Donderdag 27 maart

Missie geslaagd

Eerder dit seizoen viste ik samen met Volkmar Strikkers vanaf de kant in de haven op de baarzen. Een goede en vooral erg gezellige dag vissen! Dat we vaker eens wat zouden gaan afspreken stond al vast. Voor zijn studie woont hij nu een stuk zuidelijker en echt veel korter bij mij in de buurt. Het maken van een afspraak is dus ook een stuk gemakkelijker geworden. Al een tijdje schoot er door ons hoofd om een dagje af te stemmen voor het vissen vanuit de bellyboat. Onze missie, groot water trotseren en grote baarzen vangen!

In België hebben ze nu paasvakantie. Van Johan van den Bergh wist ik dat hij enkele dagen met zijn zoon Nick zou gaan vissen. Een mooie uitkomst dus om bij hun aan te schuiven. Samen met Kim waren we met een club van vijf vissers. Allemaal in de bellyboat, dat wordt gezellig!
We komen bijeen op een centrale spot in het land. Als iedereen gearriveerd is met de wagen overleggen we even waar we gaan vissen. De wind staat niet op elke stek ideaal. Aan de hand daarvan kiezen we de plaats. We moeten eerst door enkele polders eer we bij het water zijn. Mooie dijkjes en lanen met bomen schieten voorbij onder de wagen. De verharde weg houdt op kort bij de plaats waar we parkeren. Al gauw ga ik de mist in en zet mijzelf vast in een bandenspoor van een tractor. Nog niet eerder zat ik vast met de auto, echt een kansloos gevoel als je dat voor het eerst meemaakt. Lappen gras en kwakken modder schieten omhoog als ik er uit probeer te komen. Volkmar wijst me er op dat ik dat beter niet teveel kan doen, anders rij ik m'n banden naar de donder en graaf ik de wagen steeds dieper in. Na kort overleg duwen we met vier man sterk en ik achter het stuur de auto terug naar beter gelegen gronden. Gelukkig lukt dat zonder problemen. Opgelucht zet ik de auto op een betere plek weg dan ik eerst in gedachten had. Na het optuigen van de bellyboaten en het pakken van al het visgerij kan de visdag beginnen.

Op naar het water!

Volkmar en ik waren wat trager met optuigen. Mijn gerief lag half klaar in de wagen, terwijl dat van Volkmar helemaal opgevouwen zat in tassen. Ook de hengels waren nog niet klaar. Iets langer bezig dan de rest dus. Nick, Johan en Kim lagen al op het water toen Volkmar en ik aanschoven. Een ondiepe plaat van minstens 100 meter moest eerst gepasseerd worden eer we bij diep water aankwamen. Als we net beginnen met trappelen zien we nog een auto arriveren. Het was Mario. Een zesde man die ons zou gaan versterken vandaag. Helaas zien we van een afstandje hoe ook hij zijn wagen vast zet in de modder. Een moment van onrust breekt aan als we vervolgens van Mario een telefoontje krijgen dat er een bewoner van het landgoed daar moeilijk doet. De auto's staan op een eigenweg en blijkbaar zijn we niet echt gewenst. Het grapje gaat al gauw rond dat het komt door de Belgische nummerplaten dat er moeilijk gedaan wordt. Zonder gekkigheid iets wat erg vaak gebeurd, respectloos! Kim meldt dat hij juist op het mooie talud lag. Volkmar en ik hadden zelfs nog niet eens gevist. Enorm frustrerend dat we weg moeten dus. Bah!

Terugpeddelen met een verveeld gevoel

Verdikkeme!

We mogen stellen dat de visdag enorm vervelend is begonnen. Eindelijk op het water en dan kunnen we gelijk weer weg! Een schrale troost is dat we de bellyboaten niet hoeven op te ruimen. Mario heeft een grote bus waar ze allemaal opgeblazen en wel in kunnen. De ideale visauto! Voordat we kunnen vertrekken naar een andere stek moeten we eerst even de wagen van Mario losduwen. Dat lukt net als bij mijn wagen eerder deze morgen zonder probleem. Een nieuw plan wordt gesmeed als we samen bijeen staan. Het weerbericht vertelde ons dat de wind in de loop van de middag zou gaan draaien naar het zuiden. Aan de hand hiervan kozen we de nieuwe stek. Een aardig stukje rijden met de auto volgt.
Het is praktisch middag als we arriveren. Er is een halve dag voorbij en we hebben nog niet gevist. Prettig is anders, maar alwetend wat er onder het wateroppervlak op ons ligt te wachten blijven we gemotiveerd. Een slok koffie en een pak boterhammen vliegt naar binnen. De dijk over en vissen maar! Gelijk zien we dat de wind hier verre van ideaal staat. Hopelijk gaat ze snel draaien. Een periode van zeurende regenval is aangebroken. Erg typerend moet ik zeggen, precies zoals we ons net voelde toen we van het water af moesten, nat, beetgenomen en verveeld! Dat het vissen erg lastig zou gaan worden bleek al snel. De wind domineerde net niet. De golfslag was daarentegen al wel flink aan de maat. Taaie visserij, maar we gaan ervoor. Mario, Kim, Johan en Nick kiezen voor dieper gelegen water. Duidelijk op zoek naar snoekbaars. Volkmar en ik schuiven aan. De aanbeten blijven lange tijd uit. Uiteindelijk is het Nick die een brul geeft. De eerste vis hangt!

De eerste vis is gevangen!

Met zes man sterk weten we slechts één vis te vangen binnen een ruim half uur vissen. Dat ze niet los liggen is zeker. Ik geloofde vandaag niet in de snoekbaarzen en zette mij dan ook liever voor de baarzen. Al eventjes was ik met shads aan het gooien in de ondiepten. Er is hier in de oever een keiharde bodem, helemaal vol geplant met driehoeksmosseltjes. Met een waterkolom van zo'n 2 à 3 meter is het heerlijk gooien met lichte kopjes. Heel licht vissen we niet, omdat de wind ook nog eens een spelbrekende rol speelt. Uit eerdere sessies hier heb ik ervaren dat er nogal eens hele mooie dikke baarzen in die ondieptes liggen. Dat we vandaag niet erg veel zouden gaan vangen stond al vast, het voelde ernaar. Dat er wel enkele dikke baarzen gevangen zouden gaan worden stond voor mij vast. Het water leent zich er gewoon voor, ze liggen er. Na lang gooien werd het geduld beloond. Eerst een mooie tik op de shad. Duidelijk een baars die miste met happen. Enkele seconden later was daar dan wel die veelbelovende dreun. Een veertiger baars! Als het kasteel aan het oppervlak komt weet ik voldoende. Dit is er weer zo een. 45+ en mooi hoog gebouwd, een echte krachtpatser. Blij als een kind met deze vangst mag ik op de foto. Die pakken ze me niet meer af!

Met 47cm een heuse kanjer!

Lekker verticalen was onmogelijk met de golven

De trend is voor mij gezet. Ik blijf de hele dag in deze ondiepten gooien op zoek naar nog meer van dit soort baarsexemplaren. Ik geef Volkmar groot gelijk als hij zich bij mij aansluit. Stiekem komen we daarvoor toch ook een beetje naar hier. Ik bedoel, een mooie snoekbaars is een super vangst, maar die kunnen we elders ook vangen. Dergelijke baarsvangsten worden elders toch al iets moeilijker. Niet onmogelijk natuurlijk, maar hier zwemmen er gewoon een berg. Een prima kans voor Volkmar ook om zijn huidige baarsrecord van 42cm aan te scherpen. We gaan weer aan de slag!
De shads die gekozen worden hebben alleen een grote schoepstaart. Lekker veel weerstand, zodat ze met een gram of 10 lekker over de stenen heen gevist kunnen worden. Het duurde niet heel lang of de tweede baars was een feit. Minder lang als de eerste maar onwijs dik, echt een balletje!

Een pens vol met kuit!

Ik heb m'n draai volledig gevonden en ik zie dat ook Volkmar zijn tanden er volledig inzet. Opperst geconcentreerd kammen we de hele kant uit. Super spannend. De baarzen zijn verre van los, maar we weten dat ze er liggen. Blijven gooien is de sleutel, afhaken is de ondergang. De rest houdt net als wij stevig en stug vol. Er moet nog meer snoekbaars te vangen zijn! Vanaf een afstandje zie ik hoe Kim een vis verschalkt. Ik zet het gelijk in op een sprintje, even een foto schieten. Het betreft een schitterende snoekbaars met een goud schubbenkleed. Prachtvis!

Ook Kim is nu van de nul af

Johan is al een heel eind verderop. Hij beproeft zijn geluk bij een mooi havenhoofd. Nick is onderweg naar die kant en ook Kim schuift mee. Mario vist nog even in de ondiepten. Ook hij ziet zo'n dikke baarsvangst wel zitten. Volkmar heeft inmiddels zijn eerste aanbeten gehad, maar had steeds het pech dat de vis niet goed doorbeet. Alwetend dat het bakken van baarzen zijn geweest, bereikte de motivatie om zo'n gigant te vangen een hoogtepunt. Het kon nu natuurlijk niet uitblijven dat die inzet beloond werd. Niet heel veel later werd dan eindelijk de eerste voor Volkmar een feit. Na een stevige en spannende dril op de 2.40 meter lange titaniumlat van Henk Simonsz kon de joekel geland worden. Het meetplankje ging er dan ook direct langs. Bam, 44cm, een nieuw record voor Volkmar. Missie geslaagd! Na een fotoshoot met heel wat regendruppels op de lens en scheve horizonnen zijn er dan toch nog enkele fraaie platen uitgerold.

Zijn grootste!

Hier kwamen we voor!

Volkmar is blij, koning te rijk. We zijn nog niet klaar met vissen, er liggen nog meer van dit soort exemplaren te wachten en natuurlijk nog een stuk groter. Hier gaan we voor! Als ik weer wil beginnen met vissen zie ik dat ook Mario zijn baarsvangst gevonden heeft. Een gouden topper waarvan we de lengte niet vereeuwigd hebben, zonder meer een vangst van de bovenste plank! Hij heeft er een neusje voor. De vangstberichten op Total Fishing toonde van de week een kneiter van maarliefst 51cm die op zijn naam stond. Klasse vangst waar velen van ons van wakker kunnen liggen!

Het doorzetten werd ook voor Mario beloond met een knappe baars

Ondertussen is het nog steeds erg vervelend aan het regenen en de wind lijkt alleen maar toe te nemen. Alles is zeiknat. Ik vind het nog het vervelendst voor de fotografie. Voor mij is het zaak dat ik gewoon lekker in de rondte kan schieten en dat ik nergens rekening mee hoef te houden. Met die regen moet dat dus wel. Niet fijn!
Volkmar en ik kiezen ervoor om een stuk terug te peddelen, zodat we een deel van de baai die we afviste opnieuw konden bevissen. Het blijft stil. Zo stil dat Volkmar op een gegeven moment besluit om naar zijn lichaam te luisteren. Hij moet dringend wateren, dus is de keuze snel gemaakt om even naar de kant te gaan. Ik vis heel even verder, maar besluit om me gauw bij hem te voegen om gelijk even pauze te houden. Onderweg laat ik m'n shad in het water en diagonaal wat. In de verte zie ik dat de mannen uit België zich allen rond het havenhoofd ophouden. Niet veel later schrik ik wakker van iets waar ik niet op rekende. Er staat hier een meter water en krijg echt een keiharde dreun op m'n shad. Ik denk heel even dat het een snoek is, omdat ze gelijk van me wegzwemt. Daarna begint het gebonk en weet ik dat het om een mooie baars gaat. Als deze aan het oppervlak komt bewonder ik gelijk het uiterlijk van de vis. Schitterend gebouwd en voorzien van schitterende kleuren. Het meetlint zegt dat ze 46cm is. Geen last van regen en golfslag. Het is even droog en we staan met onze voeten op de grond, ideaal! Volkmar doet waar hij goed in is en schiet enkele topplaten.

Een onverwachte kanjer!

Met liefde weer netjes terug

We kruipen aan wal en bekijken gelijk wat foto's van onze schitterende vangsten. We mogen nu al terug kijken op een schitterende dag vissen. Het begon onwijs vervelend, maar de baarsvangsten die we nu hebben opgedaan maken alles meer dan goed. Een mooie gelegenheid voor pauze nu. Lekker wat eten, drinken en flink wat water lozen. Al die nattigheid en kou gaat op je blaas werken! Als we even zitten zien we dat de rest vaart zet naar de haven om daar waarschijnlijk uit het water te gaan. Naar ons idee een keuze waar wij nog niet aan gedacht hebben. Het is taai vissen met dit weer, maar we vangen onze vissen. Zij gaan waarschijnlijk meer voor de snoekbaars. In dat opzicht geef ik ze groot gelijk dat verkassen een betere optie is. Johan is de laatste van het groepje die we vanaf de kant verbaal kunnen bereiken. Hij gaat het even overleggen met de mannen. Als hij terug komt vraagt hij naar de vangsten. Er wordt een hand geschud met Volkmar vanwege zijn nieuwe record baars. Ook Johan was blij voor hem dat het hier mocht gebeuren op deze dag. Het bericht was echter wel dat ze naar een andere stek gingen rijden. Een plek waar ze meer uit de wind zouden liggen. Volkmar en ik hadden hier weinig zin in. Johan gaf ons dan ook volledig gelijk. We waren lekker aan het vissen en vangen ook nog eens een mooie vis. Stom om juist nu te verkassen. De anderen waren minder lekker aan het vissen en Johan verteld dat vooral hij een baaldag heeft. Rotweer en het weggestuurd worden op de eerste stek speelt ook nog een rol. De volgende keer beter en we wensen elkaar nog een goede vangst. We houden contact is het bericht verder. Volkmar en ik kletsen nog wat bij voordat we weer aan de slag gaan met vissen. De koffie met berenburg smaakt heerlijk en de boterhammen en stukken ontbijtkoek vliegen naar binnen alsof we dagen niet gegeten hebben. Als we verzadigd zijn zetten we het op het lopen. Een heel stuk terug, zodat we een groot deel van de baai opnieuw konden afvissen.
Op het moment dat we uit het water waren gestapt ontdekte Volkmar een grote scheur in zijn laars van het waadpak. Het werd dus even spannend bij het terugkeren in het water. Het ziet er naar uit dat het neopreen in de laars nog een berg water tegenhoudt. We vissen vrolijk verder.
Geruime tijd blijft het stil met de vangsten. We komen nog eens terug op een gesprek die we eerder deze week gehad hebben via de chat. Volkmar heeft iets met het vangen van baarzen van 38cm. Hij zal het vast al wel eens beschreven hebben op zijn site en als ik terug kijk naar onze visdag samen eerder dit seizoen zie ik dat we het er toen over hebben gehad. Tot twee keer toe pakte hij toen een baars die veertig centimeter leek. Hij kon er donder op zeggen dat ze 38cm waren. En jawel, dat gebeurde dan ook. Hoe het komt? Een vloek, stom toeval natuurlijk, maar wel merkwaardig! Om de spijker nog maar eens op de kop te slaan lukte het hem ook vandaag om een vis van deze lengte te vangen. Hij zegt dat hij een weddesnchap had moeten afsluiten, gezien ik verteld had dat de kans nihil is dat er baarzen van 38cm gevangen worden. Meestal zijn ze groter. Volkmar flikt het toch maar weer. Gelukkig bleef het niet bij de vangst van 38cm. Er melde zich opnieuw een veertiger aan bij zijn shadje. Geen hele grote en duidelijk afgepaaid. Wel weer een veertiger, met 41cm onze zesde vangst voor vandaag. Ruimschoots tevreden!

Vooral een lange vis

Schitterende kop!

Niet lang na het terugzetten van deze vangst besluit Volkmar om weer even aan wal te gaan. Hij merkt dat er toch behoorlijk wat water binnenkomt ineens. Eenmaal aan de kant komt hij er achter dat er nu ook in zijn andere laars een scheur zit. Knudde! Dit zou wel eens het einde van de dag kunnen betekenen. De vangsten zijn al wel binnen, dat scheelt een berg, maar het blijft enorm vervelend. Als ik mij iets van het talud laat afzakken en na een worp met de shad recht onder de bellyboat kom, krijg ik een mooie aanbeet. Een hard vechtende baars, zoals allen op dit water. Weer een kanjer. Mooi goudgekleurd en schitterend gebouwd. Volkmar is te ver weg en tevens nog op de kant. Ik besluit om even gauw wat simpele plaatjes te maken. Even m'n armen strekken en voila!

Het blijven schitterende vissen, die baarzen!

Volkmar voegt zich er weer bij op het water. Alwetend dat de sessie niet lang meer duren gaat smijten we gauw nog wat kantjes uit. Uiteindelijk is de maat vol. De laarzen van Volkmar lekken teveel en het wordt te koud aan zijn voeten. Op het moment dat het gaat tintelen moet er echt niet langer gevist worden. Jammer dat de visdag zo eindigen moest, maar we veranderen er weinig aan. Materiaalpech blijft in een klein hoekje zitten. Ietwat balend kruipen we op de kant, maar als we dan terug kijken naar de vangsten die we vandaag hebben opgedaan is het toch echt een regelrechte topdag. We banjeren door het land en zetten ons vervolgens neer aan de rand van een provinciale weg. De auto staat een kleine 500 meter verderop. Nog even een stukje lopen dus. Volkmar wacht bij de bellyboaten en ik ga even een stukje rennen. Extra beweging, mooi meegenomen! Eenmaal terug bij Volkmar met de wagen ruimen we alles in. Gezien we aan de rand van de jachthaven zitten krijgen we nog even bezoek van de havenmeester. Zijn verhaal is duidelijk, bij een volgende keer dienen we wat centen neer te leggen voor het "traileren". We mogen dan ook gebruik maken van het toilet en de douches. Enfin ...
Even bel ik naar Johan. Ze hebben gelukkig nog een stek gevonden uit de wind. De snoekbaars was hier te vangen. Ze lag echter diep en ze waren erg klein. Niet voldoende actie dus om de dag voor Johan te doen omkeren naar een superdag. Het was vandaag zijn baaldag, jammer zo aan het einde van het seizoen. Komend seizoen maken we dat dubbel en dwars weer goed!

We stappen in de auto en rijden niet naar huis. Er wacht nog een beurs op ons in Rotterdam. We zijn toch in de buurt, dus dan pakken we dat mooi even mee. Een mooie grote editie van de Visma dit jaar met gigantisch veel mooie verzorgde stands. Erg veel mensen ook weer. Om de haverklap kom je mensen tegen die je kent. Blijft leuk. Na afloop drop ik Volkmar bij de metro. We schudden elkaar stevig de handen en zeggen elkaar dit veel vaker te gaan doen. Een schitterende visserij vanuit de bellyboat. Baarzen vangen op het grote water. Tot de volgende keer!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven