Zaterdag 27 september

Rovers sprokkelen

De wekker kraait mij alweer vroeg uit mijn nest. Erg? Helemaal niet! Er staat weer een visdag op het punt om te beginnen. De boterhammen lagen al gesmeerd in de koelkast en ook al het andere eten en drinken had ik mooi klaargezet. De auto lag al vol met mijn bellyboatgerij. De hengels moesten er alleen nog bij en op het laatste moment dacht ik ook nog aan de aasvisjes die in de vriezer lagen. Naast de kunstaasvisserij wil ik vandaag ook weer eens met de aasvis proberen. Niet alleen! Sanne Ploegaert is er ook weer bij vandaag. Veel te bespreken, mekaar een lange tijd niet gezien. Ik keek er naar uit!

Rond kwart voor zes schuift mijn wagen voor de deur van Sanne. Hij staat al klaar. De bellyboat gaat bovenop die van mij achterin de kofferbak en de rest van de spullen worden er mooi omheen gelegd. We zetten koers in noordelijke richting en verwachten bij zonsopkomst mooi op het water te liggen. Een nieuwe stek voor ons, dus eerst even zoeken waar we de auto kunnen zetten en te water kunnen gaan. De nodige voor studie via GoogleMaps was wel handig en zeker bruikbaar. Toch kon ik op het eerste gezicht geen concrete instapplek vinden. Het komt wel vast wel goed dacht ik. De plek die we in gedachten hadden lag langs de doorgaande weg. Een parking aan de verkeerde kant van de weg bood de enige plek waar we de auto weg konden zetten. Dan maar een beetje heen en weer lopen, de auto staat in ieder geval legaal zo. We lopen alvast even naar de waterkant om te kijken waar we precies te water kunnen. Al snel vinden we een plekje. De wagen wordt leeggehaald en alle spullen worden opgetuigd. Niet veel later zien we een schitterend zonnetje boven de horizon uitkomen en kunnen we beginnen aan onze visdag.

Het mooiste moment om een visdag te beginnen!

Een grote ondiepte moet eerst gepasseerd worden eer we goed kunnen trappelen. We zien al snel dat we niet de enige liefhebbers zijn op het water. Een andere bellyboatvisser heeft zijn draai langs een talud al gevonden en vangt een visje. Ziet er goed uit! Ook enkele bootvissers zijn van de partij, een bekende vaart even langs en groet ons hartelijk. Al snel zien we dat er genoeg vissen zich ophouden tussen de 4 en 6 meter. Zowel Sanne als ik ontvangen mooie signalen op de dieptemeter. Nu nog vangen!

Duidelijk vis, snoekbaars waarschijnlijk!

Het is wel duidelijk dat de vissen niet los zijn vandaag. De vele signalen en de aanbeten die uitblijven tonen dit wel aan. Misschien is het nog even zoeken naar het juiste aasje en de juiste techniek. We wisselen veel en wisselen het verticalen en het werpend vissen geregeld af. De andere bellyboatvisser en ook de bootvissers zien we niet veel vangen. Eigenlijk praktisch niks in verhouding met de hoeveelheid vissers. Na enige tijd is het dan eindelijk een lange slug die gegrepen wordt. Hard, maar de vis is niet heel groot. Een baars denk ik, maar het is een snoekbaars die uiteindelijk bovenkomt. De nul is er af.

De eerste vangst mag na enige tijd geland worden

Gefopt met een lange Slug-Go Ss

Zo'n eerste vis geeft natuurlijk veel hoop. Zeker als een twee snelle aanbeet volgen mag. De steunhengel buigt door. Ik geef wat lijn, zoek weer contact en sla aan. Al snel voel ik weerstand, maar ik kan de vis niet thuisbrengen. Vecht raar, zeker geen snoekbaars. Een baars dan misschien of een klein snoekje? Als de rare snuiter boven komt verklaart het de rare dril meteen. Het is een platvis en wel een hele mooie bot! Sanne schiet wat mooie plaatjes.

Bot gevangen

We lachen wat en zetten de maffe vis terug. Het water staat via een sluis in verbinding met het zoute, dus er zijn natuurlijk gewoon botten die meekomen. Je hoort het wel vaker en het is voor mij ook zeker niet de eerste die ik vangen mag. Toffe bijvangst!
Inmiddels is er alweer wat tijd verstreken. Sanne heeft nog niet echt een goede aanbeet gehad. Ook ik krijg op de shad geen leven meer. De andere vissers varen ook maar wat rond. Het is taai zien we al wel. Dat wordt meters maken. Werken voor die vis! Sanne en ik zoeken onze eigen weg even en trappelen wat bij mekaar vandaan om een groter stuk water uit te vissen op zoek naar succesvolle taluds. Zoeken, zoeken en nog eens zoeken. Gelukkig waait het niet zo hard, dat maakt het maken van meters weer een stuk gemakkelijker. Samen met het nog opstijgende zonnetje verre van een straf. Het zal wel warm worden vandaag. Op het moment is het nog wel koud en ben ik blij dat ik een lekker warm fleecevest aan heb en een lekkere warme sjaal.
Een stuk verderop zie ik de oever. Op het gezicht een steenstort met waarschijnlijk een stijl talud. Ik acht het als interessant en ga op onderzoek uit. Als ik goed op weg ben zie ik Sanne ineens met een gekromde hengel staan. Een kleine snoekbaars zie ik net het water uitkomen. Ook voor hem is de nul er mooi af!

Sanne en andere collega vissers aan het werk

Als ik de oever nader zie ik inderdaad het talud stijl oplopen. De steunhengel moet ik daarom wat bijdraaien, omdat ik anders vast zal lopen. Tijdens het bijdraaien wordt de aasvis tegengehouden. Ik geef gelijk weer wat ruimte en mag weer aanslaan. Opnieuw voel ik gekke weerstand. Geen baars en snoekbaars. De bui voel ik alweer hangen. Opnieuw een schitterende bot. Eveneens een mooie vis, maar ik wil helemaal geen bot vangen. Eentje is genoeg eigenlijk. Ik sta er niet te lang bij stil en hoop er gewoon op dat de volgende aanbeet wel een mooie baars of snoekbaars zijn mag. Ik ga even aan wal om wat afvalwater te lozen. Dat bellyboaten zal altijd op je blaas blijven werken, zeker als het water weer wat kouder begint te worden.
Opnieuw zie ik Sanne weer een vis drillen. Ik kan alleen niet zien wat het is. Misschien ook wel een bot net als ik. Nadat ik geen aanbeten meer krijg langs het talud tegen de oever, besluit ik Sanne maar weer op te zoeken. Onderweg zie ik dat de vissen die op het talud lagen er nu niet meer liggen, ik krijg geen signalen meer door ten minste. Eenmaal vlak bij Sanne krijg ik weer een aanbeet. Op de shad nu, echt spijkerhard! Een seconde later besef ik weer dat het zover is. Sanne had net inderdaad een bot en ook ik mag nu de vierde bot vangen. Ongelofelijk, maar het is toch echt waar. Twee snoekbaarsjes tegenover vier van deze platte roofvissoort. Felle rovers zijn het, zonder meer. Je zou er hier nu gewoon gericht op kunnen gaan vissen eigenlijk!

Vol over een Slug-Go heen, niet te geloven!

Sanne en ik verbazen ons even over de gretigheid van deze rover. Ook zijn bot was vol over de shad heen geschoven. Dat kleine bekje moet tijdens de aanval echt enorm vergroot worden, of de zuigkracht moet echt enorm zijn tijdens de aanval, anders krijg je zo'n shad of aasvis echt niet volledig binnen. Waanzinnig eigenlijk, zeker als je de bouw van deze vis bekijkt. Met name de ogen die moeder natuur in de loop der tijd gecreëerd heeft. Maffe vis, een leuke bijvangst, maar om er nu meer van te vangen dan de gestekelde rovers. Ik zal er niet aan kunnen wennen denk ik. Vooral ook niet van plan. Zodoende besloten Sanne en ik om na enige tijd het water te verlaten en te verkassen naar een andere stek waar de baarzen en snoekbaarzen misschien wel los zijn. We hadden al wat in gedachten.

Jullie herinneren mijn laatste visdag van vorig seizoen misschien nog wel, 29 maart? Sanne ving toen twee gigantische baarzen en ook ik mocht enkele fraaie rovers vangen. Vanuit de bellyboat, ook op groot water. Heftig weer en erg mooie vangsten. Helaas moesten we het water toen heel snel verlaten vanwege materiaalpech. Kijk zeker eens naar het verslag als je nog niet bekend bent met het verslag. Hoe dan ook, Sanne en ik zouden maar al te graag weer eens terug keren naar deze stek. Sanne was er tijdens de seizoensopening al, maar werd toen belemmerd door een gigantische hoeveelheid waterplanten. Deze zouden nu al wel weg zijn, dus vertrokken met vol vertrouwen naar de stek.
Het is inmiddels middag als we daar aankomen. De zon brand vol op onze kop. De keuze wordt dan ook snel gemaakt om het warme vest uit te laten. Kraakhelder water, net zoals de vorige keer. Enorm veel vertrouwen is aanwezig! Hoe hoger je dat vertrouwen opkweekt, des te harder je kunt vallen natuurlijk. Helaas werden Sanne en ik hier dan ook mee geconfronteerd op deze plek. We probeerden van alles, ruim twee uur lang, maar vonden niets. Diep, ondiep, werpend, verticalend, shads, pluggen, spinners, echt alles hebben we uit de kast gehaald. Het mocht helaas niet baten. Op een gegeven moment kiezen Sanne en ik er dan ook voor om ook deze stek te verlaten en te zoeken naar iets nieuws. Op de vorige stek hadden we nog wat visjes bijeen kunnen sprokkelen, maar hier beloofde het echt niets te worden. Tijdens het terugtrappelen naar de plek waar we uit het water zouden gaan wilden we nog wel even de oevers uitgooien. Eindelijk is daar dan een aanbeet op de shad. Zonder enige twijfel een mooie baars. Vol in het zonnetje mag ik de fraaie baars landen. Sanne schiet weer wat mooie platen met zijn spiegelreflex en daarna mag het meetlint er langs. 44cm gestreept geweld mag vervolgens weer terug gezet worden in haar element.

Doorzetten wordt beloond

Groot water, grote baarzen ... vandaag was dit helaas de enige die we konden verlijden

Onwijs blij met de vangst, maar teleurgesteld over de totale stek trappelen Sanne en ik verder terug en laden de bellyboatspullen weer in de auto. Voor de derde maal willen we een andere stek opzoeken. Op zich geen ramp, maar het is echt een gedoe steeds om in en uit het water te gaan. Liever vis ik een heel dagdeel op een stek en kam deze dan ook echt volledig uit. Dat kon vandaag natuurlijk ook, maar soms heb je er gewoon van die dagen tussen zitten dat je weet en aanvoelt dat het niet echt lonen zal. Waren we op de eerste stek gebleven dan hadden we zeker en vast nog een berg botten gevangen en wat kleinere snoekbaarzen of baarzen, maar daar kwamen we niet voor. Ook op de stek die we nu verlaten valt normaliter veel meer te halen, maar blijkbaar is het er nog niet geheel de goede tijd voor om vanuit de bellyboat mooie aantallen te kunnen vangen op het grote water. Ik ben ervan overtuigt dat de komende maanden dit steeds beter zal worden. Of misschien is het al wel goed, maar hebben we een mindere dag getroffen, het kan allemaal. We rijden in ieder geval weer verder naar een volgende stek. Toevallig precies dezelfde stek als die van 29 maart. Met als enige verschil nu dat we geen materiaalpech hebben.

Met nog een paar visuren op de klok besluiten we om de dag hier te beeïndigen. Mooi helder water weer met een mooi talud en de nodige diepgang. Enkele brugpijlers en zo nu en dan goed stromend water zorgen ervoor dat we op een interessante plek te water gaan. De baarzen staan weer centraal en het moge duidelijk zijn dat we ze al snel kunnen vinden. Sanne krijgt bij de eerste pijler al een mooie knal en verschalkt even later een mooie veertiger baars. Deze wordt mooi in het zonnetje gezet door hem en verdient een fraaie foto. Jammer genoeg is het een eenling en liggen ze niet opgestapeld hier. We krijgen elders nog wel een paar beten, maar verschalken niets meer. Na alle pijlers gehad te hebben kies ik ervoor om een kantje uit te gooien. In korte tijd weet ik hier twee kleinere exemplaren te vangen. Schitterende baarsjes met een prachtig gouden schubbenkleed en zwarten strepenpatroon. Gelukkig nog een paar vissen hier, want het was elders maar verdacht stil wat de baarzen betreft.

Ook voor Sanne een baars van 40+

Spijtig genoeg is het ook hierna volledig gedaan met de pret. Als de klok van vijf nadert zeg ik Sanne dat we moeten aftuigen. De visdag zit er weer op. Een verjaardag wordt vanavond opgezocht, dus ik moet weer een beetje op tijd thuis zijn. Sanne en ik hadden veel van deze dag verwacht, maar hebben niet alles gezien wat we graag wilden zien. De grote snoekbaarzen zijn uitgebleven, meestal is er toch ook wel een snoek die om de hoek komt kijken en zeker het aantal grote baarzen is vaak in grotere getallen aanwezig dan vandaag. Helaas, maar de volgende keer beter. Het moge in ieder geval wel zeker zijn dat we goed bot gevangen hebben. En natuurlijk heb ik er ondertussen wel weer een schitterende en gezellige dag van kunnen maken met een goede maat die ik alweer even niet gezien had. De volgende keer ga ik op de echte zoute rovers vissen. Voor de allereerste keer gericht op zeebaars!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven