Vrijdag 10 oktober

Roerige tijden

De geur van rottend blad, kille ochtenden en schilderachtige bladerdekens, geaccentueerd door de steeds lager staande zon. De herfst is op zijn mooist op deze vrijdag. Vol goede moed zit ik achter het stuur. Ik heb een ontspannen avond achter de rug en sterke herinneringen aan mijn vorige baarstrip in mijn hoofd. Ook nu zijn diverse veerpontjes de plaats van bestemming. Hoewel ontspanning vandaag prioriteit heeft, kan ik mijn pittige vangdrang niet ontkennen. Als ik de eerste stek eindelijk nader zoeken mijn ogen de eerste glimp van het water.

Ik snuif de rust diep in me op. Allemachtig, wat voelt het goed om buiten te zijn. Het veerpontje is nog net niet overbodig vandaag, zo is al snel duidelijk. De veerman heeft nauwelijks wat te doen en wacht zo nu en dan zelfs werkeloos enkele minuten aan de oever. Uitdaging zal dit werk niet bieden, maar stress evenmin!

Meteen zie ik dat het water gestegen is. Het stroomt hard aan me voorbij en de koffiebruine kleur staat me niet aan. Ik heb mijn bedenkingen bij de techniek die ik voor ogen heb. Ik kan geweldig genieten van de lange Special Shad en lichte loodkopjes, maar onder dit soort omstandigheden kon het wel eens taai worden. Al snel worden mijn vermoedens bevestigd. De eerste pogingen zijn alles behalve succesvol en binnen no time heeft de stroming mijn aasje onder een obstakel getrokken. Geen wonder met die enorme zijwaartse krachten op de lijn. Pats! Met een pijnlijk gevoel trek ik de lijn stuk. Ondanks mijn ontspannen stemming voel ik al snel frustratie opkomen. Ik sta erg slecht te vissen en weet dat de gekozen techniek daar de oorzaak van is. Maar ik heb geen ander materiaal bij me. Verbeten knoop ik een nieuwe onderlijn en wartel aan mijn hoofdlijn.

Vastberaden bijt ik me vast in de stek. Ik zál ze vangen! De zoektocht naar de juiste methode begint. Ik wissel wat met loodgewichten, korte en lange worpen en werp zowel stroom op- als afwaarts. Het haalt allemaal niet veel uit, ik ga er duidelijk niet lekkerder door vissen. Hoofdschuddend sta ik te vissen. Ik voel totaal niet wat ik doe en wat mijn shad uitspookt. Als ik mijn tweede aasje verspeel knapt niet alleen de lijn. Verdomme!

Water en bloeddruk stijgende

Even weet ik niet wat ik zal doen. Nu alweer naar huis? Een andere stek is pas vanmiddag weer een optie want mijn moeder heeft de auto over drie kwartier nodig. Als ik nu nog ga verkassen kan ik vervolgens hooguit een kwartier vissen. Opnieuw tover ik mijn wartels tevoorschijn. Zonder enige overtuiging leg ik de derde knoop van de dag.

De veerman is in een buitengewoon vriendelijke stemming. Zegt me dat ik het misschien eens vanaf de punt van de veerboot moet proberen. Wat zegt ie nou? Dat moet ik nog eens horen. Ik blijk het toch echt goed begrepen te hebben. Wat 'n gozer, geweldig. ‘Zo lang de baas het niet ziet…' Bij gebrek aan goede ideeën stap ik de boot op en begin wat in de stroomnaad te werpen. Eindelijk vis ik nu parallel aan het talud en de harde stroming. Hier kan ik wel raad mee. Als die boot blijft liggen tenminste! Niet dus. Twee fietsers rijden aan boord, de slagboom gaat dicht en de pont komt op gang. Ik draai mijn shad binnen en pak m'n camera. Ik geniet van het schitterende uitzicht over de rivier. Enkele vrachtschepen passeren met gepaste snelheid.

Vol gas als de afstand het toe laat

Na meerdere overtochten bedank ik de veerman vriendelijk en stap weer aan wal. Een speels idee om vanaf zo'n ding te vissen, maar als ie steeds vaart werkt het totaal niet. En wat te doen als je een grotere vis haakt? Ik doe het geheel af als niet meer dan een leuke ervaring. Verruil de veerpont voor de auto en keer huiswaarts.

De zon breekt door

's Middags ga ik per fiets op pad. Met hervonden energie en motivatie zet ik koers naar een ander pontje. Daar vermaak ik me meestal prima en zelfs vandaag – onder die taaie omstandigheden – zou het daar toch moeten lukken een paar rovertjes te verschalken.

Het blijkt opnieuw een taaie bedoening. Ik doe mijn uiterste best, maar kom wederom snel vast te zitten. Krijg dit keer wél mijn aasje los en schakel meteen over op een lichter loodkopje. Mijn gevoel zegt me dat het stroomnaadje verderop nóg voorzichtiger afgevist moet worden. Ik kreeg er al enkele tikjes maar nog geen overtuigende aanbeet. Opnieuw voel ik dat er wat kleine baars ligt. Die zal ik vangen! Eindelijk is daar die duidelijke tik. Een spontane glimlach verschijnt op mijn gezicht al ik het visje uitdril. Geen twijfel, die mag poseren!

De Slug- Go blijft een killer

Met veel pijn en moeite vang ik er nog twee baarsjes bij. Kleine, maar dik verdiende visjes die niet op de teller zouden staan zonder doorzettingsvermogen. Dat ik weer een aasje verspeel is tekenend voor de dag. Vangsten en verspeelde aasjes: 3-3.

Ik fiets een flink stuk om een stek in de luwte te kunnen bevissen. Deze winterstek – want dat is het eigenlijk – herbergt misschien al wat vis, zo is de gedachte. Maar dat valt smerig tegen. Afgezien van wat actieve witvis in het oppervlak is er niets te beleven. Of ik doe iets fout natuurlijk! Dat is precies het motto van deze dag, zo besluit ik. En hoe het ook zij, ik zet er een punt achter. Ik troost me met de prestatie dat ik in elk geval die nul heb weggepoetst. Het doorzetten is vandaag beloond!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger