Zaterdag 8 maart

Matroosje

De rivier leeft. Een flinke partij water stroomt als vers bloed door haar aderen. Snoekbaars staat vandaag haarscherp op het vizier. We weten precies waar we gaan vissen en hoe. Binnen vier uur moet het gebeuren. Dan zit onze tijd er alweer op. De boot is snel klaar voor gebruik en gaat soepel te water. Han stapt in, start de motor en dan duw ik de boot hij het instappen met een laatste zetje af. De jacht is begonnen.

Vroege start  

We beginnen slepend kort tegen de oever. Met maximaal twee meter water onder de boeg vissen we beiden aan de ondiepe kant van de boot. Mijn Signature is iets langer dan de trollhengel van Han, dus van geharrewar met lijnen is geen sprake. Ons aas loopt waarschijnlijk niet veel meer dan een meter diep. Vooral verderop tegen de takken verwachten we actie. Terwijl twee Aruku shads ons op de voet volgen, naderen we de bewuste zone. Mijn gedachten zijn volledig bij mijn trouwe ratelaar. Ik ving er al de nodige vissen op en het ding heeft inmiddels een speciale status gekregen. Robuust en betrouwbaar, een topaasje voor deze visserij.

Robuust en betrouwbaar

Strak tegen de oever

Al heel snel is het raak bij Han. Naar eigen zeggen een harde dreun en ook meteen de zekerheid van een forse vis. De relatief stugge hengel blijft inderdaad verdacht continu in een forse kromming staan. Af en toe een fikse stomp op de top. De vis geeft zich niet zomaar gewonnen, maar delft uiteindelijk toch het onderspit. Een degelijke dril wordt afgesloten met een soepele landing. Gezien de omvang van de vis komt het net eraan te pas. Die is binnen! Han is door het dolle heen. De meting krikt zijn stemming alleen maar verder op. Niet eerder ving hij een snoekbaars die een lengte van 87 centimeter bereikte. De moddervette dame mag even op de foto en zwemt daarna weer de diepte in. Zonder meer een prachtig nieuw persoonlijk record!

Van harte!

We slepen verder in de hoop op meer. Dat ze er liggen weten we. En het vertrouwen is daardoor groot. Toch duurt het een poosje voor het monotone slepen onderbroken wordt door actie. Eerst kom ik een paar keer vast te zitten. Dan vissen we het traject af op iets grotere afstand tot de oever. En dan toch weer korter tegen de kant. Ik vervang mijn Aruku shad door een plug. Maar welke? Ik ben er niet direct uit. Breng mijn keuze terug tot een drietal en selecteer uiteindelijk een fraaie, bewezen plug uit de Frenzy serie van Berkley. Absoluut een typisch snoekbaarsmodel. En dat wordt maar weer eens bewezen. Hangen! Meteen is duidelijk dat het dit keer om een vis van bescheidener formaat gaat. Desondanks de nodige sport. Ik vermaak me kostelijk en ben al lang blij dat ook ik mijn visje nu heb kunnen vangen. Waar hebben we het trouwens over? Zo'n vechtersbaas van een centimeter of zestig is gewoon een heerlijke vangst. Han ziet dat ook door de lens. Vraagt me de vis iets te draaien waardoor de zon de flank doet oplichten. Goed gezien Han, fraai resultaat!

Opgelicht

Even verderop laat de dieptemeter 'n fraai bodemprofiel zien. Slepend boeken we er geen resultaat, dus gaat de boot voor anker en komen de shadhengels tevoorschijn. Werpen! Ik vind het een schitterende visserij en heb er dan ook weer naar uitgekeken. Vol vertrouwen en met opperste concentratie maak ik de eerste worpen. Al snel wordt echter duidelijk dat de wind het ons erg lastig maakt. De stroming zorgt ook voor problemen. We werpen richting de ondergelopen takken en vissen de shads dan terug naar de boot. De eerste twee meter is het nog superondiep en beukt de loodkop continu tegen de bodem, daarna krijgt de stroming ineens volop vat op de lijn en wordt de shad juist volledig meegetrokken. De gewenste middenweg is nauwelijks te vinden en van nauwkeurig vissen is geenszins sprake. Een onbevredigend gevoel rest.
Pluspunt is de zon die begint door te breken. Bah, wat was het tot nu toe koud op het water! De wind was de grootste boosdoener, en die blijft. Het zonnetje maakt het in elk geval iets aangenamer. We slepen nog 'n paar keer op en neer maar dat levert niets meer op. Dan maar even 'n lunchpauze.

Het zonnetje!

Alles bij de hand

We besluiten toch werpend af te gaan ronden. Vooral op mijn aandringen, want Han heeft in principe niet zoveel met deze visserij. Ik geef aan dat ik dolgraag nog 'n vis op de shad wil vangen. Als ik er als argument aan toevoeg dat Han zijn vis vandaag al gevangen heeft, is hij om. We gaan nu kort tegen de takken voor anker, werpen dan parallel aan de oever 'n stuk water uit en verplaatsen ons. Ik licht het anker weer en de boot zakt met de stroming af. Na 'n meter of vijftien laat ik het anker opnieuw zakken. Een zware klomp lood en 'n touw dat in m'n hand snijdt. Best 'n bezigheid al met al. Han licht de rolverdeling toe: ‘Ik vaar, en voor dat anker neem ik altijd 'n matroosje mee.' Ik kan erom lachen. Mooi geregeld!

Vanuit het niets word ik op mijn wenken bediend. Op grote afstand gaat een vis aan de shad hangen. De aanbeet voelde ik niet eens. Toch een fraai dril, en hele fraaie zelfs. De snoekbaars knokt met volle overtuiging en wordt nadien soepel met de hand geland. Leuke vis, ik ben tevreden!

Fraaie knokpartij

Mijn wens vervuld

Han kan het niet laten om nog één drift te maken. Ik kijk hem grijnzend aan en we begrijpen elkaar. Ik wist dat Han nog een laatste keer wilde slepen. Als de pluggen na enkele tientallen meters weer binnenboord zijn stel ik voor om nog één stekje aan te doen met shads. ‘Nee.' is het korte antwoord. Weer die grijns. Ik weet genoeg en doe er het zwijgen toe. Han had er al de halve ochtend over. Hij is overduidelijk toe aan zijn andere hobby.

Vriendelijke snoekbaarsgroeten,
Bard Borger