Maandag 29 september
Zoute baarzen (1)
Om het één en ander duidelijk te maken over deze dag ga ik even terug in de tijd. We zitten in september 2007 op de Fair for Lure & Fly. Een geweldige eerste dag, het is druk en de stand van Dé Toekomst heeft veel animo. In mijn ooghoeken zie ik in het pad twee leeftijdsgenoten passeren met een logo op hun polo die ik nog niet kende. "Zeebaarsshop.nl" Later die dag kwamen ze langs de stand voor een praatje. Ikzelf woon langs de Westerschelde en heb het eigenlijk nooit echt geprobeerd om aan zee met kunstaas zeebaarzen te vangen. De twee gasten, Roland en Chris, spraken hier met vol enthousiasme over. Dat wil ik ook, dacht ik gelijk. Ze vissen zelf buiten het seizoen altijd gewoon op de zoete baarzen, dus daar konden we ook een leuk woordje over wisselen. Wat mij betreft was de klik daar en moesten we dat jaar snel maar eens wat afspreken.
Een jaar lang hebben we geprobeerd om een datum te vinden voor een gezamenlijke vissessie. Eerst op de zeebaarzen, dat lukte niet wegens drukte. Dan maar in de winter een visdag op het zoete. Er werden dagen gevonden, maar steeds kwamen er andere belangrijkere zaken tussen. Werk, school en familie, het bekende rijtje. Het zeebaarsseizoen is weer begonnen. Opnieuw proberen we wat af te spreken, maar Bernd vergeet de afspraak en heeft inmiddels iets anders te doen. Foute boel, ik zag het al september worden, een jaar later en dus nog steeds geen Zeebaars gevangen met de mannen van Zeebaarsshop. Eindelijk zag ik eind die maand mogelijkheden. 29 september moest de dag worden, na een dik jaar eindelijk een datum gevonden waarop ik de mannen kon gaan opzoeken. Vooral contactpersoon Chris was enorm blij, ook hij keek er naar uit. Al dacht hij dat het er nooit van zou komen, ik had namelijk altijd wel wat te doen als we wilden afspreken. Toch zij het weer zo, de aanhouder wint!
Ik heb door de jaren heen zelf al wel Zeebaars gevangen. Met pieren en zagers langs de kust heb ik wel eens wat gevangen. Zo ook gewoon met kunstaas tijdens het vissen op onze eigen baars. Dwaalgasten die via een sluizencomplex op het zoete terecht waren gekomen. Altijd hele gave vangsten waar ik elke keer weer van opkeek, wat een krachtige rovers! Twee zomers terug heb ik wel eens geprobeerd om wat Zeebaars te vangen met de vlieg of met een klein plugje. Een kreek mond via een spuigemaal uit in de Westerschelde naast het dorp waar ik woon. Hier zag ik wel eens wat vis jagen en wilde het wel eens proberen. Verder dan wat kleinere exemplaren en een fint kwam ik niet. Het besluit was toen om mij er niet al teveel meer mee bezig te houden. En dan leer je ineens andere mensen kennen. Ook Georges de Bruycker mag er graag op vissen. De dagen dat ik met hem op het zoete vis krijg ik dan ook dikwijls verhalen te horen over de zoute baarsvariant. Ik moest het echt werk zelf ook maar eens gaan meemaken.
Als ik nadenk over de visdag loop ik al snel tegen het eerste struikelblok aan. Het materiaal! Hengels genoeg, ook na overleg met Chris is het duidelijk dat ik met mijn shadstok van 2.70 m goed uit de voeten kan. Het is alleen het harde kunstaas en het molenmateriaal wat ik mis. Chris geeft aan dat hij nog wel een Stradic 4000 te leen heeft liggen en ook het plugwerk wordt geregeld. Shads en wat metaal verzamel ik zelf bij mekaar. Voorslagmateriaal mis ik uiteindelijk ook nog. Dit kan ik ook van Chris lenen. Dikke prima, de dag kan beginnen!
Het is later dan normaal dat we afspreken. Het tij is niet heel gunstig en spreken daarom wat later op de morgen af. Rond 8 uur rij ik weg uit mijn woonplaats. Precies twee uur later arriveer ik op de afgesproken plek. Even later is ook Chris daar. De handen worden geschud en de lollige opmerkingen vliegen gelijk door de lucht. Het is een wonder dat we een dag met succes hebben kunnen afspreken. De spullen worden van mijn wagen in de zijne geladen. Samen zouden we vervolgens met één wagen naar de eerste stek van de dag rijden. Hier zou Roland op ons wachten.
Eenmaal daar aangekomen is Roland er nog niet. Hij is nog pieren gaan kopen. Later op de dag willen ze nog even op een stek vissen en het daar proberen op Gul. Ik was benieuwd, eerst maar eens de zeebaarzen belagen! De eerste stek zou in het kader staan van de shadvisserij op de zoute baarzen. Chris had hoge verwachtingen van mij gezien ik op het zoete bijna met niks anders vis. Het was mij nog maar de vraag of ik aan die verwachtingen kon voldoen. Als ik zo naar het water keek. Het stroomde hard, erg hard!
Voor dat we bij het water waren was het eerst zaak niet uit te glijden!
Iedereen komt ongedeerd beneden, gelukkig. Ik kan me voorstellen als je goed op je plaat gaat dat er dan ook nog wel eens wat materiaal sneuveld. Niet aan de orde nu, snel aan de bak want het kriebelt enorm! We zoeken een mooi plekje uit enkele meters van elkaar vandaan. Voordat ik aan de slag ga krijg ik eerst wat instructies van de leermeesters. Aan de hand van de stroming en de wind zegt Chris uit de voeten te kunnen met 14 gram. Ik heb zo mijn twijfels, maar ze zullen wel gelijk hebben. Al snel zie ik dat ik de basis van deze shadvisserij mis. Het lukt me niet om goed bodem te houden. De shad zit te hoog in de waterkolom en zo nu en dan weer te laag. Ik ben niet één met de shad en de hengel wat de visserij arelaxt maakt. Chris en Roland zien dit gelijk en springen bij. Iets zwaarder gaan we vissen en de techniek wordt van A tot Z doorgesproken. Ik let goed op en probeer het wederom in de praktijk te brengen. Een zucht en een kreun, het lukt nauwelijks, maar er zit schot in. Later gaat het steeds beter. Nu de vissen nog! Chris heeft inmiddels wat twijfelachtige aanbeten gehad. Ook Roland geeft een kik. Er wordt wat gewisseld, ook door mijzelf. Ik heb het gevoel dat ik in het duister aan het tasten ben, maar vertrouw op de jongens. Zij weten waar ze mee bezig zijn. Althans, dat hoopte ik dan toch, hèhè! Op een gegeven moment hoor ik een kreet door de lucht gaan. Chris heeft beet. "Ja! Ik heb er één, verleid met een stuk pluimvee!" Ik frons mijn gezicht even en begrijp pas later wat hij nu bedoelde. Een jigkop gevuld met witgroene bucktail met daarop een parelmoertwister was het slagende aasje. De eerste Zeebaars van de dag wordt geland, een blij moment. Trots met deze vangst gaat Chris op de foto.
Dit zijn ze Bernd!
Een mooie maatse zoute baars
We waren volgens mij nog geen uur aan het vissen. Een hele snelle vangst was er niet, maar ze zitten er in ieder geval. Chris en Roland kregen door deze vangst een enorme boost vertrouwen. Ze spreken over bijtmomenten en het specifieke aasje wat misschien wel eens de sleutel zijn kan. Ook Roland gaat aan de haal met zo'n parelmoer twister en slaagt er heel gauw in om ook zijn eerste Zeebaars te vangen. Ik sprint gelijk naar hem toe voor wederom een vereeuwiging van de vangst. Ook ikzelf was enorm enthousiast. Zonder vangsten nog, maar het gaf mij een erg goed gevoel dat ze in ieder geval te vangen zijn vandaag. Het is nogal eens anders schijnbaar ...
Ook succes voor Roland!
We verkassen een paar honderd meter verder. Een derde en vierde Zeebaars worden hier door beide heren snel bijgevangen. Ik ontvang blikken van links en rechts. "Waar blijft jou eerste Zeebaars Bernd?" De techniek spreekt me enorm aan, maar het lukt nauwelijks om lekker te vissen. De wind zorgt ook voor een enorme handicap. Ze zien dat ik het spelletje nog niet helemaal door heb. De tijd zal het leren. Ik krijg een parelmoertwister van Roland als ik mijn eerste shad net verspeeld heb. Hier moet het mee lukken was het bericht! Overtuigend dat ze waren ging ik dan ook met goede moed aan de gang. Chris ving na enige tijd ook zijn derde Zeebaars. De wind ging wat liggen en ook de stroming werd wat minder. Gelijk zag ik progressie en ik liet eindelijk mijn shad gaan op de goede diepte. Een aanbeet was dan al vrij snel van de partij. Mis, een kleintje waarschijnlijk. De twister zit dan ook niet helemaal goed op de haak. De volgende blijft hangen, ik voel het. Spijtig genoeg is het een stenenmassa waar het kunstaas vervolgens achter blijft hangen. Balen als een stekker. Enigszins gefrustreerd (al laat ik het nauwelijks merken) knoop ik een nieuwe voorslag aan mijn lijn. Een parelmoer Culpritje moet het dan maar gaan doen. Het valt stil. De stroming gaat er enigszins af, terwijl de wind wel weer toeneemt. Het is Roland nog die de laatste vangst binnen weet te halen. Geen Zeebaars dit keer. Het is een kleine Makreel. Die hadden ze niet verwacht vandaag, een leuke bijvangst.
Ook tijdens het zeebaarzen bijvangsten
Even later valt het echt helemaal stil en kiezen Chris en Roland ervoor om een andere stek op te zoeken. De aasperiode is duidelijk gedaan hier. Zes vangsten heb ik gezien zojuist, geen één voor mij. Het is duidelijk dat ik nog veel moet leren als het gaat om de shadvisserij op het zoute. Een stukje gevoel wat nog ontbreekt, de volgende keer zal dat al een stuk beter gaan waarschijnlijk.
Chris meldt dat we nu een stek gaan opzoeken waar het met pluggen moet gebeuren. Een relatief gemakkelijke visserij die de mannen wel het leukste vinden. Het meest spectaculaire is de oppervlaktevisserij. Ikzelf heb hier helaas geen materiaal voor bij, maar ik kan gelukkig wat lenen. Roland gaat echt in de oppervlakte aan het werk. Even proberen, zegt hij. Chris en ik gaan met ondieplopende pluggen aan de gang. Ze gaan niet veel dieper dan een halve meter geloof ik. Chris legt even het één en ander uit over de aanbeet en de handeling bij het haken van een grotere Zeebaars. Het zijn enorm sterke vissen, iets wat ik op het zoete ongetwijfeld nog niet heb meegemaakt. Hij vertelde ook nog dat je kunstaas nooit te snel kunt binnenvissen voor de Zeebaars. Als ze willen eten, dan gaan ze ook echt pijlsnel. Enorm spannend allemaal en ik zag het al helemaal voor me. Een volledig kromme hengel en een gierende slip! Wat ik niet verwacht had was dat het al heel snel zou gaan gebeuren. Mijn eerste grote Zeebaars aan de lijn. Een worp schuin langs de oever met een harde dreun als gevolg. Ongetwijfeld een grote Zeebaars, hij ging er dan ook gelijk als een bezetene met mijn plug vandoor. Een bonkende hengel en een bonkend hart in mijn keel. Allemachtig wat een power. Ik zie de Zeebaars duiken en weet dat er zich daar beneden een scherp talud bevind. Het meest vervelende gebeurd dan ook. Hij vliegt langs de stenen, voel de lijn schrapen langs al het geen dat ik niet wil voelen en pats ... weg is hij. De woorden die ik zocht om mijn grote teleurstelling te uiten kon ik niet vinden. Het was stil, doodstil. Chris zag alles van dichtbij gebeuren en weet precies wat er fout ging. Dat het een grote Zeebaars met veel power was stond vast. Hij zou er hoe dan ook een stuk vandoor gaan. Het probleem was alleen dat ik niet de hoogte opzocht met mijn hengel, maar juist een stuk naar de vis toeliep, waardoor hij de ruimte kreeg en gauw naar beneden kon duiken. Het klinkt allemaal heel logisch, maar op dat moment dacht ik er echt niet aan. Het eerste wat in me opkwam was niet het juiste. Mijn eerste aanbeet van de dag, en misschien ook wel de laatste. Ik moet er nu wel een vangen om mijn dag enigszins nog te doen slagen. Anders wordt dit voorval wel heel zuur.
Chris leeft mee en ook Roland begrijpt het. Flink vervelend, zoiets wil je niet. De heren maken er nog een lolletje van. Roland overtuigt me nog even dat het zijn favoriete plug was die er nu vandoor is gegaan. Ik voelde me echt rot, al bleek snel dat het een geintje was. Een kleine opluchting dus, maar het zit me niet lekker. Het duurt even voordat ik mijn draai weer terug heb gevonden.
We vangen niks meer en zien eigenlijk ook nergens actie. We besluiten een stuk door te schuiven. Roland gaat hier af van de Zeebaars en pakt de grovere zeehengels erbij. Hij ging kijken of er met pieren wat Gul te vangen viel. Chris en ik zoeken een ander plekje op waar we het weer op de Zeebaars gaan proberen. Hij geeft mij een plugje waar hij enorm lyrisch over kon vertellen. De X-92 Edonis SW van het merk Megabass. Een totaal onbekend merk voor mij, maar het zag er zo op het eerste gezicht erg lovend uit. Wat me gelijk opviel waren de twee verschillende oogjes. Een boos oog en een neutraal oog. Waar de Japanners dit idee vandaan hebben gehaald? Ook Chris kon het mij niet vertellen. Hoe dan ook, het plugje liep echt schitterend.
Na enige tijd gooien zie ik ineens een grote plons in het water. Ik zie nergens iemand een steen in het water gooien. Ook geen watervogels present. Dat moet een Zeebaars zijn geweest! De eerste worp in de buurt van die plons is dan ook gelijk een slagende worp. Harde knal en gelijk flinke weerstand. Dit is er weer één Chris! Ik voel gelijk dat de vis minstens de helft ze sterk is, maar nog steeds heel erg goed vecht. Een kleiner exemplaar, maar zeker wel een hele mooie Zeebaars. Met een lach zie ik de mijn eerste echte maatse Zeebaars naderen. Chris stapt op de vis af en land hem netjes voor mij. Niet veel later sta ik met een enorm tevreden en slagend gevoel op de foto. Chris geeft mij een hand en is oprecht blij dat ik samen met hun mijn eerste echte zoute baars heb mogen vangen, yihaa!
Mijn eerste zoute baars!
Mijn slagende aasje voor vandaag
Enthousiast gooien we verder naar een tweede vangst. Deze blijft helaas uit. Het water is nog niet volledig opgekomen zegt Chris. Het beste moment moet nog komen. We kiezen er daarom voor om even te gaan pauzeren en Roland te vergezellen. Hij heeft nog geen beet gehad op de Gul en besluit al snel te stoppen. Hij is ervan overtuigt dat ze vandaag niet willen. Chris is eigenwijs en gooit er zelf toch nog een hengel in. We kletsen wat raak en eten een boterham. Vervolgens ziet Chris een aanbeet op de hengel. Hij lacht naar Roland, zie je nou wel dat ze er zitten. De twee maken een lolletje, vrienden onder mekaar. Als de vis wordt binnengedraaid blijkt het maar een klein Gulletje te zijn. Ik wil toch graag een foto!
Sikmans Jr.
Het water komt nu mooi op. De Zeebaarslatten worden er dus weer bijgehaald. We gooien ons een breuk, draaien ons een breuk en vangen niks. Spijtig maar helaas. Zo is het wel vaker, geen gemakkelijke visserij dat vissen op Zeebaars. De techniek hoeft niet moeilijk te zijn, maar het is heel erg lastig om echt op de juiste momenten met het juiste kunstaas te vissen. Er is dus echt een hele grote kans dat je er gewoon echt naast schiet. Hier valt niets meer te halen helaas. We gaan weer verder. Voor Roland zit de tijd er helaas alweer op. Hij moet naar een andere afspraak. We schudden mekaar de hand en zeggen tot een volgende keer! Ik ben ervan overtuigt dat die er snel weer gaat komen. Die Zeebaars die er vandoor is gegaan wil ik graag nog een tweede keer aan de tand voelen!
Chris en ik beeïndigen onze dag op een andere stek bij een ondergaande zon. Tegen de avond kan het nogal eens hard gaan met de hoeveelheid aanbeten. Vandaag hebben we helaas pech. We vinden nergens meer een Zeebaars. Toch kunnen we terugkijken op een schitterende sessie Zeebaarzen. Zeven vissen vandaag op kunstaas. Het zijn niet de wildste getallen, maar de kans op geen vangsten was eigenlijk best groot gezien de vangsten de laatste tijd toch niet altijd even goed zijn geweest langs de kust. We zijn enorm tevreden over het eindresultaat en kunnen de dag dus met een goed gevoel uitvissen.
Wat een dag!
Ik ben onder de indruk van de zoute baarzen, dat is iets wat zeker is! Nu ben ik toevallig wat spullen vergeten in de wagen van Chris, dus ik ben genoodzaakt om snel weer eens op bezoek te gaan. Zeker geen straf, ik kijk uit naar onze tweede meeting met de mannen en de gestekelde baarzen. Los van de visserij zelf was het ook nog eens razend gezellig. Bedankt jongens en tot gauw!
Lees Zoute Baarzen (2)
Vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven
