Dinsdag 18 november

Met de neus in de soep

Als ik mijn neus buiten het dakraam steek zie ik mensen staan bij de bushalte. Schoolkinderen in alle vroegte. Elke morgen weer een grootse drukte. Zelf sta ik er ook dikwijls tussen voor de bus richting Vlissingen. Vandaag niet want ik ben een dagje vrij van school. Ik heb het al gezien en geroken. Het wordt een natte dag!

De plannen luiden als volgt. Een dagje vissen in de polder. Enkele kreken wil ik bezoeken. Misschien pak ik een mooie snoekbaars, snoek moet sowieso wel lukken. De auto zit vol met visspullen. Bellyboat materiaal zit er tussen, maar ook spullen voor het struinen vanaf de kant. Ik heb zelfs een doosje met aasvissen bij en ook een vast hengeltje voor als ik nog aasvissen bij moet vangen. Spreekt voor zich dat ik deze vervolgens wil gaan inzetten. Naast kunstaaslatten, dus ook wat hengels bij voor het vissen met de aasvis. Een heel pakket spullen bij mekaar. Gelukkig ben ik alleen, want er past niet heel veel meer bij in de auto. Het is nog donker als ik naar de eerste stek van toe rij.

Eenmaal in de auto ben ik blij dat ik binnen zit. Het begint hard te regenen. Lang hoef ik niet te rijden, want de eerste stek ligt praktisch in mijn achtertuin. Ergens begin februari dit jaar scoorde ik hier onverwachts enkele fraaie snoeken. Geen giganten, maar fantastische visserij met licht materiaal. Inmiddels ben ik alweer een paar keer terug geweest. Zonder succes helaas, maar vandaag wilde ik het graag nog eens proberen. Uit bronnen vernam ik dat er flink wat trek op het water zou zitten door de hevige regenval. Bij de brug die ik in gedachten heb is er een vernauwing. Hier kunnen we dus een mooie stoomnaad verwachten met de roofvissen daar in de buurt.
Spijtig genoeg giet het echt goed door. Ik heb geen zin om lang te wachten, dus ik kies ervoor om gelijk mijn bellyboatmateriaal uit te pakken. Als eerste doe ik mijn waadpak aan en regenjas. Kan ik in ieder geval niet meer nat worden!

Even later zit ik op het water. Niet helemaal relaxed want ik ben helemaal bezweet, alles is dus alsnog zeiknat. Goed aangekleed zijn en haasten werkt een beetje averechts. Van haasten kunnen we natuurlijk niet echt spreken, want ik heb totaal geen enkele tijdsdruk. Wel wilde ik natuurlijk zo snel mogelijk op het water zitten. Als eerste voorzie ik mijn doodaashengel van een mooie grote spiering. Onder de dobber, voor snoek en snoekbaars. Deze sleep ik langzaam achter de bellyboat aan als ik aan het verticalen ben. Door de harde wind ben ik een beetje aan het prutsen. Ik heb het idee dat de dobber veel te hard gaat en dat de presentatie van de aasvis hierdoor niet optimaal is. Laten doen en zien wat er van terecht komt, wie weet. Al verticalend wordt alles in de gaten gehouden. De dobber, de dieptemeter en natuurlijk de verticaalhengel zelf. In korte tijd kom ik een paar keer vast te zitten. Onder mij bevind zich echt een heel grillig talud. Het is niet heel diep, maar de verschillen zijn in verhouding enorm. Precies muren van stortsteen. Ik zit dan ook een paar keer goed vast met de gevolgen van dien. Balen, maar weinig aan te veranderen. Het zal ongeveer twee uur later geweest zijn dat ik het water weer verliet. De regen, de wind, de vissen die niet meewerkte en het prutswerk van mijzelf hebben ervoor gezorgd dat ik liever een ander water opzocht. Wie weet heb ik daar meer succes.

Een zeiknat begin

Bulk visgerij

Polderwateren genoeg hier, meestal wel voorzien van een goed snoekbestand ook. Feit is alleen dat lang niet alles mag worden bevaren. De bellyboat is dan ook zeker ook geen optie. Er zal dus verder vanaf de kant gevist gaan worden. Gezien de grote hoeveelheid tijd die ik vandaag beschikbaar heb kies ik ervoor om eerst eens te gaan kijken of ik wat verse aasvissen kan vangen. Eerst wordt de lokale hengelsportzaak nog even opgezocht. Met een doosje kleine knijploodjes rijker stap ik de auto weer in. Eenmaal aangekomen bij een mooie poldersloot kies ik een stek uit en begin hier wat te voeren. Niet veel later zouden de eerste aasvisjes gevangen moeten worden. Helaas bleef het bij die verwachting, want er kwam niks tevoorschijn. Geen aasvis te bekennen. Ik geef toe, het vangen van deze rakkers is echt geen specialiteit van mij. Zodoende slaag ik er dan ook niet in. Ietwat balend rij ik weer verder. Een ander slootje met weer een ander karakter wordt bestookt met shads.

Wie weet

Het water is kraakhelder, maar wat ondiep. Ze hebben ook nog geen week geleden gemaaid zie ik. Het is stil, erg stil. Witvis ontbreekt en enig teken van roofvis is er niet. Ik loop en gooi in een leegte. Tot mijn verbazing merk ik dat het stopt met hard regenen. Fijne miezer valt er nog wel uit de lucht. Wat een soepdag, echt smerig. De moed wordt nog niet opgegeven. Een stuk verderop gaat het vast lukken. Opnieuw een poldersloot, kraakhelder. Zomers is deze sloot bijna volledig voorzien van een plantenbed. In het najaar zakt deze mooi en is het negen van de tien keer wel raak. Geen extreem grote poldersnoeken hier, maar wel hele mooie getekende vissen. Het resultaat blijft een tijdje uit, totdat ik een schooltje met kleine voorntjes vond. De eerste witvisjes die ik waarneem vandaag. Gelukkig, ze zijn niet allemaal opgegeten. Nonsens natuurlijk. Hoe dan ook, ik blijf een tijdje in de buurt van deze visjes gooien. Ineens zie ik een schim langs de school. Duidelijk een snoek! Tijdens de worp die volgde was het dan ook gelijk raak. Wat een snoepje! Een keiharde dreun en een paar mooie sprongen. De lange Special Shad van Fox heeft weinig moeite met de snoek. Niet veel later mag ik poseren voor de zelfontspanner.

Blij met de vangst!

De Fox Slayer, niet alleen een shadje voor baars en snoekbaars ..

Opmeten hoeft niet, hij mag snel weer terug. Op naar groter! Ik schiet nog een paar sfeerplaatjes en veeg vervolgens de lens even droog. Allemaal kleine druppeltjes, wat een rotweer. Eigenlijk geen cameraweer, maar je wilt toch graag iets vast kunnen leggen. Zodoende kies ik er dan ook zelden voor om de camera thuis te laten. De eerste vis is gevangen, misschien volgt er nog een tweede. Jammer genoeg blijft deze uit. Het middaguur nadert inmiddels. Tijd voor boterhammen en een stevige bak koffie. Daarna verhuis ik weer. Even weg uit de polder en tijd voor een cultuurstekje.

Succes is hier al verschillende malen geboekt. Laatst ving ik er nog een mooie snoek en prachtige snoekbaars op een forel Replicant. Ook de jongens van Poldersnoeken.nl hebben hier de laatste tijd al vele fraaie vissen mogen vangen. Vandaag schiet ik er helaas naast. Niet helemaal, want er waren we twee mooie actiemomenten. Eén keer volgde er een mooie snoek tot aan de steiger waarop ik stond. Altijd leuk, maar de dreun bleef uit. Later kreeg ik nog wel een aanbeet op de shad. Tijdens het zakken, aanslaan en mis. Enkele scheuren in de shad tonen aan dat de staartdreg naast de bek gezeten heeft, niks aan te doen. Als ik me realiseer dat ik verder naar niks sta te gooien, besluit ik op de avontuurlijke tour te gaan.

Gisterenavond sprak ik nog even de plannen door met Thijs de Groote. Tijdens het gesprek gaf ik al aan dat de bellyboat ook een onderdeel zou worden van mijn dag. Op een gegeven moment kwamen we aan bij een putje waar ik het maar eens moest gaan proberen met de drijvende stoel. Zowel met de aasvis als met de shad zou hier zonder enige twijfel een mooi succes geboekt kunnen worden. Inmiddels was het weer aan het regenen. Bah! Zondag heb ik de auto nog gewassen en nu rij ik weer door de slikkerige polder. Een mooi portret.
Alle spullen worden uitgeladen als ik aangekomen ben bij het putje. De regenval is inmiddels weer afgenomen en het lijkt zelfs volledig droog te zijn Het zonnetje breekt door, super! Als de bellyboat opgetuigt staat gaan de hengels die ik niet nodig heb terug in de auto. Op slot en vissen maar!
Zelf ben ik hier nog niet heel vaak geweest. Een keer of vijf, altijd wel actie. Zowel snoek als snoekbaars aanwezig hier, super spannend! Je kent dat wel, het gevoel als je iets nieuws gaat doen waarvan je hoge verwachtingen hebt. Het wachten op die aanbeet, wanneer komt die. En als die komt, hoe groot en hoe mooi gaat die vis dan wel niet zijn. Spijtig genoeg tast ik weer in het duister. De dieptemeter geeft voldoende signalen aan, maar niets wat lijkt op een hoopje snoekbaarzen of een fraaie snoek. De dobber die ik uit heb liggen met een spiering als aasvis lacht me uit. Hij gaat toch niet onder vandaag ...

Deze techniek zou hem niet worden ...

... welke techniek wel?

De put is zes meter op haar diepste punt. Een schitterende diepte als je het mij vraagt, maar het vissen hier levert niks op. Ik besluit te stijgen. Rond de drie meter dan maar. Met de shad kam ik alles uit. De aasvis volgt mijn spoor waarin ik peddel. Ook hier weer geen activiteit. Het is me niet gegund of ik ben gewoon niet goed bezig. Als laatste blijven er dan nog de oevers over. Ik vaar nu parallel langs de rietkraag en gooi alles met kleine worpjes uit. Gelijk actie! Een harde dreun toont aan dat er een mooie rover de shad te grazen wilde nemen. Even hangt de vis, hij zwemt snel mijn richting op. Snel draaien en de lijn strak houden. Al snel blijkt dat ik de vis niet goed heb kunnen haken want hij vliegt los. Het was een snoek waarschijnlijk gezien de snelle actie. Balen, maar snel weer verder. Even later weer een misser, wat hebben die beesten toch! Het lijkt alsof ze het er om doen. Je hebt van die dagen dat ze gewoon niet willen blijven hangen natuurlijk. Ik loop al het materiaal nog eens na. Haken scherp en alles zit prima in mekaar, niks loos. Na een lange stilte besluit ik er mee te stoppen. Het wordt hem vandaag niet meer, bovendien zie ik in de verte weer een grijze massa aankomen. Snel uit het water en naar huis om vervolgens deze soepvisdag snel af te sluiten. Even lijkt het er op dat er nog een klein lichtpuntje aan deze dag toegevoegd kan worden. Mijn laatste blik langs de rietkraag lokte nog een worp uit. Secuur viste ik de shad op half water binnen. Wham! Een schitterende aanbeet waar ik echt kippenvel van kreeg. Ik moest gewoon nog een keer de kans krijgen om er een te vangen. Het is me helaas niet meer gegund, want ook deze snoek schiet los. Balen als een stekker doe ik. Niet te lang, want ik ben ondertussen wel gewoon heerlijk buiten geweest. Vis of geen vis, het was weer lekker om een dagje te kunnen vissen. Tot de volgende keer. Komende vrijdag wordt dat. Opnieuw een dag in de polder. Dit keer samen met Tom Dieleman en Thijs de Groote en hopelijk dan met meer succes!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven