoentjes aan. Met een vloeiende beweging pak ik de vis in de dikke onderkaak. Wat er goede grip zeg, die gaat nergens meer heen! Yihaaaa!!! Schalt het over het water, hij is binnen! Eindelijk! Snel wordt de camera gepakt en wordt getracht een aantal platen te schieten. Ik kan je verzekeren, dat is geen makkelijke opgave. Nog even wordt de vis langs de hengel gelegd (uiteindelijk was hij 96cm) en dan mag ie weer. Als ik hem loslaat zwemt deze rustig uit zicht. Pfffff wat een avontuur!

Hierna is het over en uit. Voldaan peddel ik terug naar de camping. Graag had ik natuurlijk nog grotere monsters gevangen maar ik ben al lang tevreden…. Wie weet kom ik in de toekomst nog eens terug voor een echt monster.

Later in de vakantie krijg ik nog een onverwacht vismoment. We staan op een gegeven moment op een camping aan een meer. Al snel spot ik enkele kleine blackbass. Na het eten toch even de bellyboot gepakt en even met wat oppervlakte spul geklooid. Het was hartstikke leuk! Er zaten heel veel kleine blacks die vol overgave op mijn poppertje klapte, vaak met boeggolf en al. Helaas was het plezier maar van korte duur. Binnen een uur kwam namelijk de onweersbui die de hele middag achter de heuvel hing toch over de heuvel zetten. Hierdoor was ik genoodzaakt te stoppen. Maar toch even een paar visjes gepakt.

 

Een magisch hoekje

Een van velen.

De rest van de vakantie heb ik geen hengel meer aangeraakt. Ik moet zeggen dat ik het ook niet gemist heb. Ik had immers al meer dan voldoende mooie avonturen mogen beleven! Wie weet keer ik ooit nog eens terug naar het verre Spanje, daar waar echte monsters huizen!

Pieter-Bas Broeckx