Zaterdag 29 maart

Op de kant

Het moge duidelijk zijn dat de maand maart ieder jaar weer in het teken staat van de afsluiting van weer een roofvisseizoen. Al lang van tevoren worden de plannen gemaakt voor deze laatste dagen. Zo sprak ik samen met Bard, Sanne en Bas af om met twee boten het grote water op te gaan, op jacht naar de monsterbaarzen. Precies zoals ik dat begin dit seizoen deed met Bas en Bard. Een geweldige dag hadden we toen samen met Luc van Litsenborg. Hij kon ditmaal helaas niet meedoen. Sanne verving zijn plek. De hele week al voorspelden de weermannen van ons lans slecht weer voor het weekend. We zagen het dus al lang van tevoren aankomen dat de wind te hard zou staan voor de bootjes die we tot onze beschikking hadden. Vrijdagavond gingen dan ook de vervelende telefoontjes in de rondte dat de dag geen doorgang kon vinden, verdorie!

Om je nu volledig uit het veld te laten slaan door de wind, vond ik iets te veel van het goede. Zeker aan het einde van het seizoen! Sanne en ik zagen nog kansen met de bellyboat. Twee dagen geleden had ik nog erg veel succes met Volkmar op het grote water, ook met enorm zwaar weer. Alle redenen dus om nog eens op pad te gaan en de rovers vanuit de bellyboat het leven zuur te maken. Het plan werd laat in de avond nog gesmeed. Het zou een weergaloze laatste roofvisdag van het seizoen moeten worden!

De dag begon vroeg. Voor de verandering had ik weer geen oog dichtgedaan. Met mijn gedachten heb ik de hele nacht al op het water gezeten. Bezig met stekken, met hengels en kunstaas, noem maar op. Voordat de wekker ging stond ik al benenden in de keuken mijn boterhammen in elkaar te steken. Peperkoek mee, een kan koffie en nog wat knabbeltjes voor tussendoor. Een pak sap om ook nog een beetje gezond te doen, et voila! Als alles klaar is ruim ik de auto op het gemakje in. De vogeltjes beginnen al te fluiten, heerlijk als je niks anders hoort dan alleen vogeltjes. Het is nog lang geen tijd om door te rijden naar Sanne, maar ik begin toch al op het gemakje te rijden, wie weet staat de brug wel open? Vanaf een afstandje zie ik dat de brug gewoon vrij is. Ik kan er over en sta dus echt veel te vroeg bij Sanne. Gelukkig is hij zo goed als gereed. De spullen worden in de auto gepropt en we kunnen vertrekken. Ook Sanne heeft niet lang geslapen. Beide groggy op de vroege morgen. Heerlijke rust in de auto, de muziek zachtjes aan. Op naar het water!

Als de verhalen over het vissen beginnen te rollen worden we onrustiger. De hersenmassa begint weer goed te werken, we hebben echt enorm veel zin om het water op te gaan. Het weer houdt ons niet tegen. De eerste dag van deze maand viste ik ook samen met Sanne. Er raasde toen een storm over Nederland en wij wilden gaan vissen. Het grote water was precies een bak met schuim. Overslaande golven bij het leven. We moesten dus uitwijken naar een haven. Heerlijk gevist toen, maar we wilde ditmaal graag wel op dat grote water gaan vissen. Eenmaal daar aangekomen werden we gelijk weer geconfronteerd met de grote hoeveelheid wind. Dat wordt geen makkie!
De wind staat niet in de rug, terwijl we dachten dat dit wel het geval zou zijn. Een beetje jammer, maar we gaan er gewoon voor. Voordat we bij deze stek aankwamen waren we elders geweest waar we niet eens bij het water konden komen. Om nu weer verder te rijden zag ik niet zitten, hier moet het gaan gebeuren! De bellyboats gaan langzaam maar zeker te water. De enorme golfslag zorgt ervoor dat het instappen en het aandoen van de flippers geen gemakkelijke bezigheid is. De wind staat er dwars overheen, we zijn gelijk al een stuk afgedreven.

Met moeite de flippers aan

Als ik net mijn flippers aanheb is het Sanne die gelijk al bij de eerste worp een baars aan de haak heeft. Helaas hebben we die vis nooit gezien, want hij schoot bijna meteen al los. We waren echt gelijk onder de indruk van de stek, het vertrouwen in de dag was dan ook gelijk helemaal in orde. Al vissend trappelen we hard tegen de wind in. We moesten echt blijven trappelen, anders dreven we af. Iets waar we weinig zin in hadden, want het stuk dat je afdrijft, moet je ook weer terug. Sanne koos ervoor om praktisch gelijk onder de kant zijn slag te slaan, terwijl ik wat verder het water op ging. Wat diepte betreft maakte het bijna niks uit. Een ondiep plateau vertegenwoordigde de stek waarop we rond huisden. Niet heel lang na die eerste aanbeet bij Sanne, volgde er een tweede. Deze vis blijft wat langer hangen, maar lost wederom. Ditmaal zag hij de vis wel, het was een snoekbaars. Mooi ondiep te vangen nu dus, dat beloofd wat!
Even blijft het stil onder water. Ik stoor me aan de hoeveelheid trappelen als ik kijk naar de oever. We komen echt praktisch niet vooruit. Een heuse training voor de kuiten en dijen. Ondanks de wind worden we wel enorm verwend door de zon. Twee dagen geleden was het echt super nat tijdens het vissen. Gelukkig was dat vandaag niet het geval, een pluspuntje van deze dag. De eerste vis moest nog gevangen worden. Baars en snoekbaars lag voor ons het meest voor de hand. Totdat ik een aanbeet kreeg. Ver weg op de shad. Ik dacht eerst aan een baars, maar nadat de vis snel ging zwemmen en ook al aan het oppervlak kwam, wist ik dat een snoek mijn aas te grazen had genomen. Bij de bellyboat begint de snoek stoer te doen en neemt enorm veel lijn voor zijn lengte. Een lekkere sterke vis dus, optimaal drilplezier op de lichte Signature hengel van Henk Simonsz. Toplatje voor het vissen vanuit de bellyboat met shads. Ik land de snoek en besluit om hem direct te onthaken. Hij zat er helemaal overheen en dreigde wat te gaan bloeden. Sanne schoot snel wat fraaie plaatjes. Ondanks de wind prima gelukt, dacht ik zo!

De eerste vis van de dag was een snoek!

Een onverwachte eerste vangst

We vissen verder. Of eerder, we vechten verder. De wind wordt steeds sterker en sterker. Hier en daar beginnen de golven ook over te slaan. Wat een leuke hobby hebben we toch. Een man die zijn hond uitlaat langs de waterkant verklaart ons voor gek. Stelletje zotten, hoor ik hem denken. Wij vissen vrolijk verder. Het valt niet mee, maar we weten wat er te halen valt onder het wateroppervlak. Het is weer Sanne die een vis er op krijgt. Wederom slaat de pech toe dat hij niet blijft hangen. Wat is dat toch!? Je kunt van alles gaan verzinnen, maar we weten het niet. Wel volgt er weer een aanbeet bij mij. Wederom werpend op de shad. Als ik deze vis vergelijk met de vorige, is het maar een kleintje. Weer snoek, dacht ik! Toch valt het anders dan verwacht, het is een schitterende baars die bij het zien van het daglicht er nog maar eens vandoor gaat. Als ik de baars land zie ik dat het weer om een mooie veertiger gaat. Sanne schiet een plaatje en ik zet de vis terug. Ineens schiet me iets te binnen. We hebben de vis niet opgemeten, totaal niet aan gedacht. Verwend zullen we maar zeggen!

Een prachtige baars uit het ondiepe

Als we nog even verder vissen merk ik dat mijn benen gaan protesteren. Ze worden moe en het voelt wat krampachtig aan. Om de verzuring voor te zijn, zeg ik tegen Sanne dat we even aan wal moeten. Maken we gelijk gebruik van de gelegenheid voor een sanitaire stop en wat te eten en drinken. Ik ben wat eerder aan de kant dan Sanne. Hij moet niet nodig, ik wel, dus was al rap naar de kant getrappeld. Als ik mijn afvalwater geloosd heb pak ik de camera en begin wat plaatjes te schieten van Sanne. Op datzelfde moment knalt er ineens een vis op zijn shad!

Bam!

Enorm veel toeval dat die vis er tegelijk met het maken van wat foto's opknalt. Een heerlijk moment! De Godfather van Sanne gaat gevaarlijk krom bij de bellyboat. Het was ons al duidelijk dat het om een flinke baars ging. Hij was al bijna bij de kant toen de baars zijn shad aanviel. Bij het zien van de baars razen er woorden van enthousiasme en geluk over het water. Wat een bak! Eerder dit seizoen ving Sanne een baars van 45cm samen met zijn vader, maar deze gaat er ruimschoots overheen. We besluiten dat ik de bellyboat van Sanne eerst even op de kant leg, voordat we foto's gaan maken en de vis opmeten. Het lint gaat erlangs en we nemen waar dat de baars 48cm is. We hadden groter verwacht, maar dat kwam ongetwijfeld door de omvang van deze baars. Schitterend, een nieuw record dus! Al staande in het water gaat het maken van foto's super goed. De baars wordt dubbel en dwars vereeuwigd. Ook de analoge spiegelreflex mag nog even aan het werk, voordat de baars weer mag gaan zwemmen. Als koning te rijk ploffen we in het gras en schenken een bak koffie in. Proost!

Sanne met zijn gigant!

Netjes terug in het heldere water

We eten lekker en laden opnieuw op om wederom de wind te gaan trotseren. Heel veel tijd is er nog niet verstreken en we hebben al drie schitterende vissen. Met het nieuwe persoonlijk record baars voor Sanne mogen we gewoon al spreken van een topdag. Gewoon ook omdat we de wind met hard werken wel te baas kunnen en een vis kunnen vangen. Voelt heerlijk! Sanne is net als ik razend enthousiast. We besluiten dan ook om gauw weer aan de slag te gaan!
Terug op het water merken Sanne en ik gelijk dat de golven ook in de hoogte zijn gegroeid. Het wordt nu echt heftig! We zetten door en overwinnen opnieuw. Al werpend knalt er een mooie vis op de shad. In tegenstelling tot de rest van de gevangen vissen, knalde deze recht onder de bellyboat op de shad. Zware stompen vertellen mij dat het om een snoekbaars gaat. Sanne ik zijn een stukje uit elkaar gedreven, dus we moeten even hard peddelen om elkaar op te zoeken voor een foto. De snoekbaars mag weer zwemmen. Ik realiseer me dat ik het drietal inheemse rovers gevangen heb, altijd leuk!

Deze maakte het rijtje compleet

We vissen verder. Het weer veranderd niet. De harde wind blijft. Ik hoopte er op dat ze zou gaan draaien. Zodat we uit de wind lagen achter de dijk. Het mocht niet baten. Ondanks dat het vissen vanuit de bellyboat nu eigenlijk een beetje gekkenwerk werd, bleven we aanhouden. We vangen vis, dus we blijven doorgaan. Omslaan doen we toch niet. Sanne is de volgende die weer een aanbeet krijgt. Een harde knal. Iets dieper water onder ons nu, maar nog steeds ondiep. Al heel gauw zien we een grote vis aan het oppervlak komen. Snoekbaars! En echt een hele mooie. We staan er versteld van dat de vis zo snel aan het oppervlak komt. Voor we het er erg in hebben is het dan ook gedaan. De snoekbaars schiet los. Een berg frustratie komt naar voren als we ons realiseren dat dit wel eens een tachtiger geweest had kunnen zijn. Vooral Sanne baalt als een stekker, want hij zag zijn eventueel tweede persoonlijk record wegzwemmen. Het zit niet altijd mee. Alwetend dat er net een schitterende baars gevangen is, klagen we niet te lang. We zijn al lang blij dat we goed vis kunnen vangen en dat er zoveel activiteit is. De benen protesteren weer. Opnieuw peddelen we naar de kant en wederom is het Sanne die met een kromme hengel staat. Zoals hij het voelt is het weer een mooie baars. Als ik naar hem toe peddel knalt er tegelijkertijd ook bij mij een vis op. Geen hele grote, de vis is dan ook snel uitgedrild. Een snoekbaars meldt zich. Voordat ik de snoekbaars kan grijpen schiet hij los, domme pech. Sanne is nog steeds in gevecht met zijn vangst. Ik hou de camera gereed en schiet wat platen als de vis boven komt. Wederom een kneiter van een baars. We gooien de bellyboats weer op de kant en schieten enkele toffe platen. Op het moment dat ik de releasefoto maak, bedenken we ons weer dat de vis niet is opgemeten. Het was in ieder geval zonder meer weer een baarsgigant die over zijn oude record van 45cm heen ging. We denken er niet te lang over na, het blijft een topvangst! Een nieuwe pauze breekt aan. Ik heb honger en moet weer ongelofelijk zeiken. Even rust.

Vol over de Slayer van Fox

Sanne is echt enorm tevreden

Eén bonk karakter!

De pauze doet ons weer goed. We stappen alleen iets anders in het water dan eerder deze dag. We zien dat één van de laarzen van Sanne het praktisch begeven heeft. Eerder deze maand is er tijdens het vissen een scheur in één van de laarzen ontstaan. Net als bij Volkmar eerder deze week. Hij heeft het gerepareerd, maar niet alles heeft het gehouden. We hopen maar op het beste en dat de duktape die we er nu maar even overheen gedaan het houdt. Al snel komen we er achter dat het geen succes is. Om nog maar even een schepje pech er bovenop te doen, scheurt nu ook de andere laars in. Het bellyboaten is gedaan, het water is te koud, dus we moeten terug op de kant.

Gestrand

Het is nog niet eens middag als dit zich voordoet. We hebben nauwelijks gevist, heel weinig water afgevist ook door de wind. En toch gigantisch veel activiteit gehad en vijf schitterende vissen gevangen. We willen er niet aan denken wat we nog allemaal hadden kunnen vangen als we ongestoord door hadden kunnen vissen. Maar goed, het is niet anders. Vooral Sanne baalt van zijn materiaalpech. We doen er weinig aan. Vanaf de kant vissen is niet echt een optie, de wind is daarvoor ook niet goed en staat veel te hard. De hele dag is natuurlijk niet gelijk helemaal om zeep. De vangsten zijn al binnen! Verder hebben we nog een hele middag voor een andere stek vanaf de kant te bevissen. We bedenken een alternatief.

Tijdens het aftuigen van de bellyboats praten we erg lyrisch over de afgelopen uurtjes. De woorden "komend seizoen" zijn meerdere malen naar voren gekomen. En of we terug gaan komen! Verschillende stekken vliegen door ons hoofd, maar we kunnen niet kiezen. We beginnen maar met rijden en komen vanzelf wel ergens uit. Een mooi kanaal waar we al veel van gehoord hebben, maar waar we nog nooit hebben gevist, wordt uitgekozen. Kraakhelder water en de wind staat best gunstig. Als we er achter komen dat er ook nog eens goed baars te vangen valt zijn we helemaal blij. In korte tijd kwamen er enkele mooie baarzen om het hoekje kijken. Twee keer 40cm en één van 46cm, prachtige baarzen die stuk voor stuk erg goed vochten. Vanaf de kant kunnen we het dus ook nog gewoon!

In het zonnetje

Succes met de dropshot methode

De vissen van het grote water waren veel voller en steviger, toch was dit mijn grootste baars voor vandaag!

De rest van de dag voeren we eigenlijk weinig interessants uit. De vis werkt niet goed mee verder. We weten nergens geen beet meer te krijgen, waar we ook verder proberen aan het kanaal. Drie gelukstreffers? Het zal wel niet toch. We genieten nog van een broodje en wat sap. Terug naar huis? Liever niet, maar we kiezen ervoor om wel terug te gaan. Eenmaal bijna thuis schuiven we nog even aan langs het kanaal. De eerste dag van dit seizoen vingen we er samen met Gert-Jan nog 100 vissen, aan het einde van het seizoen heb je er niks te zoeken. Geen enkel vangstbericht en ook wijzelf presteren het niet om er een visje te vangen. Typisch. We rijden naar huis en zoeken een avondmaal. De dag komt wat treurig tot haar einde, maar als we terugkijken naar hoe het vandaag allemaal begon, dan verschijnt er een gigantisch grote grijns op ons gezicht. Volgend seizoen komen we terug en dan gaan er nog flink wat records gebroken worden. tot dan!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven