Zaterdag 15 november

Een lange reis

Lekker met de bellyboat op pad. Éindelijk weer! Pieter- Bas was net terug van een serieuze vakantie met zijn vriendin toen ik bericht van hem kreeg. Hij had een mooie trip naar een verre bestemming achter de rug en keek alweer uit naar een nieuw avontuur, zo liet hij weten. Dit keer wilde hij het wel iets dichter bij huis zoeken: in Nederland welteverstaan. Of ik zin had in een gezamenlijk potje bellyboaten. Daar had ik wel oren naar ja! Een weekje later moest het gaan gebeuren, zo besloten we. Toen ik de avond tevoren opbelde voor een laatste check haakte Pieter- Bas teleurgesteld af: hij werd geteisterd door ziekte en moest hoognodig een dag rust nemen. Mijn motivatie was er niet minder om en snel smeedde ik een nieuw plan. Dan maar alleen op pad!

De wekker is nodig om me wakker te krijgen. Zeker, de motivatie is er. Maar de vermoeidheid ook. Allemachtig wat sliep ik twee nachten terug slecht! Nog steeds heb ik er last van. Met enige tegenzin stap ik een kwartier later toch uit bed. Ik kleed me snel aan: wat thermokleding als onderste laag en niet teveel daar overheen. Beneden start ik met een ontbijt, om daarna door te stomen naar het pakken van mijn spullen. Als ik ruimte heb gemaakt in de auto krijgen ze stuk voor stuk een plaats. Bellyboat, pomp, waadschoenen met flippers, waadpak, opgetuigde hengels, een tas met proviand en wat extra kleding en tot slot een tas met kunstaas en materiaal. Ik knik tevreden als ik de naar de volgepakte auto staar. Mooi, we kunnen!

De autorit duurt gelukkig niet al te lang en bovendien weet ik me vergezeld van heerlijke muziek. Dat rijdt altijd soepeler, zo heb ik al vaak mogen ervaren. Ik heb een stek in gedachten die ik al één keer eerder beviste vanuit de boot. Dat was alweer zo'n twee jaar geleden. Het betreft de monding van een forse havenarm in de rivier en die ene keer dat ik er viste scoorden ik er samen met Han van den Eertwegh erg goed. Ik heb veel vertrouwen in de stek, maar weet nog niet hoe ik er het beste bij kan komen met mijn bellyboat. Bij aankomst in het plaatsje vallen mijn ogen al snel op een klein haventje met een bescheiden trailerhelling. Ik parkeer de auto, stap uit en probeer de situatie te overzien. Tien tegen één dat dit water naar de monding leidt die ik in gedachten heb, maar hoe lang die havenarm precies is kan ik niet zien of inschatten. Ik stap weer in de auto, rijd een stuk richting de rivier en probeer ondertussen een blik te werpen op het water rechts van me. Daar moet die arm liggen. Maar hoe goed ik ook mijn best doe, het water is niet te zien als gevolg van bebouwing. De drang om te vissen wordt te groot. Ik besluit het erop te wagen, rijd terug en parkeer de auto opnieuw bij het haventje. Dan maak ik me klaar om het water in te gaan. Het haventje zelf oogt ook best interessant dus daar kan ik hoe dan ook eerst eens aan de slag. Terwijl ik alles in orde maak krijg ik het warm. De temperatuur valt wel heel erg mee! Het winddichte jack laat ik in de auto liggen; in de plaats daarvan vertrouw ik op een dunner regenjack als laatste kledinglaag. Ik ben er helemaal klaar voor. Het water in!

Aan de slag

Het water is doodstil, ondiep maar ook gigantisch troebel. Nauwelijks een rimpeltje of een golfje te bekennen, alleen mijn flippers zorgen voor beroering in het water. Ik besluit eerst een rondje te maken met een rammelaartje dat ik diagonaal aanbied tussen de boten. Het luide ratelen bij iedere haal mag van mij elk moment onderbroken worden door een harde knal. Maar die blijft uit. Altijd weer interessant, zo'n nieuwe stek. Maar na een half uurtje is mijn vertouwen enorm gedaald. Het gaat hier niet gebeuren, ik wil op zoek naar de rivier.

Even is het zoeken naar de doorgang van het haventje naar de grote industrie- arm. Als ik die in het oog krijg moet ik wel even slikken. Jemig, wat 'n bak! Er staat een pittig windje overheen dat me tegemoet komt. Ook dat nog! Het is overduidelijk dat me een lange reis te wachten staat als ik nu doorzet. En dus neem ik mijn tijd voor de afweging. Terug richting auto en elders te water of ga ik ervoor? Dit is het cruciale punt, de keuze moet hier gemaakt worden. Ik voel me sterk en ben uiterst gemotiveerd. Het avontuur prikkelt. Ik ga ervoor!

Het begin van de reis

Ik ben al ruim tien minuten flink aan het trappelen als de monding eindelijk in zicht komt. In de verte wel te verstaan, en het is dus nog een gigantisch eind voor bellyboat begrippen. Waar ben ik aan begonnen? Die vraag stel ik mezelf lachend, want nog steeds is mijn motivatie enorm. Als een magneet trekt de stek me aan, ik móet erheen. Naarmate ik de plek nader – hoe langzaam ook – hoe gemotiveerder ik word. Die snoekbaarzen liggen er, ik weet het zeker! En ze zullen vandaag toch echt even kennis gaan maken met deze visser.

De eindeloze kade wordt onderbroken door een ondiepe oever. Dankbaar gebruik ik deze plek om even op krachten te komen, wat water te lozen en een paar plaatjes te schi.. wat krijgen we nou? Batterijen leeg? Het zal toch niet? Pijnlijk is de constatering dat de batterijen toch echt leeg zijn. En nóg vervelender is het dat het opgeladen setje nog in de auto ligt! Natuurlijk, er is altijd wel iets dat je vergeet. Maar dat het nu net dit moet zijn… Zonder plaatjes wordt een mogelijk verslag van deze visdag wel erg saai! Ik besluit er niet langer over te piekeren. De rivier ligt in de buurt en ik ben in de eerste plaats het water opgegaan om te vissen. En vissen zullen we!

Ik trappel, trappel en trappel. Het is niet ver meer. Hoopvol werp ik zo nu en dan een blik achterom. Het stromende water trekt mijn aandacht en zuigt me figuurlijk naar zich toe. Als ik mijn hoofd terugdraai zie ik in de verte een groepje vissers lopen. Eén van hen heeft de pas er stevig in en loopt flink vooruit. Dat loopje, dat postuur, die bodywarmer… ik herken er iets in. Wacht eens, zou dat niet Piet kunnen zijn? Nog steeds is de man te ver weg om het definitief te kunnen bepalen. Dat zou toch té toevallig zijn! Een gigantische kolonie ganzen schrikt en stijgt op als de man passeert. Meteen draait hij zich naar de opvliegende vogels toe en schiet een paar plaatjes. De houding waarmee hij dat doet geeft de doorslag. Dat is Piet, kan niet missen! Ik minder vaart en laat mezelf iets richting de oever dobberen. Piet nadert en ik vraag me af of hij mij al gezien heeft. Dat blijkt het geval. Goedemorgen! Met een dikke grijns begroeten we elkaar. De situatie maakt een handdruk onmogelijk.

Een kort praatje maakt duidelijk dat Piet met een paar gasten op pad is. Dat vermoeden had ik al; verderop staan ze nog steeds te gooien bij een aangemeerde boot. Het groepje vissers heeft nog geen vangsten kunnen doen, ik meld dat voor mij hetzelfde geldt. Piet heeft net zoveel vertrouwen in de monding als ik. ‘Daar gaat het wel gebeuren' zegt hij kijkend naar de stek. We gaan het zien! Piet loopt het laatste stukje, ik leg trappelend de laatste meters af. Met groot genoegen begroet ik het open water van de rivier en de boeien bij de kop van de monding. Daar ligt het talud waar het om gaat! Al bij de tweede worp haakt Piet een vis, en een mooie ook. ‘Een zestiger', hoor ik hem zeggen. Toe maar, dat is nog eens een start! Vlak voor de oever schiet de vis los. Jammer! Ik richt me meteen weer op mijn eigen visserij. Een diagonaal aangeboden Slug- Go zweeft in trage sprongen íets boven de bodem. Van mij mag het ding elk moment gegrepen worden. Pok! Een loepzuivere aanbeet doet mijn hartslag versnellen. Hangen! Ik geniet met volle teugen, Piet kijkt mee door zijn camera. De redder in nood! De zoomfunctie maakt het maken van foto's ook op deze afstand goed mogelijk.

Snelle aanbeet en een lekkere dril

Volle vis!

Ik meet de vis niet op, maar schat haar op zo'n 55 centimeter . Na een frisse plons mag ze weer zwemmen. Lekker, zo'n start! Nu het gewone verticaal latje van Fox krom heeft mogen staan, besluit ik de baitcaster erbij te pakken. Het verticalen en diagonalen met een reeltje heeft me de laatste tijd weten te overtuigen en ik vis steeds vaker met de betreffende techniek. De tweede vis meldt zich al snel, zei het dit keer zonder de kenmerkende aanbeet van een agressieve snoekbaars. Bij het optikken van de shad lijkt de vis er ineens aan te gaan hangen, en het gewicht verraadt dat het dit keer om een wat grover exemplaar gaat. De dril is heftig! Flinke stompen op de hengeltop en aanhoudend gewicht maken er een schitterende strijd van. Dan, na een ruime minuut, heeft de vis haar weg al vechtend door de waterkolom van zes meter gevonden en meldt zich rechts van mij. Heerlijk om zo'n vis keurig binnen bereik binnenboord te kunnen tillen. Een schitterende tweede vangst!

Soepele landing in mijn favoriete nekgreep

Opnieuw een fraaie plaat, met dank aan Piet!

Een kort meting maakt duidelijk dat ik een kerngezonde snoekbaars van 62 centimeter mag terugzetten. Dat doe ik met plezier, want dit soort vissen hebben toekomst! Ik werp een blik naar de kant en zie dat Piet nu gezelschap krijgt van zijn gasten. Leuk om te zien dat vissers zoals zij niet met verbaasde blikken naar mijn verschijning kijken. Bellyboaten is een bekend voor fenomeen voor hen. Hoe anders was het geweest als – bij wijze van spreken – een groepje niets vermoedende wandelaars mij hier bezig had gezien! Een paar lollige kreten en verbijsterde toeschouwers waren dan waarschijnlijk mijn deel geweest.

Het feest gaat door. Nummer drie meldt zich! Opnieuw tover ik de vis van de onderkant van het scherpe talud, waar duidelijk de meeste rovers zich hebben verschanst. De aanbeet is dit keer nét voelbaar en dat zijn nu de vissen die je oplettendheid het meest belonen. Het gaat dit om een wat kleiner exemplaar maar dat kan me niets schelen. Ik vermaak me kostelijk, de lange reis hier naartoe is al ruimschoots goed gemaakt!

Aan de vaste wal wordt nu ook vis gehaakt, zo zie ik. Piet is de gelukkige en tegelijkertijd de pechvogel. De vissen blijven bij hem maar niet hangen. Lastig vissen ook op zo'n afstand met aantrekkende zijwind. Ik voel dat m'n benen licht aan het verzuren zijn en het begint ook koud te worden op het water. Tijd voor een pauze. Op de kant kan ik de overige vissers begroeten, een paar boterhammetjes eten en opnieuw wat water lozen. Het doet me goed! Ik pleeg een telefoontje en maak een plaatje van Piet en zijn gasten. Zo kan ik toch nog iets terugdoen. Ik loop wat op en neer en voel dat het bloed weer wat harder begint te stromen. Heerlijk om je ledematen even goed te kunnen strekken. Onthoud het mensen: zo'n pauze is meer dan een aanrader!

Als ik zie hoe Piet nu een schitterende snoekbaars vangt op een Aruku shad, speelt de vangdrang weer op. Succes geeft nu eenmaal niet alleen voldoening, maar smaakt nu ook naar meer. Eenmaal op het water kan ik nog iets terugdoen voor het fotowerk van Piet. Hij heeft het namelijk voor elkaar gekregen om zijn shad op één van de boeien te parkeren. Het even worstelen, maar dan kan ik het ding bevrijden. Ik vraag Piet wat meer lijn te geven, zodat ik het kunstaas achter het talud kan laten zakken. Preciezer kan een visser niet werpen!
De vissen houden zich stil. Onze intensieve pogingen om nog een snoekbaars aan de schubben te komen leveren niets meer op, en misschien is het ook wel juist die continue visdruk die de snoekbaarzen doet zwijgen. Hoe dan ook, Piet houdt het voor gezien en zoekt zijn gasten weer op. Die waren alweer een stuk terug gelopen. Ik bedank Piet hartelijk voor de foto's en we spreken af dat we vanavond nog even bellen.

Ik zet mijn visserij door, maar steeds aanweziger wordt ook de gedachte aan de terugreis. Per bellyboat wel te verstaan! Jemig wat moet ik nog een eind, kansloos eigenlijk. Ik probeer mijn lijf goed aan te voelen en maak een inschatting van de tijd die ik nog kan besteden op deze stek. Zou er nog een korte aasperiode inzitten? Als dat zo is pak ik die graag mee, mits hij niet te lang op zich laat wachten. Ik besluit nog een paar driften te maken, kort langs de stroomnaad boven het talud. Daarbij moet ik duidelijk wat meer buiten de aansterkende hoofdstroom blijven dan in het begin. Het water lijkt wat te stijgen.

Bij de laatste drift laat ik het water me langzaam de monding in duwen. Een heerlijk tempo om de shad met wat fellere sprongen achter me aan te vissen. Pok! Opnieuw is daar – ditmaal echt vanuit het niets – een heerlijke aanbeet. Die had ik niet meer verwacht! Een leuk snoekbaarsje knokt er stevig op los en mag na een snelle onthaking weer zwemmen. 4 stuks, leuk! Ik maak nog twee korte driften en aanvaar dan de terugreis. Het begint al langzaam donkerder te worden, dus ik mag wel doortrappelen. Dat dit eigenlijk een erg goed vismoment van de dag is in de winter, speelt niet lang door mijn hoofd. Voorkomen dat ik de nacht op het water doorbreng in een drijvende stoel, dat heeft nu prioriteit! De hengels leg ik langs me neer, mijn blik gaat op oneindig en het zwoegen mag beginnen. Ik weet twee dingen zeker: ik kom hier snel weer eens terug en dan ga ik dichterbij te water.

Piet, bij deze nogmaals bedankt voor het maken van de fraaie foto's! Zonder die platen was dit verslag er waarschijnlijk niet geweest. Het was een leuke ontmoeting deze dag!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger